ตอนที่ 4 สืบทอดทักษะต่อสู้!

ตอนที่ 4 สืบทอดทักษะต่อสู้！

“แล้วทำไมฉันถึงได้รับความทรงจำของเขาหลังจากฆ่าเขา?… เพราะนี่คือความฝันหรือ?”

ลู่เซิงเต็มไปด้วยความสงสัยและเริ่มเดินในเมืองที่เต็มไปซากปรักหักพัง น่าเสียดายที่คำตอบทั้งหมดนี้สามารถค้นพบได้ด้วยตัวเขาเองเท่านั้น

ในไม่ช้า ซอมบี้หลายตัวก็โผล่ขึ้นต่อหน้าลู่เซิง

ซอมบี้เหล่านี้สวมชุดที่ขาดรุ่งริ่ง หนึ่งในนั้นสวมหมวกเหล็กบนหัว แต่ก็แย่กว่าซอมบี้ตัวก่อนหน้ามาก

ครั้งนี้ ลู่เซิงไม่ลังเลรีบพุ่งไปหาซอมบี้ที่สวมหมวกเหล็กอย่างรวดเร็ว

“แคล๊ก——”

ลู่เซิงวิ่งไปข้างหน้าและบิดแขนหักคออีกฝ่ายอย่างเชี่ยญชาญ

เมื่อเห็นหัวซอมบี้กลิ้งลงมาที่เท้า ลู่เซิงก็ดูเหมือนตกตะลึง เขามองไปที่มือของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

“ฉันเก่งขนาดนี้เลยหรือ..？”

ลู่เซิงคิดเกี่ยวกับการกระทำของตัวเอง

เขารู้สึกเหมือนเคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนจนเกือบจะกลายเป็นสัญชาตญาณและเขาก็ขยับไปโดยไม่รู้ตัว

การลงมือที่เด็ดขาดและโหดเหี้ยมเช่นนั้น มันเป็นระดับที่เขาไม่กล้าจินตนาการถึงมาก่อน

“หรือเพราะฉันซึมซับความทรงจำของซอบบี้ตัวนั้น..” ลู่เซิงคิดทบทวน

ซอมบี้ตัวนั้นดูเหมือนจะเป็นจอมยุทธ์ในฐานหมายเลข 1359 ในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่ก็มีประสบการณ์ต่อสู้จริงมากมาย

ลู่เซิงซึมซับความทรงจำของอีกฝ่ายมาทำให้สืบทอดทักษะต่อสู้ในส่วนนี้มาด้วย

“ไม่น่าเชื่อ...”

ลู่เซิงถอนหายใจ: ซึมซับประสบการณ์จากผู้อื่นได้ง่ายๆเช่นนี้ หากไม่ใช่ความฝัน..”

เพราะมันเป็นความฝันไม่ว่าจะน่าเหลือเชื่อแค่ไหนก็แค่นั้น

มันค่อนข้างแปลกที่ลู่เซิงรู้ว่าตัวเองกำลังฝัน แต่เขากลับไม่สามารถตื่นขึ้นได้

ในเวลานี้ ซอมบี้ที่เพิ่งถูกลู่เซิงฆ่าในพริบตาก็เริ่มสลายตัว ควันสีดำโผล่ออกมาและพุ่งเข้าสู่ร่างของลู่เซิง

ลู่เซิงซึมซับความทรงจำนี้อย่างรวดเร็ว แต่ไม่นานเขาก็ผิดหวัง

ซอมบี้หมวกเหล็กเป็นเพียงช่างซ่อมท่อประปาธรรมดา ในความทรงจำไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อลู่เซิงเลย

สิ่งเดียวที่มีประโยชน์จากความทรงจำของซอมบี้ตัวนี้คือเขาและซอมบี้ตัวก่อนมาจากฐาน1359 เหมือนกัน

"ฉันต้องตามหาฐาน1359 บางทีฉันอาจจะได้ค้นพบความจริงเบื้องหลังความฝันนี้..." ลู่เซิงพึมพัมกับตัวเอง

ตอนนี้เขาถือว่าความฝันนี้เป็นเกมฟามมอนและไขปริศนาอย่างสมบูรณ์

ฆ่าซอบบี้และรับประสบการณ์ "เลื่อนระดับ" และค้นหาเงื่อนงำที่นำไปสู่ความจริงที่ละขั้น

ส่วนมันจะนำพาเขาไปที่ไหน ลู่เซิงไม่รู้และไม่สนใจ เขาเพียงแค่ต้องการหยุดฝันร้ายนี้

"เพื่อรับประสบการณ์มากกว่านี้ฉันต้องฆ่าซอมบี้ต่อไป ความทรงจำของพวกเขาช่วยฉันได้เยอะเลย..."

หลังจากตัดสินใจแล้ว เขาก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ลู่เซิงวิ่งไปได้ไม่ไกลก็พบกับซอมบี้ที่สวมชุดทีมวิคตอรี่แบบเดียวกับตัวแรกที่เขาพบ เขารีบพุ่งไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล

เพียงว่าซอมบี้ตัวนี้แตกต่างกว่าตัวแรกเล็กน้อยเพราะถืออาวุธไว้ในมือ มันคือท่อเหล็กขึ้นสนิมยาวหนึ่งเมตรมีรอยแตกหักที่ปลาย

“โฮ่ก—”

เมื่อซอบบี้ตัวนี้เห็นลู่เซิงมันก็ส่งเสียงคำรามอันน่าเกลียดออกมาและเหวี่ยงท่อเหล็กไปที่ลู่เซิง

ลู่เซิงย่อตัวหลบท่อเหล็กอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นโน้มตัวเข้าไปใกล้และแทงศอกไปที่คอของอีกฝ่ายอย่างแรง

“แคล๊ก—” เป็นเสียงจากคอของซอบบี้ที่ดังออกมา

หัวของซอมบี้หงายไปข้างหลังอย่างประหลาด จากนั้นลู่เซิงก็คว้าท่อเหล็กและทุบหัวของมันอย่างรวดเร็ว

หนึ่ง...สอง...ร่างกายของซอมบี้เริ่มสลายตัวและกลายเป็นควันสีดำพุ่งเข้าสู่ร่างของลู่เซิง

“ฐาน...ถูกทำลาย...จุดจบ...เมล็ดพันธุ์...”

ลู่เซิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

การซึมซับความทรงจำในครั้งนี้ทำให้เขาได้รับประสบการณ์ในการใช้อาวุธหอกและทักษะต่อสู้มากมาย นอกนั้นเป็นความทรงจำที่วุ่นวาย

ลู่เซิงถึงกับสงสัยว่าผู้ชายคนนี้เป็นบ้าก่อนจะตาย

สัตว์ประหลาดในรูปแบบต่างๆ กระพริบผ่านเป็นครั้งคราวในหน้าจอที่เล่นอยู่ ความทรงจำทั้งหมดนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสิ้นหวังและหมดหนทาง

“ต่อไป...”

หลังจากแยกแยะความทรงจำนี้แล้ว ลู่เซิงหยิบท่อเหล็กขึ้นมาและเตรียมสำรวจต่อไป

แต่ในขณะนั้น เสียงที่น่ารำคาญก็ดังขึ้น

“ปังปังปัง—ปังปังปัง—”

หลังจากได้ยินเสียงนี้ ทุกสิ่งรอบตัวก็เริ่มเลือนรางและค่อยๆหายไป ลู่เซิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู

เขาพยายามลืมตาและลุกขึ้นนั่งช้าๆบนเสื่อโยคะ

จากนั้นเสียงผู้หญิงที่เย็นชาก็ดังมาจากนอกประตู

“ได้เวลากินข้าวแล้ว! นี่นายจะนอนไปถึงเมื่อไหร่...”