บทที่ 63 แขกผู้มาเยือน

"จอมพลกองทัพทหารตะวันตก!"

นัยน์ตาของเจียงอี้เปล่งประกาย ชายผู้นั้นเป็นเหมือนเทพในตำนาน ความแข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบเท่า เจียงอี้เคารพเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็กและคิดว่าเขาเป็นบุรุษที่แท้จริง เป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ แน่นอนว่าจอมพลนั้นเป็นดั่งรูปเคารพของชายหนุ่มที่นับไม่ถ้วนในอาณาจักรเสินหวู่ เขายังเป็นคนในฝันของหญิงสาวนับไม่ถ้วนอีกด้วย

“บุตรของจอมพลกองทัพทหารตะวันตก?”

คิ้วของเจียงอี้ขมวดอย่างรวดเร็ว เหตุใดบุตรของจอมพลแห่งกองทัพทหารตะวันตกจึงทำให้เจียงอี้มีความรู้สึกขุ่นเคืองและรังเกียจได้? ความรู้สึกเช่นนี้ช่างคลุมเครือและไร้สาระนัก! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจียงนี่หลิว เขานั้นเรียบร้อยและมีความสุภาพมาก...แน่นอน เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่จะรังเกียจผู้อื่นได้

เขาไตร่ตรองสักครู่ก่อนที่จะเปิดม่านอีกครั้งเพื่อมองเจียงนี่หลิวที่อยู่ห่างไกล

"คำนับท่านฝู ท่านหลิว!"

เจียงนี่หลิวแตะพื้นแล้วยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยม เขาพยักหน้าให้ผู้อาวุโสฝูและตัวแทนอีกคนก่อนจะยิ้มให้แม่นางซู "พวกท่านทั้งสามคงเดินทางมาเหนื่อย ให้ข้าพาพวกท่านไปทานอาหารเลิศรสเพื่อผ่อนคลายเถอะขอรับ"

"ฝ่าบาท ท่านถ่อมตนเกินไปแล้ว!"

ผู้อาวุโสลูบเคราและพยักหน้า เขาพอใจกับมารยาทที่อ่อนน้อมถ่อมตนของเจียงนี่หลิว เขาที่มีสถานะเป็นทายาทของท่านจอมพลและเป็นถึงศิษย์สำนักอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ เขาสามารถเพิกเฉยตัวแทนทั้งสองคนนี้ได้ แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันกับแม่นางซู เจียงนี่หลิวมีสิ่งอื่นในใจเขาเสียมากกว่า

คนผู้นี้เหิมเกริมนัก!

เจียงอี้ใช้เวลามองเพียงไม่กี่ครั้งเพื่อทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เจียงนี่หลิวเป็นเพียงศิษย์สำนัก แม้ว่าเขาจะเป็นบุตรชายของจอมพลกองทหารตะวันตก เขาก็กล้าที่จะตามแม่นางซูอย่างเปิดเผยเช่นนั้นหรือ?

เจียงอี้ต้องยอมรับว่าแม่นางซูนี้มีความงามที่สามารถทำลายอาณาจักรและเมืองต่างๆได้ โดยเฉพาะความเย็นชาของนางที่ทำให้ทุกคนรู้สึกห่างเหินไปไกล ซึ่งมันกลายเป็นความฝันและความปรารถนาที่จะพิชิตใจนางจากชายอื่นๆ แต่นางก็ยังเป็นตัวแทน ศิษย์สำนักจะมาตามตัวแทนเช่นนี้ได้อย่างไร และยังทำสิ่งนี้ในที่สาธารณะอีก

"ฝ่าบาท ท่านถ่อมตนเกินไป!"

แม่นางซูไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ นางพูดคำเดียวกับผู้อาวุโสฝู แต่ความหมายของนางนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง นางหันหลังกลับและเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมและกล่าว "ข้าค่อนข้างเหนื่อย ต้องขอตัวไปพักผ่อน ท่านไปทานอาหารเถอะ"

ผู้อาวุโสฝูและตัวแทนคนอื่นอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างอึดอัด แต่เจียงนี่หลิวยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสและพยักหน้า "แน่นอนรั่วเสวี่ย โปรดพักผ่อนเยอะๆ พวกท่านโปรดเชิญทางนี้ ข้าจะพาไปทานอาหารอย่างดีเลยขอรับ "

"ทายาทผู้นี้ช่างมีความเฉลียวฉลาดนัก!"

เจียงอี้มองเจียงนี่หลิวอย่างใกล้ชิด เขาถอนหายใจเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเจียงนี่หลิวไม่มีนัยแห่งความไม่พอใจ แม่นางซูไม่ได้แสดงความขอบคุณต่อทุกคน แต่เขาไม่ได้โกรธแม้แต่นิดเดียว? หากเขาไม่ได้มีนิสัยที่ดี เช่นนั้นความสุขุมของเขาคงเย็นชาอย่างแท้จริง

ฮ่าฮ่าฮ่า!

ในขณะที่รถม้าของเขาผ่านประตูทางเข้าของโรงเตี๊ยม เจียงอี้เห็นแม่นางซูมุ่งหน้าไปยังชั้นสอง หัวใจของเขามีความสุขที่อธิบายไม่ได้ ดูเหมือนว่าจะทำให้เขาพึงพอใจเมื่อเขาเห็นเจียงนี่หลิวถูกปฏิเสธเช่นนี้

เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมข้าถึงมีความคิดเช่นนั้น ข้าไม่ได้รู้จักเจียงนี่หลิวเสียหน่อย ทำไมข้าถึงวิจารณ์เขาเช่นนี้ ไม่ ข้าทำเช่นนี้ไม่ได้ เขาเป็นถึงลูกจอมพล หากข้าทำให้เขาขุ่นเคือง คงจะมีผลกระทบร้ายแรง!

เจียงอี้ใจสั่นอย่างกะทันหันในขณะที่เขาปิดม่านอย่างรวดเร็วและหยุดมอง เขาหันกลับมามองเจียงเสี่ยวนู๋ที่หลับไหลและเตือนตัวเองให้อยู่ไกลจากคนผู้นี้และพยายามคิดว่าเขามาที่นี่เพื่อช่วยชีวิตนาง

"ครืด-"

หนึ่งชั่วโมงต่อมารถม้าถูกพาเข้าไปในลานกว้างทางด้านเหนือของเมือง เจียงหยุนไฮ่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าขณะยืนขึ้นและพูดกับเจียงอี้ว่า "นำเสี่ยวนู๋ออกมาเถอะ เราถึงบ้านแล้ว"

เจียงอี้ตื่นเต้น เขาอุ้มเสี่ยวนู๋และตามเจียงหยุนไฮ่ออกจากรถ เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ เมื่อพวกนั้นเห็นพวกเขาสองคนลงจากรถม้าพวกเขาก็คุกเข่าทันที "ยินดีต้อนรับนายท่านและนายน้อย!"

“ฮะ…”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงอี้ได้รับการต้อนรับเช่นนี้ในขณะที่เจียงหยุนไฮ่คุ้นเคยกับมันและโบกมือของเขา เขามองทหารผ่านศึกที่สวมเสื้อคลุมของผู้ดูแล "เฒ่าเหอ หาคนที่จะพาคุณหนูไปที่ห้องของนาง พานายน้อยไปที่ห้องอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา แล้วเตรียมอาหารกลางวันให้ที"

เจียงหยุนไฮ่เห็นได้ว่าเจียงอี้อยู่ในสภาวะสับสน เขาหัวเราะ. "ใต้เท้าน้อย ข้าขอให้โถงวรยุทธซื้อคฤหาสน์แห่งนี้ก่อนหน้านี้ และต่อจากนี้ไปนี่จะเป็นบ้านของเราเราจะไม่กลับไปที่เมืองเทียนอวี่อีก"

"เอ๋!"

เจียงอี้ยิ้มและส่งเจียงเสี่ยวนู๋ให้กับสาวใช้ จากนั้นเขาก็ตามเฒ่าเหอไปที่สนามหลังบ้าน เจียงอี้สังเกตสภาพแวดล้อมของเขาขณะที่เขาเดิน เขาตระหนักว่าคฤหาสน์แห่งนี้ใหญ่โตและสวยงาม มันมีศาลาเหนือน้ำ สวนหินที่มีต้นไม้และดอกไม้สีแดง..มีสระน้ำขนาดเล็กอยู่กลางลาน เขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่า เจียงหยุนไฮ่จะใช้เงินซื้อคฤหาสน์นี้ไปเท่าไร

"นายน้อย นี่คือตำหนักของท่าน ข้าจะนำสาวใช้มาทีหลัง ท่านโปรดอาบน้ำก่อนนะขอรับ!"

ร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนแอ แต่มีรอยยิ้มที่น่ารักบนใบหน้าของเขา เขาพาเจียงอี้มาที่ตำหนักสองชั้นที่สง่างาม ภายในนั้น ชั้นเดียวมีสี่ถึงห้าห้องซึ่งมันฟุ่มเฟือยอย่างมาก

"นั่นไม่จำเป็น!"

เจียงอี้ไม่เคยมีคนรับใช้มาคอยดูแลและเขาคาดว่าอีกไม่นานเขาก็จะเข้าไปอยู่ที่สำนักจิตอสูรหลังจากการชำระโลหิตแล้ว ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธข้อเสนอที่ดีของพวกเขา

เจียงอี้สวมเสื้อคลุมปักลายสีเขียวใหม่เอี่ยมหลังอาบน้ำเสร็จ รูปลักษณ์ทั้งหมดของเขากลายเป็นเรียบร้อยและสง่า มันเป็นความจริงอย่างแท้จริงว่ามนุษย์พึ่งพาการแต่งกายของพวกเขาให้ดูดีขึ้น

สถานการณ์บางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด เฒ่าเหอเข้ามารายงาน "นายท่าน มีคุณหนูมาขอเข้าพบ นางบอกว่าชื่อของนางคือ จีทิงยวี่"

“ฮะ?”

เจียงหยุนไฮ่และเจียงอี้มองหน้ากันด้วยความตกใจ เจียงหยุนไฮ่ไม่ได้บอกจีเทียนว่าเขามาที่เมืองจิตอสูรและคนขับรถม้าตระกูลจีคงไม่กล้าที่จะรั่วไหลข้อมูลนี้ พวกเขาเพิ่งมาถึงเมืองจิตอสูร จีทิงยวี่รู้ได้อย่างไร

เจียงอี้ไม่แปลกใจที่รู้ว่าจีทิงยวี่อยู่ที่นี่ในเมืองจิตอสูรนี้ หนึ่งเดือนก่อนนางและเจียงเฮิ่นซุ่ยได้ออกเดินทางแล้ว เนื่องจากพวกเขาต้องเข้าร่วมการชำระโลหิตเพื่อให้เป็นศิษย์สำนักอย่างเป็นทางการ

เจียงหยุนไฮ่โบกมือและทำท่า "ให้นางเข้ามา"

เฒ่าเหอออกไปข้างนอกและเดิมทีเจียงอี้ต้องการออกไปเช่นกัน แต่เจียงหยุนไฮ่บอกให้เขาอยู่ต่อ "เห็นได้ชัดว่านี่เป็นคุณหนูของตระกูลจีที่กำลังตามหาท่านอยู่ ข้าจะไม่อยู่พบนาง ท่านสองคนควรจะมีบทสนทนาที่ดี แม่นางตระกูลจีนี้ไม่เลว แต่น่าเสียดายที่นางค่อนข้างหยิ่ง"

"โอ้!"

เจียงอี้รออยู่ที่ห้องโถงแขกและเมื่อเฒ่าเหอนำแม่นางเข้ามา นางสวมชุดยาวสีเหลืองที่สวยงาม นางมีใบหน้าที่สวยประณีตนี้ที่ไม่มีใครกล้ามองตรงๆ นางมีดวงตาเหมือนอัญมณีคู่หนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะสามารถมองผ่านอะไรก็ได้ จีทิงยวี่ยังคงมีเสน่ห์จนทำให้ผู้คนไม่กล้าหายใจ

จีทิงยวี่เดินเข้ามาและไม่ได้มองไปรอบๆ นางคาดหวังว่าเจียงหยุนไฮ่จะไม่เจอนาง นางมองไปที่เจียงอี้และยิ้มขณะคารวะ “ทิงยวี่ควรเรียกนายน้อยอี้ นายน้อยเจียง หรือเจียงอี้กัน?”

"แค่เรียกข้าว่าเจียงอี้"

เจียงอี้ถูจมูกของเขาอย่างงุ่มง่ามและถามอย่างสงสัยว่า "แม่นางจีรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่"

"ข้าแค่เดา!"

ดวงตาของจีทิงยวี่ล้นหลามไปด้วยจิตวิญญาณขณะที่นางยิ้มและอธิบายว่า "พ่อของข้าบอกข้าว่าสาวใช้ของเจ้าถูกวางยาพิษ หลังจากตรวจสอบแล้วข้าพบว่าเจ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตามหาหมอเทวะที่สำนักจิตอสูร เมื่อเห็นว่าเจ้าปฏิบัติกับหญิงรับใช้ของเจ้าได้ดีแค่ไหน เจ้าจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตนาง นั่นคือสาเหตุที่เจ้าคงต้องมาที่นี่! ข้าขอคนที่ประตูทางเหนือแจ้งให้ข้าทราบ เมื่อเห็นรถม้าตระกูลของข้า เช่นนั้นข้าจึงคิดว่าท่านคงอยู่ที่นี่"

ช่างเฉียบแหลมเหลือเกิน!

เจียงอี้ชูนิ้วโป้งในใจ แม่นางผู้นี้ไม่เพียงมีความสามารถเท่านั้น นางมีความงามที่สมบูรณ์และสติปัญญาที่เฉียบแหลม ไม่แปลกใจเลยที่นางมักจะหยิ่ง ผู้ชายแบบไหนที่จะสามารถคู่ควรกับคนอย่างนาง?

เจียงอี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองจีทิงยวี่ “แม่นางจี เมื่อท่านมาหาข้าที่นี่ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ?”

“เจ้า…เจ้าไม่รู้จักมารยาทเลยหรือ? หรือเข้าใจถึงความอ่อนน้อมใดๆ? นี่ข้ากำลังมาเยี่ยมบ้านของท่านนะ แล้วท่านจะไม่เชิญข้าดื่มชาเลยหรือ?”

จีทิงยวี่ถอนหายใจเล็กน้อยและเห็นเจียงอี้รินชาด้วยความตื่นตระหนก นางระเบิดเสียงหัวเราะและทำท่าทางขอให้เจียงอี้หยุด "พอแล้ว ข้าแค่ล้อเล่น ข้ามาที่นี่เพื่อเตือนให้เจ้าระวังเรื่องการชำระโลหิตในปีนี้ กลุ่มของเจ้ามีความสามารถซ่อนเร้นมากมายและผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่มีความสามารถพิเศษ เจ้าควรอย่าพยายามต่อสู้เพื่อสิบตำแหน่งแรก ไม่เช่นนั้น เจ้าอาจจะบาดหมางกับคนมากมาย และเมื่อเจ้าเข้าสำนัก เจ้าอาจจะได้รับผลกระทบบางอย่าง... "