บทที่ 116 ดูสุกสกาวราวกับดอกไม้

เจียงอี้ไม่ทราบว่าตอนนี้เจียงเปี๋ยหลีรู้ถึงการมีอยู่ของเขาแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่รู้ว่ามีกองทัพนับหมื่นนายกำลังตรงมายังสุสานราชันสวรรค์ด้วยความเร็วสูงสุด

เขารู้เพียงแต่ว่าตอนนี้เขากำลังมีปัญหาแล้ว!

เมื่อใช้ความสามารถในการได้ยินที่ถูกยกระดับโดยแก่นแท้พลังสีดำ เจียงอี้ก็ได้ยินฝีเท้านับร้อย เขารีบดึงซูรั่วเสวี่ยเข้ามาใกล้และเปลี่ยนเส้นทางในทันที

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่ากลุ่มคนเหล่านั้นก็เปลี่ยนเส้นทางและวิ่งตามพวกเขาไม่หยุด?

หลังจากที่วิ่งไปได้สักพัก ซูรั่วเสวี่ยก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าใดๆอีก แต่นางยังคงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ไล่หลังมาแต่ไกล คิ้วของนางขมวดเข้าหากันขณะพูด “ให้ข้าพาเจ้าไปดีกว่า ความเร็วของเจ้ามันช้าเกินไป!”

หลังจากพูดจบ ซูรั่วเสวี่ยก็รีบคว้าไปที่มือของเจียงอี้และทะยานออกไปด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี นางเป็นถึงจอมยุทธขอบเขตจื่อฝู่ขั้นที่ห้า ด้วยพลังระดับนี้ ความเร็วของนางจึงรวดเร็วกว่าเจียงอี้มากนัก

ซูรั่วเสวี่ยทำตามคำแนะนำของเจียงอี้โดยการวิ่งสลับทิศทางสี่ถึงห้าครั้ง แต่หลังจากที่วิ่งมาได้หลายสิบกิโลเมตร นางก็เอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด “พวกมันยังตามอยู่ไหม?”

“ยังตามอยู่!”

เจียงอี้กล่าวตอบด้วยความร้อนรนจากนั้นเขาก็คร่ำครวญออกมาด้วยความสงสัย

“คนพวกนี้เป็นใครกัน? ทำไมพวกมันถึงได้ติดตามพวกเราได้ทั้งๆเปลี่ยนเส้นทางแล้ว? เป็นไปได้อย่างไรที่พวกมันจะสามารถทำนายทิศทางที่พวกเราจะไปได้อย่างแม่นยำ?”

“หืม?”

ซูรั่วเสวี่ยหันไปมองเจียงอี้ราวกับกำลังพินิจพิจารณา จากนั้นก็ลองใช้จมูกสูดดมแถวร่างของเขา พริบตาเดียวการแสดงออกของนางก็เปลี่ยนไปในทันที

“ข้ารู้แล้วว่ามันเป็นเพราะอะไร ร่างกายของเจ้าส่งกลิ่นบางอย่างออกมา หากข้าเดาไม่ผิด มันคือกลิ่นของ… ดอกแก้ว ซึ่งเป็นน้ำหอมชนิดหนึ่งที่ใช้ในการติดตามตัว มันจะไม่ถูกลบออกแม้ว่าจะผ่านไปแล้วสามวัน! เจียงอี้ เจ้าโง่! เจ้าไม่รู้หรือว่าถูกคนวางกับดักเข้าให้แล้ว!”

“ดอกแก้ว? กับดัก?”

หัวของเจียงอี้กลายเป็นสีขาวโพลน เขานึกย้อนกลับไปก่อนที่จะเข้ามายังสุสานราชันสวรรค์ ไม่ใช่ว่าตอนที่จีทิงยวี่สวมกอดเขาหรือ?

“จีทิงยวี่!!”

เจียงอี้พึมพำชื่อหนึ่งออกมาแต่ก็สงบใจลงอย่างน่าประหลาด น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกโกรธแค้นแม้ว่าจะถูกทรยศ แต่เขากลับรู้สึกเศร้าใจแทน

เขารู้ดีว่าระยะห่างระหว่างเขากับนางนั้นกว้างขึ้น แต่เจียงอี้ก็ไม่ได้คาดคิดว่าจีทิงยวี่จะขายตัวเองให้กับเจียงนี่หลิวเร็วขนาดนี้ นางใช้ความไว้วางใจที่เขามีให้เพื่อวางกับดักใส่เขา! อีกทั้งยังเป็นกับดักที่นำไปสู่ความตาย!

แต่ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากทางซ้ายและขวา เห็นได้ชัดว่ากำลังเสริมของอีกฝ่ายมาถึงแล้วและกำลังรุกคืบเข้ามาใกล้!

“มาเถอะ! หากว่าพวกเจ้าของการชีวิตของข้า เจียงอี้ ก็มาดูกันว่าพวกเจ้าจะมีปัญญาหรือไม่?!”

จู่ๆความดุร้ายก็ทะยานขึ้นมาภายในใจของเจียงอี้ ในตอนแรกเขาคิดว่าสามารถเอาตัวรอดได้อย่างไม่ยากเย็นโดยอาศัยพลังของแก่นแท้พลังสีดำ แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าฝ่ายศัตรูจะนำเขาอยู่ก้าวหนึ่ง

เนื่องจากเจียงอี้ไม่สามารถหลบหลีได้ เขาคงเหลือเพียงแค่ต้องสู้จนตัวตาย แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เขาต้องมั่นใจเสียก่อนว่าได้จัดการทุกอย่างด้วยความเหมาะสมแล้ว

“อาจารย์ซูไปทางซ้าย ที่นั่นมีกับดักเคลื่อนย้ายอยู่!”

เจียงอี้ตะโกนบอกโดยพลัน ซูรั่วเสวี่ยทำตามคำแนะนำของเขาและเปลี่ยนทิศทางในทันที หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็มองเห็นกับดักเคลื่อนย้ายที่เจียงอี้ได้ทำสัญลักษณ์ไว้ก่อนหน้านี้

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เมื่อพวกเขาทั้งสองคนมาถึงบริเวณที่กับดักตั้งอยู่ ฝ่ายศัตรูก็เข้ามาในระยะสายตา พวกมันมาจากสามเส้นทางและยังมีจำนวนมากถึงสามสี่ร้อยคน พวกมันทั้งหมดสวมเสื้อเกราะสีดำทมิฬและปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าเกรงขามออกมา เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ล้วนแต่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีโดยกองทัพ

ซูรั่วเสวี่ยและเจียงอี้ใช้ดวงตาจับจ้องไปยังทั้งสามกลุ่มที่ใกล้เข้ามา จากนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มอันเย้ยหยันบนใบหน้า นั่นก็เป็นเพราะพวกเขามองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยจากในกลุ่มนั้น คนผู้นั้นก็คือ กู้ซานเหอ!

กู้ซานเหอเป็นสุนัขรับใช้ของเจียงนี่หลิว นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกมันทั้งหมดจะต้องเป็นหน่วยองครักษ์เกราะเหล็กโลหิตแห่งกองทัพทหารตะวันตกอย่างแน่นอน!

“อาจารย์ซู ท่านหนีไปก่อน! ข้าจะตรึงพวกมันไว้ชั่วครู่มิฉะนั้นพวกมันจะสามารถตามพวกเราไปได้แน่!”

เจียงอี้สะบัดมือของซูรั่วเสวี่ยและผละออกจากนาง พริบตาเดียวใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นความดุดันราวกับหมาป่าและพร้อมที่จะสู้ตายกับเหล่าศัตรูที่อยู่ตรงหน้า

“เหอะ เจียงอี้ เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือยังไง?”

ดูเหมือนว่าซูรั่วเสวี่ยจะคาดเดาการกระทำของเจียงอี้ไว้แล้ว นางรีบคว้าไปที่แขนของเขาอีกครั้งและพุ่งเข้าไปในกับดักเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็ว

วูบบ!

พื้นดินตรงหน้าที่ก่อนหน้านี้มีเพียงความว่างเปล่า บัดนี้มันได้ปลดปล่อยแสงสีขาวออกมาและห่อหุ้มร่างของเจียงอี้กับซูรั่วเสวี่ยไว้ พริบตาเดียวร่างของพวกเขาก็หายไป

“กับดักเคลื่อนย้าย? ไล่ตามพวกมันไป!”

เมื่อกู้ซานเหอคิดว่าเจียงอี้ได้จนมุมแล้ว ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มอันชั่วร้าย แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเขาจะโชคดีได้เจอกับกับดักเคลื่อนย้าย เขารีบตะโกนและนำคนทั้งหมดตามเข้าไปในกับดักเคลื่อนย้ายในทันที

“อาจารย์ซู ท่านจะทำอะไร? หากมีข้าอยู่ด้วย ท่านจะไม่สามารถหนีไปไหนได้!”

เมื่อแสงสีขาวหายไป ฉากตรงหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ในขณะนั้นเจียงอี้ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยความโกรธ

ซูรั่วไม่เสวี่ยไม่ได้พูดอะไร นางกระชากแขนของเจียงอี้และวิ่งไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความเร็วสูงสุด หลังจากที่วิ่งมาได้สักระยะนางก็หันกลับมามองเจียงอี้และกล่าวด้วยความเดือดดาล

“เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี! หากจะตายก็ตายด้วยกัน! อย่ามัวชักช้า รีบหากับดักเคลื่อนย้ายจุดต่อไปเร็วเข้า! หากพวกเราใช้การเคลื่อนย้ายต่อเนื่อง บางทีอาจจะสลัดพวกมันหลุดก็ได้!”

เมื่อเห็นถึงความแน่วแน่ของซูรั่วเสวี่ย เจียงอี้ก็ไม่กล่าวอะไรออกมาอีก เขาเพ่งสมาธิไปที่ดวงตาเพื่อที่จะค้นหากับดักเคลื่อนย้ายจุดต่อไป

แต่ดูเหมือนว่าเทพีแห่งโชคจะไม่ได้อยู่ข้างพวกเขา ตอนนี้ฝ่ายศัตรูได้อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น แต่พวกเขาก็ยังไม่พบกับดักเคลื่อนย้ายเลยแม้แต่จุดเดียว เห็นได้ชัดว่าเหล่าผู้ที่ไล่ตามมาต่างก็ทรงพลังยิ่งกว่าซูรั่วเสวี่ยทั้งนั้น เพราะช่องว่างระหว่างพวกเขากำลังหดลงอย่างรวดเร็ว

“ฮ่าฮ่า มาดูสิว่าพวกเจ้าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน?”

สายตาของกู้ซานเหอจ้องมองไปยังคนทั้งสอง ราวกับกำลังมองปลาที่พยายามว่ายหนีออกจากอวน จากนั้นเขาก็ออกคำสั่ง “ส่งสัญญาณไปหาฝ่าบาท บอกท่านว่าพวกเราพบเป้าหมายแล้ว!”

“เจอแล้ว มีกับดักอยู่ด้านหน้า!”

ในขณะที่เจียงอี้กำลังตกอยู่ในความเคร่งเครียด เขาก็พบกับกระแสลมที่พัดมาอย่างผิดปกติซึ่งอยู่ด้านหน้า จากนั้นเขาก็คว้าไปยังกิ่งไม้ที่อยู่ข้างทางและโยนออกไป

ครื้นนน!

ปรากฏแสงสีขาวขึ้น พริบตาเดียวกิ่งไม้ก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เจียงอี้และซูรั่วเสวี่ยมองตากันด้วยความสิ้นหวัง มันเป็นกับดักจริงๆ แต่เป็นกับดักมรณะที่จะนำผู้ที่สัมผัสมันไปสู่ความตาย!

“ในเมื่อหนีไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็สู้เถอะ!”

“เจียงอี้ ศาสตร์ลับของข้าสามารถใช้สังหารผู้เชี่ยวชาญขอบเขตจื่อฝู่ขั้นสูงสุดได้เพียงแค่สามคนเท่านั้น ส่วนที่เหลือคงขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!”

ซูรั่วเสวี่ยหยุดวิ่งหนี ใบหน้าของนางเผยให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยว นางชักกระบี่ยาวจากเอวพร้อมทั้งปลดปล่อยกลิ่นอายที่ดูคล้ายกับราชินีผู้สูงส่งออกมา

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ในที่สุดฝ่ายตรงข้ามที่มีจำนวนประมาณสี่ร้อยคนก็ตามมาทัน เพียงแค่ไม่กี่วินาที พวกมันก็กระจายตัวและปิดล้อมทางหนีของทั้งสองคนทันที

กู้ชานเหอนำกระบี่ซึ่งมีประกายแสงสีแดงออกมา ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขณะออกคำสั่ง “สังหารผู้ชาย จับตัวผู้หญิงคนนั้นไว้ ฝ่าบาทกล่าวว่าเขาต้องการที่จะทรมานนางจนกว่าจะตายด้วยมือของตัวเอง!”

“ทรมานจนกว่าจะตาย?”

เจียงอี้นำดาบสั้นสีนวลออกมา หัวใจของเขาเดือดพล่านไปด้วยจิตสังหาร ดวงตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาเหลือบไปมองซูรั่วเสวี่ยและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ซูรั่วเสวี่ย หากเราโชคดีมีชีวิตรอดไปได้ในวันนี้ ข้าสัญญาว่าในอนาคต หากมีใครกล้ายั่วยุท่าน ข้าจะถลกหนังของมันทั้งเป็น! หากตระกูลใดกล้าดูหมิ่นท่าน ข้าจะกวาดล้างพวกมันทั้งตระกูล! หากอาณาจักรใดกล้าไม่ให้เกียรติท่าน ข้าจะทำลายพวกมันทั้งอาณาจักร! ทั้งหมดนี้คือคำสัญญาจากข้า เจียงอี้!”

ฟึ่บบ

สิ้นสุดคำพูด เจียงอี้ก็ทะยานออกไปราวกับดาวตก เขาพุ่งไปด้านหน้าพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่พวยพุ่งออกมา ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต ภาพลักษณ์ของเขาในตอนนี้ดูคล้ายกับปีศาจซึ่งสร้างหวาดกลัวให้กับฝ่ายตรงข้าม!

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายและเข้าปกคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตร อุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงอย่างฉับพลัน แม้แต่เหล่าทหารของกองทัพทหารตะวันตกที่ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนก็ต้องสั่นสะท้านด้วยความกลัว!

“ดี เจียงอี้ ข้าจะจำจดคำสัญญาของเจ้า นั่นจะเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเรามีชีวิตรอด!”

ใบหน้าของซูรั่วเสวี่ยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่งดงามอันหาที่ใดเปรียบไม่ได้ ในขณะเดียวกันดวงตาของนางก็เริ่มส่องแสงสีม่วงที่ดูสุกสกาวราวกับดอกไม้และทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด!