ตอนที่ 35 อนาคตเปลี่ยนแปลงได้!

ตอนที่ 35 อนาคตเปลี่ยนแปลงได้!

โลกความฝัน ฐาน1359

ลู่เซิงสั่งคอมพิวเตอร์ควอนตัมอย่างใจเย็น "ค้นหาชีวประวัติของฉัน"

"กําลังค้นหา..." วินาทีต่อมาข้อมูลจํานวนมากปรากฏขึ้นทันทีที่เขาเห็นรูปถ่ายประจำตัว หัวใจของลู่เซิงก็เต้นแรง จากนั้นเขาก็รู้ว่าความคิดของเขาถูกต้อง

ในภาพ "ลู่เซิง" วัยกลางคนที่หล่อเหลาและเด็ดเดี่ยวได้หายตัวไปแล้วแทนที่ด้วยชายชราผมหงอก

[ชื่อ: ลู่เซิง]

[เพศ: ชาย]

[ช่วงชีวิต: 297 มิถุนายน - กรกฎาคม 383]

[ระดับศิลปะการต่อสู้: จอมยุทธ์ระดับ 6]

[ประสบการณ์ชีวิต: ....ตอนอายุ 18 ปีเขากลายเป็นจอมยุทธ์ระดับ 2 ทําให้ทั้งเมืองไป๋เหอตกตะลึง ต่อมาภายใต้การแนะนําของสมาคมจอมยุทธ์เมืองไป๋เหอ เขาได้เข้าร่วมในค่ายฝึกอัจฉริยะของจังหวัดตงหนิงและติด 20 อันดับแรกของค่ายฝึก... ในปีเดียวกันเขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยยุทธ์ตงหนิงด้วยผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับ 1 ในเมือง อันดับ 32 ในจังหวัดและอันดับ 145 ในประเทศ.... สามปีต่อมาเขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยยุทธ์ตงหนิงและสมัครเข้าเป็นทหารในกองทัพ... ห้าปีต่อมาเขาเกษียณในฐานะร้อยโทและก่อตั้งสำนักยุทธ์เซิงในเมืองไป๋เหอ... ตอนอายุ 45 ปีเขาทะลวงเป็นจอมยุทธ์ระดับ 6 และตอนอายุ 55 ปีเขาล้มเหลวในการทะลวงขอบเขตปรมจารย์ระดับ 7 ...ในเดือนกรกฎาคม ปี 383 เขาเสียชีวิตระหว่างต่อสู้กับสัตว์ต่างดาวในเมืองไป๋เหอด้วยอายุเพียง 87 ปี

สถานะ: แต่งงานแล้วมีลูกสาวสองคนและลูกชายหนึ่งคน] คราวนี้ชีวประวัติของลู่เซิงดูดีขึ้นมาก

เมื่อเขาอ่านจบ เขาพบว่าการประเมินอัตลักษณ์ของเขาสูงขึ้นครึ่งดาวกลายเป็น 2 ดาวครึ่ง แน่นอนว่าสิทธิยังคงเป็นเพียงระดับ 2 เท่านั้น

"อย่างน้อยอนาคตของฉันยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้!"

"เมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับ 4 จนกระทั่งเสียชีวิตตอนอายุ 37 ปี และหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ฉันอายุยืนขึ้น 80 ปีแถมยังมีความแข็งแกร่งถึงระดับ 6 ถ้าไม่มีอุบัติเหตุฉันควรอยู่ได้นานกว่านี้ ความแตกต่างระหว่างทั้งสองอยู่ที่การพัฒนาของฉันในสัปดาห์นี้! ความแข็งแกร่งเปลี่ยนไป ผลลัพธ์ที่ได้จากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เปลี่ยนไป มหาวิทยาลัยที่ฉันเข้าเรียนก็เปลี่ยนไป และจุดจบสุดท้ายก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง หากเป็นชีวประวัติครั้งก่อน หลังจากที่ฉันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยยุทธ์ไป๋เหอ ฉันเลือกเป็นทหารตลอดชีวิตและชีวประวัติในครั้งนี้ หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยยุทธ์ตงหนิง ฉันเลือกเปิดสำนักยุทธ์ของตัวเองและพยายามทะลวงขอบเขตปรมจารย์ระดับ 7 สำหรับฉันในตอนนี้ความพยายามมีความสําคัญที่สุด 'ทุกทางเลือกกําหนดปลายทางสุดท้าย' ประโยคนี้ไม่ใช่เรื่องตลก... " นอกจากนี้ ลู่เซิงยังค้นพบบางสิ่ง

"ชีวประวัตินี้ไม่ได้กล่าวถึงข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับ 'เคล็ดหลอมดวงดาว' 'เคล็ดปราณธรรมชาติ' และ "จินตภาพคริสตัล" ดูเหมือนว่าเคล็ดวิชาที่ฉันได้รับในโลกความฝัน ตราบใดที่ฉันไม่เต็มใจเปิดเผย มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตที่ตามมา..." เมื่อปิดคอมพิวเตอร์ควอนตัมดวงตาของลู่เซิงก็แน่วแน่ขึ้น

"ความคิดของฉันถูกต้อง จุดจบสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน..."

" แต่ถ้าฉันต้องการเปลี่ยนแปลงจุดจบของมนุษยชาติอย่างแท้จริงและใช้ประโชยน์จากโลกในอีก 10,000 ปีข้างหน้า ฉันต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้ ขอบเขตกึ่งปรมจารย์ระดับ 6 นั้นไม่มีความหมาย ปรมจารย์ระดับ 7 มหาปรมจารย์ระดับ 8 หรือแม้แต่นักบุญระดับ 9 ก็ทำอะไรไม่ได้ บางทีเมื่อฉันไปถึงขอบเขตของผู้เชี่ยวชาญระดับ 10 หรือระดับ 11 ในยุคนี้เท่านั้น ที่ฉันจะมีโอกาศพลิกสถานการณ์ทั้งหมด"

ต่อให้เป็น 10,000 ปีต่อมา ผู้เชี่ยวชาญระดับ 11 ก็หาได้ยากมากและไม่ต้องพูดถึงยุคศิลปะการต่อสู้ 300 ปีในปัจจุบัน

เส้นทางที่ลู่เซิงต้องการไปนั้นยากเย็นแสนเข็น แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า

......

เมืองไป๋เหอ สมาคมจอมยุทธ์

สํานักงาน

เสี่ยวหยูเหอในวัย 59 ปีมีผมสีดำและใบหน้าที่อ่อนเยาว์แทบไม่มีริ้วรอยบนใบหน้าของเขา ถ้าไม่พูดคงไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นชายชราที่กําลังจะย่างเข้าสู่วัย 60 ปี แต่สําหรับจอมยุทธ์ระดับ 6 ที่กําลังทะลวงขอบเขตปรมจารย์แล้วไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ตอนนี้เสี่ยวหยูเหอกําลังจดจ่ออยู่กับการวาดตัวอักษร "神" โดยใช้พู่กัน

ก่อนหน้านี้เขาไปพูดคุยกับปรมจารย์ระดับ 7 คนหนึ่งและอีกฝ่ายได้บอกว่ารากฐานในด้านอื่นๆ ของเขาเพียงพอแล้ว สิ่งที่ขาดไปเพียงอย่างเดียวคือจิตวิญญาณของเขาที่ยังอ่อนแอเล็กน้อย

และยังกล่าวว่าตราบใดที่วาดตัวอักษร "神" ครบ 100,000 ตัวจะมีโอกาศทะลวงขอบเขตปรมจารย์อย่างแท้จริง จนถึงตอนนี้ เสี่ยวหยูเหอได้วาดไป 46,721 ตัวแล้วและครั้งนี้เป็น 46,722

"ท่านประธาน!" ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกและมีคนวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ มือที่ถือพู่กันของเสี่ยวหยูเหอสั่นและหมึกที่ปลายพู่กันหกกระจายทำให้ครึ่งหนึ่งของภาพวาดถูกทําลาย

เสี่ยวหยูเหอเหลือบมองภาพวาดนี้อย่างเสียดาย เขาวางพู่กันลง หยิบผ้ามาเช็ดมือของตนเองแล้วกล่าวถาม "มีอะไร? มันทำให้คุณรีบจนลืมเคาะประตูเลยหรือ?"

คนที่มาคือเลขาของเสี่ยวหยูเหอ อีกฝ่ายอายุ 30 สวมแว่นตาดูท่าทางสุภาพ

"ผมขอโทษท่านประธาน คราวหน้าผมจะใส่ใจมากขึ้น" เลขาขอโทษอย่างเขินอายจากนั้นสีหน้าของเขาก็จริงจัง

"ผมมีเรื่องสำคัญจะรายงาน"

"พูดมา" เลขาหยิบเอกสารออกมาและอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้สั้นๆ

ใบหน้าของเสี่ยวหยูเหอสงบในตอนแรกและจากนั้นใบหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ถ้วยชาที่ถืออยู่ในมือของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหกไปทั่วโต๊ะทำงาน

"เร็วเข้ารีบเอาข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!" เสี่ยวหยูเหอไม่มีเวลามาสนใจโต๊ะทำงาน เขาออกคำสั่งทันที

เลขารีบยื่นเอกสารในมือให้ เสี่ยวหยูเหอรับเอกสารมาและพลิกดูอย่างระมัดระวัง

ในไม่ช้าดวงตาของเขาก็เริ่มค่อยๆกว้างขึ้น กล้ามเนื้อที่มุมตากับปากของเขากระตุกเล็กน้อย จนกระทั่งเขาอ่านจบความตกใจก็กวาดไปทั่วใบหน้าของเขา

"ดี! ดี! "

เสี่ยวหยูเหอลุกขึ้นยืนทันทีและโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น "ฉันไม่คิดว่าเมืองไป๋เหอของเราจะให้กำเนิดอัจฉริยะเช่นนี้ได้..." หลังจากผ่านไปสักพัก อารมณ์ของเสี่ยวหยูเหอก็ค่อยๆสงบลง

เขาก้มศีรษะลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างใจเย็น "เอาวิดีโอการประเมินของเด็กนักเรียนคนนี้มาให้ฉันดู ฉันต้องการยืนยันอีกครั้ง"

"ครับ"