ตอนที่ 102: ความคืบหน้าของอาณาจักรชีชีกรุ๊ป

ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าระบบเนี่ย รู้ใจเธอไปเสียทุกเรื่องจริงๆ

หร่วนชีชีเดินวนดูรอบรถด้วยสายตาเป็นประกาย สีแดงสดใสแบบนี้แหละคือสีโปรดที่ผู้หญิงทุกคนต้องแพ้ทาง

“ถ้าคุณหนูตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยครับ เอกสารและขั้นตอนทุกอย่างทางเราจัดการให้เรียบร้อยแล้ว”

อู๋ป๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม แม้แต่ป้ายทะเบียนเขาก็เตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ

“ขอฉันลองขับดูก่อนนะคะ” หร่วนชีชีตอบ เพราะของแบบนี้ดูด้วยตาเปล่าไม่ได้หรอก ต้องลองสัมผัสสมรรถนะจริงๆ

“เชิญเลยครับ!” อู๋ป๋อรีบกุลีกุจอไปเปิดประตูฝั่งคนขับให้เธออย่างรู้หน้าที่

โชคดีที่วันนี้เธอไปกองถ่ายของเทียนเทียนมา และเผื่อใจไว้ว่าทางในหมู่บ้านอาจจะเดินลำบาก เธอจึงเลือกใส่รองเท้าผ้าใบมา ถ้าขืนใส่ส้นสูงมาวันนี้ มีหวังอดลองขับรถเทพคันนี้แน่ๆ

หร่วนชีชีทรุดตัวลงนั่งในตำแหน่งคนขับก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์... บรึ้มมม! เสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ไพเราะไม่แพ้ลัมโบร์กินีดังกระหึ่มขึ้นทันที

หลังจากวอร์มเครื่องอยู่สองสามนาที หร่วนชีชีก็เหยียบคันเร่งออกตัวไปอย่างนุ่มนวลแต่ทรงพลัง สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสามเทพเจ้าแห่งไฮเปอร์คาร์ อัตราเร่งตอนออกตัวนี่บอกเลยว่าเต็มสิบไม่หัก!

ด้วยทักษะการขับรถแข่งที่เคยเช็กอินได้มา ทำให้หร่วนชีชีไม่มีความกลัวแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามดวงตาของเธอกลับยิ่งวาววับด้วยความสนุก รถคันนี้... ฉันจอง! (เออ ก็เป็นของเธออยู่แล้วนี่นา)

หลังจากวนขับหนึ่งรอบจนมั่นใจว่าไร้ที่ติ หร่วนชีชีก็ลงมาเซ็นชื่อรับรถอย่างรวดเร็ว

“จ้านอี คุณขับรถของพวกคุณกลับไปเลยนะ คันนี้ฉันจะซิ่งกลับบ้านเอง”

พูดจบเธอก็ไม่เปิดโอกาสให้จ้านอีได้คัดค้าน รีบมุดกลับเข้าไปในที่นั่งคนขับทันที

จ้านอี: “...”

แต่นี่คือจิ่วเฉิง เมืองที่มีความปลอดภัยสูงมาก จ้านอีจึงไม่ได้เข้มงวดเท่าตอนอยู่ต่างประเทศ อีกอย่าง... พอคนบนท้องถนนเห็นขบวนรถของหร่วนชีชี ทุกคนก็พร้อมใจกันแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ

แหงล่ะ! ดูปราดเดียวก็รู้ว่านั่นคือรถหรูมหาศาลที่แค่สะกิดนิดเดียวก็อาจพาให้หมดเนื้อหมดตัวได้ ใครไม่ถอยห่างก็บ้าแล้ว!

ระหว่างทางกลับ หร่วนชีชีได้รับสายจากหลี่เว่ย แจ้งว่าศาสตราจารย์หยางได้รายงานเรื่องเทคโนโลยีโฮโลแกรมที่เธอส่งให้ไปถึงเบื้องบนเรียบร้อยแล้ว หลังจากมีการประชุมด่วน ทางการก็ได้ตัดสินใจที่จะร่วมมือกับหร่วนชีชี และอยากเชิญเธอเข้าไปคุยรายละเอียดสัญญา

ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครปฏิเสธการล่อตาล่อใจของเทคโนโลยีล้ำยุคได้หรอก แต่หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน เธอจึงตัดสินใจเลื่อนไปคุยที่สถาบันวิจัยในวันพรุ่งนี้แทน

เมื่อกลับถึงวิลล่าหมายเลข 1 เธอแปลกใจมากที่เห็นเฉิงเหว่ยกลับมาถึงบ้านก่อนหกโมงเย็น

“แหม หายากนะคะเนี่ย วันนี้ทำไมกลับเร็วจังคะ?”

หร่วนชีชีเอ่ยแซว เพราะปกติผู้ช่วยคนเก่งคนนี้แทบจะยึดคติไม่เลิกงานก่อนเวลาเด็ดขาด

“อาคารสำนักงานเฟส 1 ของชีชีกรุ๊ป ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ ฉันเลยกลับมาถามว่าคุณหนูอยากจะเข้าไปดูหน่อยไหม?”

“เฟส 1 จะเสร็จแล้วเหรอ? เร็วมากเลยนะเนี่ย” หร่วนชีชีอุทาน

ต้องเข้าใจก่อนว่า เพื่อให้ยอดใช้จ่ายครบหนึ่งแสนล้านเร็วที่สุด เธอสั่งใช้วัสดุที่แพงที่สุด ดีที่สุด และการออกแบบที่ล้ำที่สุด แถมตัวตึกก็ไม่ใช่เตี้ยๆ แต่นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงเดือน เฟสแรกกลับเสร็จแล้ว! สมแล้วที่เป็นคนของประเทศจีน เจ้าแห่งการสร้างโครงสร้างพื้นฐานจริงๆ!

“เพราะบริษัทในเครือยังไม่มีออฟฟิศเป็นหลักแหล่ง ช่วงนี้เราเลยเร่งมือสร้างอาคารสำนักงานเฟส 1 เป็นอันดับแรกค่ะ และหลังจากจบงานนี้ ฉันคิดว่าควรจะจัดกิจกรรมละลายพฤติกรรมให้พนักงานด้วย ทุกคนจะได้เจอตัวจริงกันเสียทีหลังจากคุยผ่านเน็ตมานาน”

“ตกลงค่ะ พรุ่งนี้หลังจากฉันทำธุระที่สถาบันวิจัยหมายเลข 1 เสร็จ ฉันจะแวะเข้าไปดูนะ”

เฉิงเหว่ยรู้ดีว่าหร่วนชีชีกำลังจะร่วมมือกับทางการเพื่อผลักดันเทคโนโลยีโฮโลแกรม แม้ฐานข้อมูลของเธอจะมีความรู้ด้านนี้อยู่เต็มเปี่ยม แต่เพื่อรักษาสมดุลของโลก เธอจึงไม่สามารถเป็นคนหยิบยื่นให้ได้โดยตรง แต่เธอก็พร้อมจะให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงเวลาสำคัญเสมอ

“ค่ะคุณหนู งั้นพรุ่งนี้ฉันจะรอคุณหนูอยู่ที่นิคมนะคะ”

หลังจากคุยจบ เฉิงเหว่ยก็ขอตัวไปจัดการงานต่อทันทีแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนหร่วนชีชีต้องส่ายหัวพลางอมยิ้ม

“ป้าเฉินคะ วันนี้ช่วยทำของโปรดของคุณผู้ช่วยเฉิงเพิ่มหน่อยนะ เห็นเขาทำงานงกๆ แบบนั้นแล้วฉันละเกรงใจจริงๆ”

“รับทราบค่ะคุณหนู คุณผู้ช่วยเฉิงเธอทุ่มเทจริงๆ นั่นแหละค่ะ”

ป้าเฉินถอนหายใจด้วยความชื่นชม เธอไม่เคยเห็นใครเป็นผู้ช่วยที่น่าเกรงขามและไร้ที่ติขนาดนี้มาก่อน

“ไม่ต้องห่วงนะคะป้าเฉิน ฉันไม่ปล่อยให้เธอเหนื่อยฟรีแน่ วันนี้ฉันจะอัปเงินเดือนให้เธอเพิ่มอีก!”

ใช่แล้ว แม้เฉิงเหว่ยจะเป็นเลขาระดับเหรียญทองที่ระบบส่งมา แต่เธอก็มีตำแหน่งในชีชีกรุ๊ป ซึ่งย่อมต้องมีเงินเดือนตามมาตรฐาน CEO การให้เงินเดือนหลักล้านต่อปีบวกโบนัสก้อนโตจึงเป็นเรื่องปกติที่หร่วนชีชีเต็มใจเปย์

“คุณหนูใจดีที่สุดเลยค่ะ ทราบไหมคะว่าคนข้างนอกเขาอิจฉาป้าขนาดไหนที่ได้มาทำงานที่นี่” ป้าเฉินเอ่ยจากใจจริง

คำว่าบ้านคนรวยเรื่องเยอะใช้ไม่ได้กับที่นี่เลย เพราะที่วิลล่าแห่งนี้มีแค่หร่วนชีชี เฉิงเหว่ยและทีมบอดี้การ์ดเท่านั้น ไม่มีเรื่องชิงดีชิงเด่นเหมือนบ้านเศรษฐีเก่าที่ป้าเฉินเคยทำงานอยู่

“แน่นอนสิคะ เป็นพนักงานของฉันน่ะน่าอิจฉาที่สุดแล้ว!” หร่วนชีชียืดอกอย่างภูมิใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“เอ้อ... ป้าคะ ไม่รู้ว่าโรงอาหารที่นิคมสร้างเสร็จหรือยัง ฉันต้องเริ่มมองหาเชฟเก่งๆ ที่ทำอาหารได้หลากหลายสัญชาติแล้วล่ะ พนักงานเรามาจากทั่วประเทศ โรงอาหารต้องเด็ด พนักงานจะได้รู้สึกว่าบริษัทคือบ้านของพวกเขาจริงๆ!”

ยิ่งคิดหร่วนชีชีก็ยิ่งตื่นเต้น การสร้างอาณาจักรของเธอมันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว!