ตอนที่ 23 ซุปยาโลหิตเสริมกล้ามเนื้อ

ตอนที่ 23 ซุปยาโลหิตเสริมกล้ามเนื้อ

ลู่เซิงเสียเวลาไปนานกับการฟื้นตัวจากความอ่อนล้าในการฝึกเคล็ดหลอมดวงดาว นี่เป็นเวลาที่ใช้ไปมากที่สุดในความฝันของเขา หลังจากฟื้นพละกำลังกลับมาบางส่วน ลู่เซิงก็สั่งคอมพิวเตอร์ควอนตัม

"ค้นหายาเสริมร่างกายที่เหมาะสมที่สุดสําหรับจอมยุทธ์ระดับ 1..." "กำลังค้นหา..." ข้อมูลจํานวนมากปรากฏขึ้นต่อหน้าลู่เซิงอีกครั้ง

"คัดกรองสูตรยาที่สามารถผลิตได้ในยุคศิลปะการต่อสู้ 300 ปีแรก..." "กำลังคัดกรอง..." ข้อมูลลดลงอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้าเนื้อหาสองสามรายการก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าลู่เซิง

นอกเหนือจากสูตรยาแต่ละชนิดแล้ว รูปแบบชื่อปัจจุบันและชื่อเดิมของวัตถุดิบยาแต่ละชนิดมีการระบุไว้ทีละรายการอย่างชัดเจนช่วยลู่เซิงประหยัดเวลาไปได้มาก

ลู่เซิงจดบันทึกสูตรยาเหล่านี้ทีละรายการ

....

"กลิ่นอะไรเนี่ย..." ทันทีที่ลู่เซิงตื่นขึ้นก็ได้กลิ่นเหม็นฉุนอย่างรุนแรง

เขารีบลุกขึ้นและพบว่ามีคราบมันสีดําติดอยู่ทั่วร่างกายของเขาและกลิ่นเหม็นถูกปล่อยออกมาจากคราบสีดำเหล่านี้

"หรือเป็นเพราะเคล็ดหลอมดวงดาวกับเคล็ดปราณธรรมชาติที่ฉันฝึกฝนในความฝัน แต่ว่ามันส่งผลถึงโลกความจริงหรือนี่..."

มันเหมือนกับว่าคนทั่วไปฝันถึงสิ่งที่น่าเศร้าและในความเป็นจริงก็จะร้องไห้ ฝันถึงสิ่งที่น่ากลัวในความเป็นจริงก็จะตัวสั่นด้วยความกลัว

นี่คือการตอบสนองโดยสัญชาตญาณของสมองส่งตรงถึงร่างกาย และเพราะเหตุนี้จึงทําให้เกิดผลกระทบที่เกินจริงเช่นนี้ ลู่เซิงรู้สึกว่าเขาประเมิน 'เคล็ดหลอมดวงดาว' และ 'เคล็ดปราณธรรมชาติ' ต่ำเกินไป

หลังจากหาเหตุผลแล้วลู่เซิงก็รีบไปอาบน้ำ

"ค่าปราณโลหิตควรจะเพิ่มสูงขึ้นอีก แต่ฉันไม่รู้ว่าเท่าไหร่..."

ลู่เซิงซึ่งออกมาจากห้องน้ำเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนบนผนังพลางคิดในใจว่า 'ใกล้ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว'

....

"อย่างน้อยเธอก็ควรจะบอกฉันก่อนสิ.." จงเจิ้งกั๋วยื่นบัตรธนาคารให้กับลู่เซิงและตําหนิด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

"ครับครูจง" จงเจิ้งกั๋วอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของลู่เซิง เขาก็พูดไม่ออก

"เอาล่ะออกไปได้แล้ว คราวหน้ามาโรงเรียนอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้งก็พอ" จงเจิ้งกั๋วโบกมืออย่างช่วยไม่ได้

"ครับ" ลู่เซิงรับบัตรธนาคารของเขาและหันหลังกลับออกไป

มองลู่เซิงที่กำลังเดินออกไป จงเจิ้งกั๋วมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในใจของเขา มันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถอธิบายได้

หากให้พูดตรงๆคือตัวลู่เซิงก่อนหน้านี้ จงเจิ้งกั๋วยังคงสามารถมองออกได้ แต่ลู่เซิงในตอนนี้ทำให้จงเจิ้งกั๋วคาดเดาอะไรไม่ได้เลยและการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นเพียงเวลาสั้นๆ ระหว่างวัน

จงเจิ้งกั๋วส่ายหัวไม่คิดเกี่ยวกับมันอีกต่อไป

....

"ในที่สุดก็มีเงิน..."

ลู่เซิงเดินออกจากห้องทํางานของจงเจิ้งกั๋วและเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกมีฐานะเล็กน้อยในใจ แน่นอนว่าเงินจํานวนนี้ไม่สามารถนําไปซื้อยาเสริมร่างกายได้โดยตรง

วิธีที่ดีที่สุดคือการซื้อวัตถุดิบยาและปรุงขึ้นมาด้วยตัวเอง ลู่เซิงเพิ่งรวบรวมสูตรยาเสริมร่างกายมาจากห้องสมุดทรัพยากรเชื้อไฟซึ่งทั้งหมดมีค่ามากในยุคปัจจุบัน

แม้ว่าสูตรยาเหล่านี้จะถูกคัดกรองมาโดยคอมพิวเตอร์ควอนตัมและสามารถผลิตได้ในยุคของเขาแต่เพราะสถานการณ์ในปัจจุบัน ลู่เซิงจําเป็นต้องคัดกรองเพิ่มอีกครั้ง

สาเหตุส่วนใหญ่เพราะขาดเงิน ลู่เซิงเดินหาร้านอินเทอร์เน็ตใกล้โรงเรียนเพื่อค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต

ไม่รู้ว่าจงเจิ้งกั๋วจะโกรธมากแค่ไหน เมื่อเห็นนักเรียนที่เขาให้ความสําคัญที่สุดเข้าไปในร้านอินเทอร์เน็ตหลังจากคุยกันเรื่องหยุดเรียน

.....

ทั้งร้านอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยควันบุหรี่และในไม่ช้าลู่เซิงก็พบที่นั่งว่างใกล้ๆ ทางซ้ายและขวาของเขาคือเด็กนักเรียนหลายคนกําลังเล่นเกมอยู่

เมื่อพบว่าลู่เซิงนั่งลงและเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาข้อมูล เด็กหลายคนก็หัวเราะเยาะ

ลู่เซิงไม่สนใจพวกเขาและค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสูตรยาในหัวของเขาทีละรายการ สิ่งสําคัญคือการตรวจสอบราคาของวัตถุดิบยา

จากนั้นคํานวณค่าใช้จ่ายของสูตรยาแต่ละรายการและค้นหาสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสําหรับตัวเองตามเงินทุนที่มี

ในไม่ช้า ลู่เซิงก็เจอยาเสริมร่างกายสองรายการที่เหมาะกับเขา ซุปยาโลหิตเสริมกล้ามเนื้อและเม็ดยาล้างไขกระดูก วัตถุดิบยาที่เป็นส่วนผสมของยาเสริมร่างกายทั้งสองตัวนี้สามารถซื้อได้ในตลาดและราคาไม่แพงมากซึ่งลู่เซิงสามารถจ่ายได้

ผลของเม็ดยาล้างไขกระดูกนั้นดีกว่า แต่ลู่เซิงค้นพบว่ามีวัตถุดิบยาอย่างหนึ่งต้องสดใหม่ภายในไม่กี่ชั่วโมงจึงจะใช้ได้และวัตถุดิบยาอันนั้นไม่มีอยู่ในเมืองไป๋เหอ

"ถ้าอย่างนั้นฉันควรเลือกซุปยาโลหิตเสริมกล้ามเนื้อ โชคดีที่การปรุงซุปยาโลหิตเสริมกล้ามเนื้อนั้นค่อนข้างง่ายเหมาะสําหรับมือใหม่อย่างฉัน..."

ลู่เซิงตัดสินใจได้ทันที ตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาต้องพิจารณา "แล้วจะต้มซุปที่ไหนดี"