ตอนที่ 32: มั่นหน้ามั่นโหนกเกินเบอร์

หร่วนชีชีถึงกับอึ้งกิมกี่กับคำพูดของคุณยาย เธอแอบสำรวจดูว่าอีกฝ่ายมีอาการอัลไซเมอร์หรือเปล่า ทำไมถึงได้พ่นเรื่องไร้สติออกมาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้!

“คุณแม่คะ! คุณแม่ช่วย...”

หลิวเหวินเหยียนตกอยู่ในสภาวะน้ำท่วมปาก คนตรงหน้าคือแม่บังเกิดเกล้า จะด่ากราดแรงๆ ก็กลัวแกจะรับไม่ไหวจนหัวใจวาย แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลย เธอก็รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดด้วยความคับแค้นแทนลูกสาว

หร่วนเฉิงหลินเห็นท่าไม่ดีจึงตบหลังมือภรรยาเบาๆ เป็นเชิงปลอบ แล้วก้าวออกมารับหน้าแทน

“คุณแม่ครับ สมัยนี้มันเปลี่ยนไปแล้วนะ ชีชีเขายังเด็ก เรื่องแต่งงานน่ะไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ”

คำพูดนี้คือการปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยที่ชัดเจนที่สุด

หร่วนเฉิงหลินกวาดสายตามองไอ้หนุ่มข้างกายแม่ยาย... หุ่นก็เตี้ยกว่าเขา หน้าตาก็จัดว่าธรรมดาโหลๆ แถมงานราชการในอำเภอที่โม้นักโม้หนา เงินเดือนยังไม่ถึงครึ่งของเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้คุณยายไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้าพาหมอนี่มาเสนอตัว! ยิ่งไปกว่านั้น การที่หมอนี่โผล่มาถึงหน้าบ้านในวันรุ่งขึ้นหลังจากงานเลี้ยง แสดงว่าพวกนี้ต้องจับตาดูชีชีน้อยของเขามานานแล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?

“จะไม่รีบได้ยังไง! ยัยหนูชีชีอยู่ปีสามแล้วนะ อายุตั้งยี่สิบ! สมัยฉันน่ะป่านนี้กลายเป็นสาวเทื้อไม่มีใครเอาไปแล้ว!” ยายแก่โวยวาย

“หลานชายคนนี้โปรไฟล์ดีที่สุดในอำเภอเราแล้วนะ ที่ฉันทำไปก็เพราะหวังดี อยากให้ชีชีมีคนคอยดูแล!”

หร่วนเฉิงหลินได้แต่คิดในใจ: ต่อให้ลูกสาวเขาต้องการคนดูแล ก็ไม่ใช่ไอ้หนุ่มบ้านนอกที่สูงไม่พ้นไหล่เขาคนนี้แน่!

เพียงปราดเดียวเขาก็ดูออกว่าไอ้หมอนี่มันพวกนกกระจอกอยากเป็นหงส์ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านสายตามันก็ลอกแลกสำรวจข้าวของไปทั่ว พอชีชีเดินเข้ามา มันก็จ้องมองลูกสาวเขาตาเป็นมัน ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด!

“คุณอาหร่วนครับ ผมว่าเราจะเข้ากันได้ไหม มันต้องลองใช้เวลาอยู่ด้วยกันก่อนถึงจะรู้นะครับ”

“เธอคงจะเป็นชีชีสินะ สวัสดีครับ ผมชื่อโจวซื่อ มาจากอำเภอฝูอัน เมืองกุ้ย มณฑลซู ตอนนี้รับราชการอยู่ที่ว่าการอำเภอ แล้วน้องชีชีทำงานอะไรอยู่เหรอครับ?”

โจวซื่อพยายามเก๊กท่าที่เขาคิดว่าหล่อที่สุด... มีความมั่นใจสามส่วน เยือกเย็นสามส่วน และทำเป็นไม่แยแสอีกสี่ส่วน เป็นความเลี่ยนที่ทำให้หร่วนชีชีแทบจะพ่นมื้อเย็นเมื่อวานออกมา

“อ๋อ ชีชีเป็นเจ้าของที่ดินค่ะ ไม่ชอบทำงาน ชอบแต่เก็บค่าเช่าอย่างเดียว” เธอแสยะยิ้ม

“ไม่ทราบว่าที่บ้านพี่มีบ้านกี่หลังให้หนูไปตามเก็บค่าเช่าเหรอคะ? หนูชอบเดินเคาะประตูเก็บเงินตามบ้านที่สุดเลยค่ะ”

“ถ้าไม่มีให้หนูเก็บอย่างน้อยสักสิบหลังเนี่ย... หนูไม่พิจารณาเลยนะคะ!”

คำพูดของชีชีทำเอาโจวซื่อหน้าชาไปครึ่งแถบ แม้แต่หร่วนเฉิงหลินกับหลิวเหวินเหยียนเองก็หน้าเหวอไปเหมือนกัน... ลูกสาวเรานี่มันแสบจริงๆ! แต่พอมานึกถึงปึกโฉนดที่ลูกสาวเคยเอามาอวด ทั้งสองคนก็เริ่มรู้สึกว่า... เออ สิ่งที่ลูกพูดมันก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อเกินจริงนี่นา

ฝ่ายคุณยายแทบสำลักคำพูดหลานสาว บ้านสิบหลังเหรอ? อย่าว่าแต่สิบหลังเลย หลังเดียวตอนนี้ยังแทบไม่มี! บ้านสามชั้นที่บ้านเกิดก็เป็นแค่บ้านอิฐแดงรีโนเวทใหม่ แถมเงินไม่พอข้างในเลยยังเป็นผนังปูนเปลือย ส่วนข้างนอกก็โชว์อิฐแดงหราเพราะไม่มีเงินปูกระเบื้อง!

เหตุผลที่ยายแก่เลือกครอบครัวนี้ ก็เพราะพวกเขาจนแต่โลภเหมือนกัน

คุณยายแอบสัญญากับโจวซื่อไว้ว่า ถ้าเขาแต่งกับชีชีได้ ชีชีจะหอบสินเดิมเจ้าสาวมาด้วยอย่างน้อย 500,000 หยวน! ซึ่งเงินจำนวนนี้ซื้อบ้านในอำเภอได้สบายๆ ครอบครัวโจวเลยรีบตกลงทันที

ได้เมียเป็นสาวชาวกรุงฟรีๆ แถมเงินก้อนโต โชคสองชั้นแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว! ต่อให้ชีชีจะพยศแค่ไหน พอนางมีลูกให้พวกเขาสักคน ต่อให้เป็นนางมารร้ายมาจากไหนก็ต้องยอมสยบอยู่ใต้เท้าพวกเขาอยู่ดี!

ฝ่ายคุณยายก็หวังว่าพอชีชีแต่งออกไปแล้วไม่มีใครหนุนหลัง เธอจะได้บีบบังคับหลานสาวคนนี้ให้คายสมบัติออกมาเลี้ยงดูลูกชายสุดที่รักของเธอได้ตามใจชอบ

ทั้งสองฝ่ายต่างมีแผนชั่วในใจ เลยเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย โจวซื่อถึงกับรีบตีตั๋วรถบัสเข้าเมืองไห่เฉิงทันที เพราะเรื่องหาเมียน่ะ ช้าไม่ได้แม้แต่วันเดียว!

“น้องหร่วนครับ ผมว่าผู้หญิงน่ะควรจะอ่อนโยน มีเหตุผล และรู้จักกาลเทศะนะ เงื่อนไขที่น้องพูดมามันเกินตัวไปหน่อย ต่อให้ในเมืองไห่เฉิงก็คงหาคนมีแบบนั้นยาก” โจวซื่อเริ่มสั่งสอนด้วยท่าทางอวดดี

“พวกที่มีบ้านเป็นสิบหลังก็มีแต่พวกตาแก่อายุเกินห้าสิบทั้งนั้น น้องชีชีอยากจะไปเป็นเมียน้อยทำลายครอบครัวคนอื่นเหรอครับ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่กุลสตรีเขาทำกันนะ”

“ออกไปซะ! บ้านเราไม่ต้อนรับแก! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

ยังไม่ทันที่ชีชีจะได้อ้าปาก หร่วนเฉิงหลินก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

เขาอาจจะเกรงใจแม่ยายที่เป็นผู้ใหญ่ แต่สำหรับไอ้หนุ่มปากเสียคนนี้ที่มากล่าวหาลูกสาวเขาว่าเป็นเมียน้อยทำลายครอบครัวคนอื่น มันเกินกว่าที่คนเป็นพ่อจะทนได้!

“วันนี้ที่บ้านไม่มีกับข้าวเหลือพอจะเลี้ยงแขก เชิญพวกคุณกลับไปเถอะค่ะ”

หลิวเหวินเหยียนรีบคว้าจานผลไม้ที่เคยวางต่อหน้าโจวซื่อกลับมาทันที เธอสะบัดหน้าลุกขึ้นเชิญแขกออกจากบ้าน ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นแม่ของเธอ แต่ถ้ากล้ามาดูถูกลูกสาวที่เธอประคบประหงมมาอย่างดี เธอก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครทั้งนั้น!

“คุณยายคะ หนูว่าคุณยายคงลืมคำเตือนของหนูไปแล้วนะ อายุมากแล้วก็ควรห่วงตัวเองให้มากๆ ให้น้าเล็กเลี้ยงดูคุณยายให้มีความสุขเถอะค่ะ”

หร่วนชีชีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ แต่มันกลับทำให้คุณยายรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง แกรีบคว้าแขนโจวซื่อแล้วเดินหนีออกจากบ้านไปอย่างทุลักทุเล

แกเข็ดขยาดในสิ่งที่ชีชีเคยขู่ไว้ และแกไม่กล้าเสี่ยงจริงๆ

“คุณป้าครับ เรื่องที่เราคุยกัน...” โจวซื่อพยายามจะทวงถาม

“หุบปาก! แกมันไม่ได้เรื่องเอง กลับอำเภอฝูอันของแกไปเลย อย่ามาเซ้าซี้ฉันอีก!”

เพื่อความอยู่รอดของบริษัทลูกชาย ยายแก่ตัดสินใจจะสงบปากสงบคำไปสักพัก แต่ในใจยังไม่ยอมแพ้หรอก... ก็นั่นมันโรงแรมไอลิงตันเลยนะ! ถ้าแม่เด็กนั่นยอมคายเศษเงินออกมาให้ลูกชายของฉันสักนิด ตาเหวินเจ๋อของฉันคงรวยเละไปแล้ว...

“พ่อคะ แม่คะ เราย้ายบ้านกันเถอะ”

หลังจากเหตุการณ์วันนี้ ชีชีรู้สึกว่าปัญหามันอยู่ที่ระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้าน รปภ. หน้าปากซอยก็มีแค่ลุงแก่ๆ คนเดียวที่เอาแต่นั่งตบยุง ใครมาลงชื่อมั่วๆ ก็ปล่อยให้เข้าหมด มันอันตรายเกินไปสำหรับพ่อกับแม่

หมู่บ้านเก่าๆ ก็มักจะมีปัญหานี้ แจ้งไปเท่าไหร่ก็ไม่มีใครแก้ไข

ชีชีรู้ดีว่าเธอเปลี่ยนสภาพแวดล้อมทั้งหมู่บ้านไม่ได้ แต่เธอเปลี่ยนบ้านให้พ่อกับแม่ได้!

ประจวบเหมาะกับที่ระบบเพิ่งตบรางวัลเป็นเพนต์เฮาส์หรูย่านเจียงจินใจกลางเมืองมาให้พอดี แถมตกแต่งเสร็จสรรพพร้อมลากกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย

“ทำไมถึงอยากย้ายกะทันหันล่ะลูก?” หลิวเหวินเหยียนยังตามไม่ค่อยทัน แต่หร่วนเฉิงหลินเริ่มนิ่งเงียบพิจารณาตามที่ลูกสาวบอก

“พ่อเห็นด้วยเรื่องย้ายบ้านนะ แต่บ้านสมัยนี้ไม่ได้หากันง่ายๆ เราต้องวางแผนกันให้ดีก่อน”

หร่วนเฉิงหลินคิดคำนวณในใจ เงินเก็บที่มีอยู่น่าจะพอจ่ายงวดแรกได้ แต่อาจจะได้ห้องที่เล็กลงหน่อยเพราะราคาอสังหาฯ พุ่งสูงขึ้นทุกปี

“อิอิ เรื่องบ้านไม่ต้องห่วงเลยค่ะ หนูเตรียมไว้ให้แล้ว!”

พูดจบ ชีชีก็วิ่งปรู๊ดเข้าห้องนอน ไปดึงเอาโฉนดบ้านย่านเจียงจินสองใบออกมาจากกระเป๋าระบบ แล้ววิ่งกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

“ทา-ดา! นี่คือบ้านที่หนูซื้อไว้ในเมืองไห่เฉิงค่ะ มีสองห้อง อยู่ในโครงการเจียงจินทั้งคู่เลยนะ อยู่ใจกลางเมือง เป็นห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ตกแต่งพร้อมอยู่เรียบร้อย!”

หลังจากผ่านเหตุการณ์โรงแรมไอลิงตันมาได้ คุณพ่อและคุณแม่ของเธอก็เริ่มมีภูมิต้านทานความรวยของลูกสาวมากขึ้น

บ้านใจกลางเมือง... เมื่อยี่สิบปีก่อนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง แต่วันนี้ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขา กลับเสกมันให้กลายเป็นความจริงขึ้นมาง่ายๆ เสียอย่างนั้น!