ตอนที่ 112: ความเข้าใจผิด (ที่เกือบทำชีวิตเปลี่ยน)

“ได้สิ เดี๋ยวฉันไปหยิบกุญแจมาให้นะ” หร่วนชีชีตอบรับอย่างใจดี

“ว่าแต่วันนี้นายขับรถมาที่นี่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าสลับรถกันแล้ว รถคันเดิมของนายจะทำยังไงล่ะ?”

“ก็แค่ขับคันใหม่ไปอวดสักสองสามวันเองพี่ พอหายเห่อเดี๋ยวผมก็กลับมาขับคันเดิม ส่วนคันเก่าผมขอจอดฝากไว้ที่นี่ก่อนนะพี่ชีชี ไว้คราวหน้าผมแวะมาหาแล้วค่อยขับกลับครับ”

สาเหตุหลักที่กู้หยุนเฟิงหมกมุ่นกับการสลับรถนักหนา ก็แค่ต้องการตามล่าหาความตื่นเต้นจากการได้ขับรถใหม่ๆ เท่านั้นแหละ พอขับจนพอใจเดี๋ยวเขาก็สงบสติอารมณ์กลับไปขับคันเดิมเอง

“ตามใจนายเถอะ” หร่วนชีชีไหวไหล่ ยังไงโรงรถใต้ดินของเธอก็เหลือที่ว่างเพียบอยู่แล้ว

“พี่ชีชีครับ ไหนๆ ก็มาแล้ว พี่พาผมทัวร์บ้านหน่อยสิ!”

สารภาพตามตรง ตั้งแต่โครงการเซิ่งซื่อเทียนจิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ กู้หยุนเฟิงก็หมายตา วิลล่าหมายเลข 1 หลังนี้มานานแล้ว

แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขาดันตัดขาดกับครอบครัวเสียก่อน ลำพังเงินเก็บก้อนเล็กๆ ของเขามันยังซื้อได้ไม่ถึงครึ่งห้องนอนด้วยซ้ำ! พอเห็นหร่วนชีชีได้เข้ามาอยู่จริงๆ ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

“ป่านนี้ที่ครัวคงเตรียมมื้อค่ำเสร็จแล้วล่ะมั้ง ทัวร์บ้านเอาไว้ก่อนเถอะ นายอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”

เห็นว่าเป็นช่วงเวลาอาหารพอดี ถ้าเธอไม่เอ่ยปากชวนมันก็ดูจะเสียมารยาทของเจ้าบ้านผู้ใจดีชาวจีนไปหน่อย

พอกู้หยุนเฟิงได้ยินคำชวน ดวงตาก็ลุกวาวเป็นประกายทันที

ของฟรีมีหรือจะพลาด! โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะครับ!

“อยู่ครับอยู่! เอ้ย ไม่ใช่สิ... พี่รอเดี๋ยวนะ ผมต้องโพสต์ลงโมเมนต์ให้พวกนั้นอิจฉาเล่นจนอกแตกตายไปเลย!” พูดไปพลางเขาก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมา

“ลูกพี่ชี ผมขอถ่ายรูปวิวในสวนไปลงโมเมนต์หน่อยได้ไหมครับ?” เขาถามพร้อมกับชูมือถือขึ้นเตรียมท่า

“เอาดิ ตามสบายเลย” แค่รูปวิวไม่กี่รูป หร่วนชีชีไม่ขี้เหนียวอยู่แล้ว

พอได้รับอนุญาต กู้หยุนเฟิงก็จัดเต็มแบบไม่ยั้งมือ!

เธอไม่รู้หรอกว่าเขาโพสต์แคปชันว่าอะไร แต่ไม่นานนักโทรศัพท์ของหร่วนชีชีก็สั่นรัวๆ ราวกับเครื่องนวดไฟฟ้า ข้อความถล่มเข้ามาไม่หยุดจนเธอต้องรีบเปิดดู

และนั่นแหละ... ข้อความมาจากคนรู้จักทั้งนั้น!

ไม่ว่าจะเป็นกู้หยุนเซิง เฟิงอวี่ คุณน้าเจียง คุณน้าฮั่ว และคนอื่นๆ อีกเพียบ

ทุกคนส่งมาถามเป็นเสียงเดียวกันว่า: ทำไมกู้หยุนเฟิงถึงไปอยู่ที่บ้านเธอได้?! บางคนหนักกว่านั้น ถึงขั้นมโนไปไกลว่าทั้งคู่แอบกิ๊กกันอยู่!

หร่วนชีชี: ...ขอบใจมากนะย้าาา! ตาถั่วหรือไงถึงดูไม่ออกว่ากู้หยุนเฟิงไม่ใช่สเปกฉันเลยสักนิด!

“กู้หยุนเฟิง! ไปอธิบายเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าคนอื่นยังเข้าใจผิดอยู่ วันนี้นายไม่ต้องขับรถคันไหนออกไปทั้งนั้น!”

ไม่ใช่แค่กุญแจรถอเวนทาดอร์ที่เพิ่งให้ยืมไปเท่านั้นนะ แต่แม้แต่คัน 918 ที่เขาขับมาวันนี้ เธอก็จะยึดไว้ดูเล่นด้วย! ในฐานะคนสนิทของเจียงหย่าจวิน หร่วนชีชีกล้าพูดกล้าทำแน่นอน

พอกู้หยุนเฟิงรู้ว่างานเข้าแล้ว เขาก็รีบเข้าไปพิมพ์คอมเมนต์อธิบายใต้โพสต์ทีละคนด้วยความเร็วแสง

กว่าจะเคลียร์จบ เวลาก็ล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

หร่วนชีชีจ้องมองชื่อเฟิงอวี่บนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วอยู่ดีๆ เธอก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก แต่สุดท้ายเธอก็ยอมกดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะ พี่อวี่”

“อืม พี่เห็นข้อความที่เธอส่งมาแล้วนะ สรุปว่าอยากได้คนกี่คน?”

“อ๋อ เรื่องรปภ. น่ะเหรอคะ? คือ... ฉันยังคำนวณจำนวนที่แน่นอนไม่ได้เลยค่ะ เดี๋ยวขอฉันคิดเลขแป๊บหนึ่งแล้วจะส่งข้อความไปบอกนะคะ?” หร่วนชีชีประหม่าจนเผลอพูดจาตะกุกตะกัก

“อืม... แล้วได้ยินว่าวันนี้กู้หยุนเฟิงไปกินข้าวที่บ้านเธอเหรอ?”

นั่นไง... เข้าประเด็นจนได้!

“อ๋อออ เขามายืมรถฉันน่ะค่ะ พอดีเลิกงานแล้วเขาก็แวะมาประจวบเหมาะกับช่วงมื้อเย็นพอดี ฉันก็เลยชวนเขากินข้าวน่ะค่ะ... ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงคะเนี่ย?”

แค่โพสต์เดียวของเจ้านั่น มันดังไปถึงหูคนทั้งเมืองเมืองจิ่วเฉิงเลยหรือไงกัน!

“พี่บังเอิญเห็นน่ะ... ยังไงซะไม่ว่าอยู่ที่ไหน ผู้หญิงอย่างเธอก็ต้องรู้จักระวังตัวเอาไว้บ้างนะ อย่าไปหลงเชื่อพวกผู้ชายกะล่อนที่พูดจาดีแต่ปากเข้าล่ะ” น้ำเสียงของเฟิงอวี่ฟังดูจริงจังและเคร่งขรึมสุดๆ

“ฮ่าๆ... แน่นอนค่ะ ฉันมีบอดีการ์ดอยู่ด้วยนะ พี่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”

เรื่องความปลอดภัยน่ะเหรอ? เลิกกังวลได้เลย! ตอนนี้เธอไม่ได้มีแค่บอดีการ์ดสุดแกร่งนะ แต่ยังมีกำไลป้องกันสุดเทพอยู่บนข้อมือด้วย ค่าพลังป้องกันของเธอน่ะพุ่งทะลุปรอทไปไกลแล้ว!