ตอนที่ 8 ปราณโลหิตพุ่งติดจรวด

ตอนที่ 8 ปราณโลหิตพุ่งติดจรวด

แน่นอนลู่เซิงไม่ใช่อัจฉริยะ เขารู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงผลจากเทคนิคฝึกฝนร่างกายที่เขาเพิ่งฝึกฝนมัน

"ผลลัพธ์ของการฝึกเพียงครั้งเดียวดีกว่าหลายปีที่ผ่านมารวมกันด้วยซ้ำ ผลที่ได้เป็นหลายร้อยเท่าของเทคนิคฝึกฝนร่างกายยี่สิบสี่ท่า! "

“ไม่ ไม่ใช่แค่เพราะเทคนิคฝึกฝนร่างกาย ยังมีเทคนิคหายใจ!”

"ฉันใช้เทคนิคหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อกำลังฝึกภายใต้การผสมผสานของทั้งสอง ผลลัพธ์จึงน่ากลัว..."

ลู่เซิงนึกถึงภาพที่เขาเคยเห็นในความทรงจำของซอมบี้ที่เขาฆ่าทันที

[ฉันจะสอนเทคนิคหายใจ เทคนิคฝึกฝนร่างกายต้องฝึกตลอดเวลาไม่ว่าจะกิน นอนหรือเข้าห้องน้ำ!]

“เทคนิคหายใจกับเทคนิคฝึกฝนร่างกาย...”

ลู่เซิงไม่รู้ว่าเทคนิคหายใจและเทคนิคฝึกฝนร่างกายที่ซอบบี้ตัวนั้นฝึกก่อนตายเรียกว่าอะไร แต่เขาเชื่อว่าเทคนิคทั้งสองนี้ล้ำหน้ากว่าเทคนิคฝึกฝนร่างกายรุ่นที่ 13 ที่เขากำลังฝึกอยู่มาก

“หรือนี่คือประโชยน์ที่แท้จริงของความฝัน...”

ลู่เซิงกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟ

ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือไม่ว่าเทคนิคที่เขาฝึกฝนจะยากเพียงใด แต่ด้วยความทรงจำจากซอบบี้ในความฝัน เขาสามารถฝึกฝนได้อย่างง่ายดาย

สิ่งนี้ช่วยประหยัดเวลาและพลังงานของลู่เซิงมาก

หลังจากพักผ่อนได้ไม่นาน ลู่เซิงก็เดินออกจากห้องเพื่อหาอะไรแก้ความหิว โชคดีที่ในตู้เย็นยังมีขนมปังและผลไม้อีกเยอะ

ลู่เซิงกินอย่างเมามัน

จากนั้นกลับไปที่ห้องและฝึกเทคนิคร่างกายที่มี 268 ท่าต่อไป

ลู่เซิงฝึกตามเทคนิคร่างกายนี้ติดต่อกัน 4 ครั้ง เขารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและมีความสุขมากจนเกือบจะหมกมุ่น

ไม่นาน ลู่เซิงก็รู้สึกเหนื่อยมากจนเขาพบว่าแม้แต่นิ้วยังขยับไม่ได้

เขามีภาพลวงตาว่าร่างกายของเขาเหมือนฟองน้ำที่ถูกบิดน้ำออกจนหมดและทรุดลงบนเสื่อโยคะอย่างอ่อนแรง

ในที่สุดความง่วงนอนก็เริ่มปกคลุมจิตใจของลู่เซิงและเขาก็ผล็อยหลับไป

แล้วตื่นขึ้นอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่ท้องฟ้าสีเทาและแรงกดดันที่คุ้นเคยเหนือหัว ลู่เซิงรู้สึกสบายใจเป็นครั้งแรก

ในระยะไกลสามารถมองเห็นเงาซอมบี้ที่เดินไปมาในหมอกสีเทาได้อย่างเลือนลาง

ลู่เซิงยิ้มราวกับคนโรคจิตเห็นเด็กสาวในที่เปลี่ยวและรีบพุ่งไปหาซอมบี้ที่เห็น

.....

“ลู่เซิง ไปเล่นเกมกัน ในทีมขาดนายคนเดียว”

ทันทีที่เสียงกริ่งโรงเรียนดังขึ้น หลัวฉีหมิงก็รีบไปหาลู่เซิง

ลู่เซิงส่ายหัวและปฏิเสธ "ฉันไม่ไป"

“นอนอีกแล้วเหรอ？นายยังไม่หายฝันร้ายอีกเหรอ?” หลิวฉีหมิงไม่เข้าใจ

ลู่เซิงพูดอย่างเฉยเมย: "ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับการนอน ฉันจะไปฝึกฝนและเตรียมตัวสำหรับการสอบเข้ามหาลัย"

“หยุด!” หลิวฉีหมิงมีรอยยิ้มดูถูกบนใบหน้าของเขา

“ฉันคือใคร นายหลอกฉันไม่ได้หรอก!”

ลู่เซิงขี้เกียจที่จะอธิบาย

คนอย่างหลิวฉีหมิงไม่สามารถเข้าใจถึงความสุขในการฝึกฝนได้ ความสุขเมื่อรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มนั้นไม่ใช่สิ่งที่เกมคอมพิวเตอร์สามารถให้ได้

“ช่างมันเถอะ แล้วแต่นาย”

เมื่อเห็นว่าลู่เซิงตั้งใจมาก หลิวฉีหมิงก็หยุดเกลี้ยกล่อมเขา

"โอเคเดี๋ยวนายคงหมดไฟเอง..."

ตามความเข้าใจของเขาที่มีต่อลู่เซิงในอีกไม่กี่วัน ความคิดของลู่เซิงจะเปลี่ยนไป

ถึงเวลานั้นพวกเขาสองคนจะกลายเป็นนักดาบคู่ในร้านเกมอีกครั้ง

....

"ถึงเวลาลองทดสอบที่สำนักยุทธ์อีกครั้ง...”

ระหว่างทางกลับบ้าน ลู่เซิงคิดอย่างเงียบๆขณะเดิน

ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากที่เขาไปสำนักยุทธ์ครั้งล่าสุด

ในช่วงเจ็ดวันนี้ ลู่เซิงหมกมุ่นอยู่แต่การฝึกฝนทุกวันจนเหมือนคนติดยา

หลังกลับจากโรงเรียนก็จะกลับห้องเพื่อฝึกฝนร่างกาย 2-3 เซ็ต หลังอาหารเย็นก็ฝึกฝนอีก 2-3 เซ็ต แล้วก็เข้านอน 2 ทุ่ม ฆ่าซอมบี้และดูดซับความทรงจำในความฝัน

หากไม่ใช่เพราะเขาไม่มีเหตุผลพออธิบายให้ครอบครัวกับโรงเรียน เขาคงจะโดดเรียนและฝึกซ้อมอยู่ที่บ้านทุกวัน

“ฉันต้องการทดสอบ”

เหมือนครั้งที่แล้ว ลู่เซิงมาที่ห้องทดสอบของสำนักยุทธ์หงฉวนอย่างคุ้นเคย

...

ลู่เซิงมองดูแสงสีฟ้าที่ส่องลงมาสแกนเลือดของเขา

ในหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาฝึกซ้อมอย่างหนัก อาศัยเทคนิคฝึกฝนร่างกายและเทคนิคหายใจที่ได้รับมา เขาจะไปได้ไกลแค่ไหน

“ติ๊ง—”

"ค่าปราณโลหิต 1.324"

ลู่เซิงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเทียบกับการทดสอบครั้งก่อน ค่าปราณโลหิตพุ่งสูงขึ้นกว่า 0.36 เกือบ 0.4 ผลลัพธ์นี้เป็นสิ่งที่คาดหวังได้แต่ก็ยังเหลือเชื่อ เพราะคนอื่นที่กินยาเสริมร่างกายทุกวันยังไม่เร็วเท่าเขา!

"ต่อไปทดสอบพลังยุทธ์"

ลู่เซิงเดินไปที่เครื่องวัดพลังยุทธ์ จากนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ และชกหมัดออกไป

เมื่อเทียบกับการทดสอบครั้งก่อน หมัดของลู่เซิงเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก กระบวนท่าของเขาเรียบง่ายและเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม เหตุผลก็เพราะว่าเขาได้ดูดซับทักษะต่อสู้มามากมาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประสบการณ์ต่อสู้ที่ไม่มีอาวุธ

เทคนิคหมัดของลู่เซิงตอนนี้เทียบได้กับนักมวยมืออาชีพที่ชำนาญด้านนี้มาสิบถึงยี่สิบปี

"ปัง—"

ตัวเลขที่แสดงบนเครื่องวัดพลังยุทธ์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว