บทที่ 56 ผนึกถูกทำลาย

เมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวของเจียงอี้ เจียงหยุนเฉอและหม่าหย่งจี๋ก็แผดเสียงร้องออกมาด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด

พวกเขาทั้งคู่สูญเสียบุตรชายผู้เป็นที่รัก ทางด้านของตระกูลหม่านั้นย่ำแย่กว่า เพราะพวกยเขาได้สูญเสียรุ่นเยาว์ผู้ที่มีความหวังจะได้เข้าร่วมกับสำนักจิตอสูรมากที่สุดของรุ่นนี้ไปแล้ว

ทั้งเจียงหยุนเฉอและหม่าหย่งจี๋ต่างก็อยู่ในวัยกลางคน พวกเขายังสามารถที่จะแต่งงานกับหญิงสาวจำนวนหนึ่งเพื่อให้กำเนิดทายาทได้ แต่ถึงอย่างนั้นการที่ต้องมาเห็นศพของบุตรชายตัวเองก็ยิ่งทำให้หัวใจของพวกเขาแทบจะพังทลาย

ในความคิดของพวกเขา เจียงหยูหลง, เจียงหยูหู่และหม่าเฟยอาจจะเป็นผู้มีความผิด แต่พวกเขาก็เป็นแค่เด็กเท่านั้น ทำไมเจียงอี้ถึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตถึงขั้นฆ่าแกงกันได้ลงคอ?

กลุ่มคนที่เหลือของตระกูลหม่าก็อยู่ในความเดือดดาล ไม่สำคัญว่าต้นเหตุของเรื่องนี้จะเป็นใคร แต่สำหรับพวกเขานั้น เจียงอี้คือคนบาปและยังเป็นปีศาจที่จะต้องถูกสังหาร!

บางคนไม่สนใจเรื่องนี้ แต่พวกเขากลับรู้สึกประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของเจียงอี้แทน สมาชิกตระกูลเจียงหลายคนยังจำได้ว่าเมื่อหกเดือนก่อนเจียงอี้ยังเป็นเพียงเศษขยะซึ่งทุกคนในตระกูลสามารถรังแกได้

แต่เวลาเพียงแค่หกเดือน ไม่เพียงเขาจะเอาชนะเจียงหยูหลงได้เท่านั้น แต่เขายังเอาชนะหลิ่วเหอและหม่าเฮยฉีบนเวทีประลองได้อีกด้วย แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างหม่าหยิ่นเขาก็ยังสังหารได้!

หากทุกคนเป็นเหมือนเจียงอี้ มีหวังทั่วทั้งยุทธภพคงได้เกิดความโกลาหลเป็นแน่ เป็นที่รู้กันดีว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จอมยุทธในขอบเขตฉูติ่งจะสังหารจอมยุทธในขอบเขตจื่อฝู่ได้ นี่ยังไม่กล่าวถึงเจียงอี้ที่เป็นเพียงจอมยุทธขอบเขตฉูติ่งขั้นที่สี่เท่านั้น

มันทำได้ยังไง?

คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของคนจำนวนมาก

เจียงหยุนเฉอผู้บรรลุขอบเขตจื่อฝู่ขั้นที่เจ็ด เขาสามารถบดขยี้เจียงอี้ได้ราวกับมด ตั้งแต่ที่ปีศาจน้อยตนนี้สังหารผู้คนไปมากมาย มันก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตรวจสอบเรื่องนี้อีกต่อไป

“เสี่ยวนู๋ ดูเหมือนว่าไม่ว่ายังไงพวกเราก็จะต้องตายอยู่ในอาณาเขตของตระกูลเจียงแล้วล่ะ”

เจียงอี้ถอนหายใจขณะที่วางร่างของเจียงเสี่ยวนู๋ลงอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าเจียงหยุนเฉอกำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความบ้าคลั่ง เขาก็ไม่คิดที่จะหลบหนีหรือแม้แต่ต่อต้านราวกับว่าได้ยอมรับความตายไปเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้ลูกหมา! มารับความตายของเจ้าซะ!”

ความแข็งแกร่งของจอมยุทธขอบเขตจื่อฝู่ขั้นที่เจ็ดนั้นน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง เพียงแค่สิบลมหายใจ เจียงหยุนเฉอก็เข้าใกล้เจียงอี้มากแล้ว ฝ่ามือที่เกร็งเป็นกรงเล็บของเขาได้มุ่งเป้าไปที่ท้องน้อยของเจียงอี้ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะทำลายตันเทียนและหลังจากนั้นก็ค่อยๆทรมานอีกฝ่าย

ในเวลานี้ดวงตาของเจียงอี้ก็ยังคงปิดอยู่ แต่แรงกดดันที่เจียงหยุนเฉอปลดปล่อยออกมาก็ยังทำในร่างของเขาสั่นไหวอยู่ชั่วครู่ แม้ว่าจะไม่ใช้ดวงตาแต่เขาก็รับรู้ได้ว่ามีกรงเล็บอันแข็งแกร่งกำลังใกล้เข้ามาด้วยความเร็วปานสายฟ้า!

สิบเมตร! หกเมตร! สามเมตร!

“เจียงหยุนเฉอ หากเจ้าต้องการที่จะสังหารข้า เจ้าเองก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนเช่นกัน!”

ทันใดนั้นเองดวงตาของเจียงอี้ก็เบิกโพลง เขาสะบัดแขนและส่งดาบสั้นสีนวลลอยออกไป จากนั้นก็โคจรแก่นแท้พลังไว้ที่แขนขวาและปลดปล่อยกำปั้นที่ทรงพลังเข้าต้านทานกรงเล็บของเจียงหยุนเฉอ

“ความตายของเจ้าอยู่ในมือของข้า เจ้ายังคิดที่จะดิ้นรนอีกรึ?”

เจียงหยุนเฉอกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา ดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความดูถูกเหยียดหยาม เขาเป็นผู้หนึ่งที่มีชื่อเสียงในด้านความเจ้าเล่ห์ในเมืองเทียนอวี่ กลอุบายเล็กๆของเจียงอี้ยังไม่ดีพอที่จะจัดการเขาได้ เจียงหยุนเฉอเหวี่ยงมือออกไปเพื่อปัดป้องดาบสั้น ส่วนกำปั้นของเจียงอี้นั้นดูเหมือนว่าจะอ่อนแอเสียจนเขาไม่เห็นมันอยู่ในสายตา

ตู้มม!

อย่างไรก็ตามในขณะที่เจียงหยุนเฉอกำลังจะบดขยี้ฝ่ามือของเจียงอี้ ม่านตาของเขาก็หดแคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแก่นแท้พลังสำน้ำเงินและสีดำที่อยู่ภายในฝ่ามือของอีกฝ่ายซึ่งทำให้เขารับรู้ถึงอันตราย

“ทักษะต่อสู้ของเจ้าเด็กนี้พัฒนาขึ้นรวดเร็วเกินไป ไม่แปลกใจเลยทำไมมันถึงสังหารหม่าหยิ่นได้!”

เจียงหยุนเฉอเพียงแค่ประหลาดใจแต่ไม่ได้ตื่นตระหนก กรงเล็บของเขาแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือขนาดยักษ์ พริบตาเดียวฝ่ามือของเขาก็เข้าปะทะกับกำปั้นของเจียงอี้!

ตู้มมม!

เสียงระเบิดดังสนั่น บริเวณรอบข้างไม่ว่าจะต้นไม้หรือหินต่างก็ถูกทำลาย ร่างของเจียงอี้ถูกแรงปะทะส่งลอยไปด้านหลัง ในตอนแรกร่างของเขาก็อยู่ในสภาพย่ำแย่อยู่แล้วและยิ่งในตอนนี้ ผลจากการปะทะก็ทำให้ทั่วทั้งร่างของเขาแทบจะถูกทำลาย

ร่างของเจียงอี้ลอยไปชนกับเนินเขาและกระอักเลือดออกมา แต่สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็คือเจียงหยุนเฉอที่ถูกบังคับให้ต้องก้าวถอยหลังถึงสามเมตร อีกทั้งที่ตรงฝ่ามือยังมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย แม้ว่าจะไม่ใช่บาดแผลที่สาหัสอะไรนัก แต่ก็นับว่าเขาได้รับบาดเจ็บ!

จอมยุทธขอบเขตฉูติ่งขั้นที่สี่ผู้หนึ่งถึงกับทำให้ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตจื่อฝู่ขั้นที่เจ็ดบาดเจ็บได้เชียวหรือ?

หากเรื่องนี้หลุดออกไป มันคงจะกลายเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในโลกเป็นแน่!

ไม่ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพราะความประมาทของเจียงหยุนเฉอหรือไม่ แต่พวกเขาต่างก็ต้องยอมรับในความแข็งแกร่งของเจียงอี้อย่างแท้จริง ฝ่ามือก่อนหน้านี้อย่างน้อยก็มีพลังเทียบเท่ากับขอบเขตจื่อฝู่ขั้นที่สองแล้ว!

“ไอ้สารเลวตายซะ!”

หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บต่อหน้าผู้คนโดยคนรุ่นหลังที่อยู่ในขอบเขตฉูติ่งขั้นที่สี่ สีหน้าของเจียงหยุนเฉอก็กลายเป็นสีแดงด้วยความอับอายและกระโจนเข้าหาเจียงอี้โดยเพ่งเล็งไปที่ตันเทียนของเขา

“มันจบแล้ว…”

เจียงอี้ในตอนนี้อยู่ในสภาพทีอ่อนแอมากเพราะแม้แต่จะลืมตาก็ยังไม่สามารถทำได้ แก่นแท้พลังเก้าในสิบส่วนถูกใช้ออกไปจึงทำให้ไม่มีพลังมากพอที่จะฆ่าตัวตาย เขาทำได้เพียงแค่นอนรอให้เจียงหยุนเฉอมาทำให้เขากลายเป็นคนพิการเท่านั้น

จึก!

กรงเล็บของเจียงหยุนเฉอแทงทะลุท้องน้อยของเจียงอี้พอดิบพอดี ภาพที่เกิดขึ้นทำให้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ด้านล่างต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสะใจออกมา แต่มีเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่เบือนหน้านี้และไม่ต้องการเห็นภาพที่โหดร้ายเช่นนี้

วูปปป!

แต่ทันใดนั้นเองสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ประกายแสงสีแดงเรืองรองสาดส่องออกมาจากจุดที่เป็นตันเทียนของเจียงอี้และตามมาด้วยการปรากฏตัวของตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้จิตวิญญาณของผู้คนถึงกับสั่นสะท้าน!

โฮกกกกกกกก!!

แสงสีแดงได้ก่อรูปเป็นมังกรเพลิงขนาดยักษ์ที่มีความยาวอย่างน้อยหลายสิบเมตรและดูสมจริงอย่างมาก โดยเฉพาะดวงตาที่เผยให้เห็นความเย็นชาซึ่งจับจ้องไปยังกลุ่มคนราวกับราชันที่สามารถเหยียดมองได้ทั่วทั้งโลกหล้า!

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดก็คือเมื่อมังกรเพลิงปรากฏตัวขึ้น ห้วงเวลาได้หยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งไว้…

“อะไรวะเนี่ย…!!”

เจียงหยุนเฉออยู่ที่ด้านล่างของมังกรเพลิง ส่วนหนึ่งของฝ่ามือของเขายังคงอยู่ในท้องน้อยของเจียงอี้ สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือทำไมมังกรเพลิงถึงปรากฏขึ้นมาเมื่อเขาทำลายตันเทียนของไอ้เด็กนี้?

ตึก! ตึก!

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีเวลามากพอให้คิดอีกต่อไป มังกรเพลิงปล่อยเสียงคำรามและพุ่งเข้าหาเจียงหยุนเฉอในทันที ความกลัวได้กลืนกินจิตวิญญาณของเขาจึงทำให้ร่างกายไม่ฟังคำสั่ง เพียงพริบตาเดียวร่างของเขาก็ถูกมังกรเขมือบเข้าไป

หมดสิ้นมลายสูญ…

แน่นอนว่าตัวตนของมังกรนั้นเป็นเพียงกลุ่มก้อนพลัง แต่การโจมตีของมันก็ทำให้ร่างกายของเจียงหยุนเฉอเหลือเพียงแค่เถ้าธุลีที่ลอยไปตามอากาศ จากนั้นร่างของมังกรก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน

หากไม่ใช่เพราะว่าที่ท้องน้อยของเจียงอี้ยังคงมีเลือดไหลออกมา ผู้คนที่อยู่บริเวณโดยรอบคงคิดว่าตัวเองฝันไปแน่

“นี่มัน…!”

ดวงตาของเจียงอี้ที่แต่เดิมปิดสนิท ตอนนี้มันได้เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง!

แม้ว่าจะตกใจแต่ไม่ช้าเขาก็ตื่นจากความงุนงง ไม่มีใครในที่นี้ที่รู้ถึงตัวตนของมังกรเพลิง แต่ไม่ใช่เจียงอี้ เขาพอจะคาดเดาบางอย่างได้เนื่องจากตอนนี้ตราประทับที่อยู่เหนือตันเทียนของเขาได้หายไปหมดแล้ว!

ในขณะที่เจียงหยุนเฉอเกือบจะทำลายตันเทียนของเจียงอี้ มังกรเพลิงที่น่าเกรงขามก็ปรากฏตัวขึ้นจากตราประทับมังกรก่อนที่ผนึกทั้งหมดจะหายไป

หลังจากที่เชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว เจียงอี้ก็ได้ข้อสรุปที่น่าเหลือเชื่ออย่างหนึ่ง – ตราประทับที่ยังอยู่ในร่างของเขาได้ปลดปล่อยพลังทำลายล้างออกมาซึ่งสามารถสังหารเจียงหยุนเฉอได้ในช่วงสำคัญและในขณะเดียวกันมันก็สูญสลายไป

แต่วิธีการที่ตราประทับสามารถปลดปล่อยมังกรเพลิงออกมาและเปลี่ยนให้เจียงหยุนเฉอกลายเป็นเถ้าธุลี สำหรับเรื่องนี้เจียงอี้ก็ไม่สามารถทำความเข้าใจได้เช่นกัน

“….”

บริเวณโดยรอบตกอยู่ในความเงียบ… เงียบจนน่ากลัว!

ไม่มีใครกล้าที่จะขยับแม้ว่ามังกรเพลิงตัวนั้นจะหายไปแล้ว การปรากฏตัวของมันทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับปรมาจารย์ขอบเขตจินกัง[1]… แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยพบเจอกับตัวตนระดับนั้นมาก่อนก็ตาม!

“พวกเราจะทำยังไงกันดี?!”

หม่าหย่งจี๋และเจียงหยุนสือสบตากัน พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ตกอยู่ในความกลัว จะเกิดอะไรขึ้นหากมังกรเพลิงตัวนั้นปรากฏขึ้นมาอีกและเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นเถ้าธุลี?

“ข้าลงมือเอง!”

หลังจากนั้นชั่วครู่ ความโกรธแค้นของหม่าหย่งจี๋ก็ได้เอาชนะความมีเหตุผลของเขา

“เจียงอี้จะต้องเป็นผู้ใช้ศาสตร์มืดอย่างแน่นอน มันคือพวกนอกรีตของอาณาจักรเทียนเซวี่ยนแห่งทิศใต้! พวกเจ้าทุกคนจงหยิบอาวุธขึ้นมาและสังหารมันเสีย!”

มีข่าวลือว่าอาณาจักรเทียนเซวี่ยน(สวรรค์ลึกลับ)แห่งทิศใต้มีพ่อมดที่สามารถใช้ศาสตร์ลึกลับได้ ยิ่งไปกว่านั้นอาณาจักรเทียนเซวี่ยนและอาณาจักรเสินหวู่ไม่ลงรอยกันเป็นเวลากว่าหมื่นปี มีหลายครั้งที่ทั้งสองอาณาจักรเกิดการปะทะกัน

เสียงคำรามของหม่าหย่งจี๋ได้ปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้นมาจากความกลัว เจียงอี้เป็นเพียงแค่จอมยุทธขอบเขตฉูติ่งขั้นที่สี่เท่านั้น หากไม่ใช้ศาสตร์มืดหรือมนต์ดำ มดปลวกอย่างเขาจะสามารถสังหารเจียงหยุนเฉอได้อย่างไร!

“สังหารเจียงอี้! กำจัดสายลับจากอาณาจักรเทียนเซวี่ยนซะ!”

ผู้คนต่างเปล่งเสียงออกมาด้วยความฮึกเหิม จากนั้นก็หยิบอาวุธหรือก้อนหินที่อยู่ไม่ไกลขึ้นมา พวกเขาเค้นพลังทั้งหมดออกมาและเขวี้ยงอาวุธในมือใส่เจียงอี้ในทันที ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เป็นจอมยุทธดังนั้นอาวุธที่ถูกปล่อยออกมาจากมือของพวกเขาย่อมมีพลังทำร้ายที่น่ากลัว หากมังกรเพลิงตนนั้นไม่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง เจียงอี้จะต้องตายอย่างแน่นอน!

มันจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกหรือไม่?

เจียงอี้รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ตราประทับเหล่านั้นได้หายไปจากตันเทียนของเขาโดยสมบูรณ์ มังกรเพลิงไม่ได้ทางที่จะปรากฏตัวขึ้นมาอีก เขาทำได้เพียงมองอาวุธจำนวนมากที่พุ่งเข้ามาด้วยความขมขื่นขณะที่หลับตายเพื่อรอความตาย

วูปปปป!

แต่ทันใดนั้นเองเสียงอันแปลกประหลาดก็ได้บังเกิดขึ้นซึ่งทำให้เจียงอี้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาเผลอคิดไปว่ามังกรเพลิงได้กลับมาปกป้องเขา แต่เมื่อรู้ว่าคิดผิดและเห็นฉากตรงหน้า เขาก็ตกอยู่ในความสับสนในทันที

จากบนท้องฟ้าทิศตะวันตก พลังงานรูปเสี้ยวจันทร์สีม่วงซึ่งดูคล้ายกับใบมีดกำลังตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงกดดันที่มันปลดปล่อยออกมาแม้ว่าจะไม่ถึงระดับของมังกรเพลิงแต่ก็มากพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ!

“การปลดปล่อยแก่นแท้พลังออกมาภายนอก! ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเสินโหยว!”

ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่เจียงหยุนสือและหม่าหย่งจี๋นั้นรู้ดี เหตุใดจอมยุทธขอบเขตเสินโหยวถึงกลายเป็นที่น่าเกรงขามไปทั่วทั้งแผ่นดิน? นั่นเป็นเพราะพวกเขาสามารถปลดปล่อยแก่นแท้พลังออกมาและเปลี่ยนให้มันเป็นอาวุธ ด้วยพลังของพวกเขา การกวาดล้างกลุ่มจอมยุทธขอบเขตจื่อฝู่ย่อมเป็นเรื่องที่สามารถทำได้อย่างง่ายดาย!

วาปปปปป!

คลื่นพลังจันทร์เสี้ยวพุ่งผ่านกลุ่มคนและตรงไปทำลายอาวุธจำนวนมากในพริบตา จากนั้นพลังส่วนที่เหลือก็เข้าปะทะกับบางส่วนของเขาซีชาน

ตูมมมม!!

เนินเขาซีชานสั่นสะเทือน เศษฝุ่นควันมากมายลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เสียงระเบิดทำให้กลุ่มคนสูญเสียความสามารถในการได้ยินไปชั่วขณะ

ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็กลับมาได้ยินอีกครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่เขาได้ยินกลับเป็นน้ำเสียงอันโกรธเกรี้ยวของตัวตนอันทรงพลังที่สามารถบดขยี้พวกเขาได้ราวกับการบี้มด

“สังหารเจียงอี้? หึ่ม! พวกเจ้ากล้าสังหารใต้เท้าน้อยของข้ารึ? ดี! ดีมาก!”

“เช่นนั้นวันนี้พวกเจ้าทุกคนจะต้องตาย!!”

จอมยุทธสุดแกร่ง! เจียงหยุนไฮ่กลับมาแล้ว!

[1] จินกัง – วัชระ