บทที่ 28 การประลองฟรีคิก

บทที่ 28 การประลองฟรีคิก

ซีดานเรียกทุกคนมารวมตัวกัน

เขาเริ่มจากการแนะนำตัวเองและทีมงานโค้ชอย่างเป็นทางการ รวมถึงเบ็ตโตนีด้วย

จากนั้นก็แนะนำ “หน้าใหม่” อย่างหลี่ผิงอัน มาโยรัล และคนอื่น ๆ

หลี่ผิงอันแนะนำตัวอย่างมั่นใจ ส่วนคนอื่น ๆ กลับดูตะกุกตะกักและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

ซึ่งยิ่งขับให้ “หัวใจใหญ่” ของหลี่ผิงอันดูโดดเด่นขึ้นมา

ต่อจากนั้นก็เข้าสู่การฝึกซ้อมของทีมชุดใหญ่

มีโปรแกรมฝึกหลายอย่าง

แต่หลี่ผิงอันกลับพบว่า ความเข้มข้นโดยรวมไม่ได้สูงเท่าตอนอยู่กับกัสติญาเลยด้วยซ้ำ

เขาคาดเดาว่าน่าจะเป็นเพราะตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูกาลแข่งขัน

ถ้าซ้อมหนักเกินไป จะสิ้นเปลืองพละกำลัง และส่งผลเสียต่อการแข่งขัน

ดังนั้นโปรแกรมส่วนใหญ่จึงเน้นไปที่การรักษาสภาพร่างกายและจังหวะการเล่น

เรื่องนี้ทำให้หลี่ผิงอันรู้สึกไม่ค่อยชิน

เพราะเขาเคยชินกับการฝึกซ้อมที่เข้มข้นกว่านี้

แล้วทุกคนพัฒนาการคอนโทรลบอลของตัวเองกันยังไงกัน?

คำตอบชัดเจนมาก นอกเวลาซ้อม ทุกคนล้วนฝึกหนักกันเองทั้งนั้น

สิ่งนี้ยิ่งทำให้หลี่ผิงอันรู้สึกถึงความเร่งด่วนมากขึ้น แน่นอนว่า ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่า ในเมื่อมีระบบพรีเพดแล้ว ยังจำเป็นต้องฝึกสกิลอื่นอีกหรือไม่

แต่ตอนนี้ เขาค่อย ๆ มองเห็นรูปแบบบางอย่างแล้ว

หากเขาชำนาญในสกิลใดสกิลหนึ่งมากขึ้น ระหว่างการชำระหนี้แบบพรีเพด เงื่อนไข B ก็จะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แม้เขาจะยังไม่เคยสัมผัสกับกลไกนี้ด้วยตัวเอง

แต่ในเมื่อระบบนี้มีอยู่จริง ความพยายามในตอนนี้ก็เท่ากับช่วยลดภาระในอนาคต

ดังนั้น เขาจึงไม่มีเหตุผลใดให้ผ่อนแรง

การฝึกซ้อมสองชั่วโมงผ่านไป… หลี่ผิงอันรู้สึกว่าเวลาถูกใช้ไปค่อนข้างเปลือง

แต่ในแง่ของความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทีม เขากลับได้กำไรมาก

ความสนิทสนมกับเพื่อนร่วมทีมหลายคนแน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้น

ดังนั้นในช่วงพักกลางวัน

เขาจึงกลมกลืนเข้าไปอยู่ในวงเล็ก ๆ ของมาร์เซโล, คริสเตียโน โรนัลโด้, เปเป้, เบนเซมา และเบลได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ภาพนี้ทำให้มาโยรัลทั้งอิจฉา ทั้งรู้สึกเหมือนถูกหลี่ผิงอันทิ้งไว้ข้างหลัง

เขาได้แต่นั่งกินข้าวกับกลุ่มหน้าใหม่อย่างมาร์กอส ญอเรนเต้ และเออเดอโกร์ด ไม่กล้าเข้าใกล้บรรดารุ่นพี่

การฝึกซ้อมของเรอัล มาดริดไม่ได้แน่นตลอดทั้งวัน

หลังอาหารกลางวัน ยังมีเวลาว่างยาวถึงสามชั่วโมงก่อนเริ่มฝึกช่วงบ่าย

นักเตะบางคนจึงขับรถกลับบ้านไปพักผ่อน

การพักในฐานก็ทำได้ มีห้องพักชั่วคราวให้บริการ

แต่แทบไม่มีใครเลือกแบบนั้น ทุกคนอยู่ไม่ไกล และที่สำคัญ ทุกคนมีรถ การเดินทางจึงสะดวกมาก

แน่นอนว่าหลี่ผิงอันกลับบ้านไม่ได้

เขาวางแผนจะฝึกซ้อมเพิ่มเอง

ทั้งเดาะบอลต่อ และจัดตารางเล่นเวตให้เหมาะสม

แต่วันนี้กลับมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น

คริสเตียโน โรนัลโด้ชวนหลี่ผิงอันประลองฟรีคิก

เขายังเชิญนาบาสมาเป็นผู้รักษาประตู และเรียกเพื่อนร่วมทีมหลายคนมายืนเป็นกำแพง

แม้แต่เบลก็ถูกเชิญมาร่วมแข่งขันด้วย

มาร์เซโลรับบทผู้ตัดสินโดยอัตโนมัติ

และดูตื่นเต้นยิ่งกว่าใครทั้งหมด

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป…ยกเว้นนักเตะส่วนน้อยที่ไม่อยากให้ตารางประจำวันถูกรบกวนและกลับบ้านไปแล้ว

นักเตะที่เหลือทั้งหมดต่างกรูมาที่สนามซ้อม

“นายเป็นคนจัดหรือเปล่า?” เบ็ตโตนียืนอยู่หน้ากระจกฝรั่งเศสในห้องทำงานของซีดาน มองเห็นเหตุการณ์ในสนามได้ชัดเจน

“ชั้นมีความคิดอยู่บ้าง แต่ยังอยู่แค่ในจินตนาการ…”

เบ็ตโตนียิ้ม “ดูเหมือนโรนัลโด้จะเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันแล้วนะ”

ซีดานส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่ใช่หรอก โรนัลโด้ไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ธรรมดา เขาไม่รู้จักคำว่าแรงกดดัน เขาแค่มีนิสัยกำจัดภัยคุกคามเล็ก ๆ ตั้งแต่ต้น และใช้โอกาสนี้บอกชั้นด้วยว่า… อย่าแตะสิทธิ์ยิงฟรีคิกของเขา”

การสื่อสารในโลกผู้ใหญ่ บางครั้งอ้อมค้อม แต่ความหมายกลับตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

เบ็ตโตนีถาม “แล้วถ้าเขาแพ้ล่ะ?”

ซีดานยักไหล่ “งั้นก็ถือว่าเขาสละโอกาสเอง มันขึ้นอยู่กับว่าหลี่ผิงอันจะคว้าโอกาสนี้ได้ไหม นี่คือกุญแจสำคัญที่เขาจะยืนหยัดในทีมชุดใหญ่ได้”

เบ็ตโตนี “นายคิดจะริบสิทธิ์ยิงฟรีคิกของโรนัลโด้ทันทีเลยหรือ?”

ซีดานส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ หลี่ผิงอันยังไม่มีศักยภาพพอจะเป็นตัวจริงหรืออยู่ในสนามนาน ๆ แต่ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย หากมอบสิทธิ์ฟรีคิกให้หลี่ผิงอัน โรนัลโด้ก็คงไม่พูดอะไร… เพราะเขาแพ้ และแพ้ต่อหน้าทุกคน”

เบ็ตโตนียิ้ม “งั้นทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับว่าหลี่ผิงอันจะรับแรงกดดันนี้ได้หรือไม่”

ซีดานมองไปที่สนามซ้อม ก่อนพึมพำเบา ๆ “ชั้นเชื่อใจเขา”

ตามหลักแล้ว ซีดานในฐานะหัวหน้าโค้ชทีมชุดใหญ่ ไม่ควรเชื่อใจนักเตะอายุน้อยแบบไร้เงื่อนไข โดยเฉพาะคนที่จุดแข็งและจุดอ่อนชัดเจนขนาดนี้

แต่ซีดานเคยสัมผัสกับฝีมือฟรีคิกของหลี่ผิงอันด้วยตัวเอง เคยเห็นการพัฒนาในหลายด้าน โดยเฉพาะการปลุกพลังการคอนโทรลบอล ที่ทำให้เขาเห็นอนาคตอันไร้ขีดจำกัด

แนวคิดเรื่อง “การบ่มเพาะ” จึงหยั่งรากลึกในใจเขามานานแล้ว

ถึงได้เกิดความเชื่อมั่นต่อหลี่ผิงอันในระดับนี้

ในสนามซ้อม ภายใต้การจัดการของมาร์เซโล

นาบาสยืนประจำตำแหน่งแล้ว

กำแพงก็พร้อมเช่นกัน

มีทั้งหมดหกคน: รามอส, เปเป้, วาราน, ดานิโล, คาเซมิโร่ และเบนเซมา

รายชื่ออลังการสุด ๆ

ผู้เข้าร่วมการแข่งขันฟรีคิกมีสามคน คริสเตียโน โรนัลโด้, เบล และหลี่ผิงอัน

มาร์เซโลทำหน้าที่อย่างมืออาชีพ กำหนดจุดยิงทั้งหมดสิบตำแหน่ง ทั้งระยะและมุมแตกต่างกัน แต่ละจุดยิงสามครั้ง

ตัดสินผู้ชนะจากอัตราการทำประตู

“ใครจะยิงก่อน?” มาร์เซโลถามอย่างกระตือรือร้น

คริสเตียโน โรนัลโด้พูดขึ้น “เป่ายิ้งฉุบ ยุติธรรมดี”

หลี่ผิงอันตกใจเล็กน้อย คิดในใจ ต่างประเทศก็เล่นเป่ายิ้งฉุบเหมือนกันเหรอ!

เขารีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

เบลพยักหน้าอย่างเฉยชา ไม่ได้คัดค้าน

แต่จากสีหน้า ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจการแข่งขันนี้เลย

ไม่รู้ว่าเขารู้หรือไม่ว่า ต่อให้แข่งยังไง เขาก็แย่งสิทธิ์ฟรีคิกจากโรนัลโด้ไม่ได้อยู่ดี มีแค่ตอนที่โรนัลโด้ไม่อยากยิง หรือฟอร์มแย่มาก ๆ เท่านั้น ที่จะเป็นตาเขา

หรือไม่ก็ต้องเป็นกรณีที่เขาร้องขออย่างหนักหน่วง

แต่แบบนั้นก็ทำได้แค่ครั้งสองครั้ง หากบ่อยเกินไปก็ใช้ไม่ได้

ส่วนเรื่องจะชนะการแข่งขันนี้แล้วได้อะไร เขาไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น

เขารู้ดีว่า ตัวเองแค่มาเติมจำนวน

และเป้าหมายของโรนัลโด้ ไม่ใช่แค่กดหลี่ผิงอัน แต่คือการส่งสัญญาณถึงหัวหน้าโค้ชคนใหม่ว่าอย่าคิดนอกลู่นอกทาง

เบล “มหาปราชญ์” แม้จะยังพูดภาษาสเปนไม่ได้ แต่ก็ยังมองทะลุแก่นแท้ของเรื่องนี้ได้

ไม่นานนัก ภายใต้การควบคุมของมาร์เซโล และต่อหน้าพยานคือเพื่อนร่วมทีมทุกคน

ลำดับการยิงก็ถูกกำหนดขึ้น

เบลคนแรก คริสเตียโน โรนัลโด้คนที่สอง และหลี่ผิงอัน… คนสุดท้าย

เบลไม่เสียเวลา เดินตรงไปยังจุดยิงฟรีคิกแรกตามที่มาร์เซโลชี้

กำแพงตั้งตำแหน่งอย่างรวดเร็ว

นาบาสก็เตรียมพร้อมเต็มที่… แม้ตอนนี้การแข่งขันจะเป็นเรื่องของใครยิงได้ดีกว่า

แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบ เขาไม่อยากเป็นตัวประกอบ!

โปรดติดตามตอนต่อไป