80Y-ตอนที่ 72 ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ

หลินจิ่วเฟิงได้หายตัวไปจากกำแพงเมือง

เป็นเพราะเขาพบว่ามีคนจำนวนมากวิ่งมาและต้องการจะคุกเข่าเพื่อทำความเคารพแก่เขา

ที่สำคัญที่สุดส่วนใหญ่ยังเป็นผู้หญิง

และทุกคนก็ดูมีสีหน้าจริงจัง

พวกเขาราวกับคนบ้าที่ชอบวิ่งไล่ตามไอดอลในชีวิตก่อนหน้านี้

หลินจิ่วเฟิง ทำได้เพียงจากไปตามสถานการณ์

แต่เขาไม่ได้กลับไปที่ตำหนักเย็น เพราะเขายังมีบางอย่างที่จะต้องจัดการอยู่

สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์หยานที่ยิ่งใหญ่

เป็นเพราะสตรีนางนี้ในอดีต หลินจิ่วเฟิง คนก่อนถึงถูกจับส่งตัวเข้าไปในคุกและตกตายในเวลาต่อมา

หากไม่มีนาง หลินจิ่วเฟิง คนปัจจุบันก็คงไม่มีทางครอบครองร่างกายนี้ได้

เดิมเขาคิดว่าตนเองอาจจะไม่ได้พบนางอีกในชีวิตนี้ แต่ใครจะไปคิดว่านางจะนำกองทัพ 200,000 นายมาที่นี่และข่มขู่ หลินเทียนหยวน ให้ปล่อยไป

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

หลินจิ่วเฟิง ไม่เข้าใจ

เป็นเวลากว่า 30 ปีแล้วนับตั้งแต่พวกเขามีปฏิสัมพันธ์กันครั้งสุดท้าย

ในตอนแรกนางไม่ได้คิดจะชำระหนี้ความกตัญญูนี้ด้วยซ้ำ

แต่พอผ่านไป 30 ปี จู่ ๆ นางก็จำมันได้?

มันจะไม่ทิ้งช่วงเวลาห่างกันไปหน่อยเหรอ?

ดังนั้น หลินจิ่วเฟิง จึงไม่ประทับใจในความพยายามที่จะปลดปล่อยเขา

เขาพบว่ามันไร้สาระที่ สตรีศักดิ์สิทธิ์ คนนี้คิดจะมาปล่อยเขาเอาป่านนี้

ดังนั้น หลินจิ่วเฟิง จึงต้องการมองหานางและทำให้ทุกอย่างชัดเจน เขาต้องการยุติความสัมพันธ์ที่โชคร้ายระหว่างเจ้าของร่างคนเก่ากับนางซะ

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจไปเยี่ยมนาง

ซ้ำเขายังพาเจ้าแมวขาวไปด้วย

…

กองทัพทหารที่แข็งแกร่งกว่า 200,000 นายตั้งค่ายอยู่ข้างนอก

โดยด้านหน้าของกองทัพมีเทพมนุษย์ทั้ง 30 คนที่ได้จ้องมองไปทางเมืองหลวงของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หยูฮวา

กลิ่นอายพลังปีศาจอันแข็งแกร่ง และ เจตนาดาบอันเยือกเย็น…

ถ้ำสวรรค์ที่บดบังท้องฟ้า และ ความเงียบสงบและสันติที่ตามมา…

สิ่งนี้ทำให้เทพมนุษย์ทั้ง 30 คนล้วนตกตะลึง

“พวกเขาทั้งหมดแข็งแกร่งมาก”นักพรตเต๋าหลิวหยุนได้กล่าวอย่างขมขื่น

เพียงแค่มองไปที่สนามรบด้วยตาตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรือเทพมนุษย์แห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หยูฮวาก็ล้วนแข็งแกร่งมาก

อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็แข็งแกร่งกว่าพวกตนเองที่มีเทพมนุษย์กว่า 30 คนอยู่ที่นี่

พวกเขาคิดว่าการทะลวงผ่านขั้นเทพมนุษย์จะทำให้พวกเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของเส้นทางการบ่มเพาะพลัง

แต่ดูจากลักษณะแล้วพวกเขาเพิ่งจะมาถึงยอดเนินเขาเล็ก ๆ เท่านั้น

“ผู้อาวุโสคนนั้นที่เราพบกันครั้งล่าสุดเป็นผู้ที่เอาชนะปีศาจเหล่านั้นได้หรือไม่?”นักบวชชิงหยุนได้พึมพัมออกมา

เขาเป็นนักบวชที่ฉลาดและมีไหวพริบทำให้เขาสามารถคาดเดาสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้

นักพรตเต๋าหลิวหยุนและนักพรตเต๋าไห่หยู ได้นิ่งเงียบไป

ย้อนกลับไปในตอนนั้น หลินจิ่วเฟิง สามารถปราบปรามพวกเขาได้ด้วยการสะบัดนิ้วเพียงครั้งเดียว

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายง่ายที่จะจัดการพวกเขายิ่งกว่า

บุรุษร่างใหญ่ได้พึมพัมออกมา“เขาฝึกฝนอย่างไรกันถึงกลายเป็นยอดฝีมือที่ทรงพลังขนาดนี้?”

ใช่…

พวกเขาทั้งหมดล้วนต้องการคำตอบสำหรับคำถามนี้ของพวกเขา

พวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ด้วยกันทั้งหมด แต่แล้วเหตุใด หลินจิ่วเฟิง ถึงโดดเด่นกว่าพวกเขา?

การปรากฏตัวของ หลินจิ่วเฟิง ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดมาก

เพราะเมื่อเทียบกันแล้วพวกเขากลับดูไร้ความสามารถไปเลย

บูม!

ขณะที่พวกเขากำลังบ่นพึมพัม ปราณกระบี่อันแข็งแกร่งก็พุ่งมายังทิศทางของพวกเขาโดยตรง

มันได้พุ่งมาตั้งแต่ระยะนับพันกิโลเมตรก่อนหน้านี้

เทพมนุษย์ทั้ง 30 คนสัมผัสได้ถึงความตายในทันที

ตอนนี้ผมทั้งหมดของเขาได้ลุกตั้งขึ้น

ความรู้สึกนี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ

พวกเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้ามองปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามา

แต่ทว่าก่อนที่ปราณกระบี่นี้จะสัมผัสถึงตัวพวกเขามันก็หายไปในทันที

เทพมนุษย์ทั้ง 30 คนนี้ไม่รู้ว่ามันหายไปที่ไหน

พลังปราณกระบี่นี้ย่อมเป็นของ หลินจิ่วเฟิง โดยธรรมชาติ

เขาเพียงแค่แสดงความแข็งแกร่งให้กับเทพมนุษย์ทั้ง 30 คนเห็น

หลินจิ่วเฟิง มองเห็น นักพรตเต๋า ทั้งสองคน นักบวชหนุ่ม และ บุรุษร่างใหญ่ ท่ามกลางเทพมนุษย์เหล่านี้

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ

พวกเขาเป็นกลุ่มเดียวกันกับที่มาสำรวจตำหนักเย็นครั้งสุดท้ายภายใต้คำสั่งของท่านหญิงหง

หลินจิ่วเฟิง ค่อนข้างคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนนั้น

ใครคือท่านหญิงหง?

ตลอดเวลานี้เขาก็ยังไม่มีคำตอบ

เขาไม่เคยต่อต่อกับท่านหญิงหงนางนี้มาก่อน

แต่วันนี้ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบ

ท่านหญิงหง ก็คือสตรีศักดิ์สิทธิ์จากราชวงศ์หยานที่ยิ่งใหญ่

นางเป็นผู้หญิงที่ ‘หลินจิ่วเฟิง’ คนก่อนปล่อยไปในตอนนั้น

หลังจากผ่านไปหลายทศวรรษ สตรีศักดิ์สิทธิ์นางนี้ก็ได้ริเริ่มตามหาเขา หลินจิ่วเฟิง ไม่รู้ว่านางมีแรงจูงใจอะไร ดังนั้นเขาจึงต้องการมองหานางในครั้งนี้

ในค่ายทหาร หลินจิ่วเฟิง มองเห็น สตรีศักดิ์สิทธิ์ ที่กำลังตรวจสอบเข็มทิศของนาง

ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่

เพราะเขาได้ป้องกันไม่ให้คนอื่นเห็นเขา

สตรีศักดิ์สิทธิ์กำลังตรวจสอบเข็มทิศ

ภายในเข็มทิศนี้ราวกับมีโลกเล็ก ๆ ที่เผยให้เห็นตำแหน่งแม่น้ำและทะเลทรายทั่วโลก

มันยังแสดงให้เห็นถึงสถานที่ที่ซ่อนอยู่อีกมากมาย

สตรีศักดิ์สิทธิ์กำลังศึกษามันอย่างระวังขณะที่นางบ่นออกมา…

“มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ปีศาจจำนวนมากจะปรากฏตัวขึ้นพร้อม ๆ กัน นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของการกู้คืนพลังงานทางโลกเท่านั้น ปีศาจเหล่านี้คำนวณเวลาการตื่นอย่างแม่นยำได้อย่างไร?”

หลินจิ่วเฟิง กอดเจ้าแมวขาวและเฝ้าดูอย่างสงบ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า สตรีศักดิ์สิทธิ์ ก็เป็นคนจากยุคก่อนเช่นเดียวกับพวกปีศาจ

เข็มทิศของนางแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของผู้ที่ผนึกตนเองไว้ใต้ดิน

“เฮ้อ ข้าสงสัยว่าเบื้องหลังของเหตุการณ์นี้คืออะไรกันแน่...ข้าไม่สามารถทะลวงผ่านไปยังอาณาจักรพลังถ้ำสวรรค์ได้ และไม่สามารถปลุกศิษย์พี่ศิษย์น้องขึ้นมาได้ มันยากยิ่งสำหรับข้าหากคิดจะจัดการพวกเขาทั้งหมดด้วยตัวเอง…”

“จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของข้ายังไม่สมบูรณ์ ข้าจะต้องมองหาองค์รัชทายาทของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หยูฮวาที่ถูกปลด เพื่อที่จะได้มีโอกาสในการฟื้นฟูจิตวิญญาณของตนเอง”สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ถอนหายใจอย่างต่อเนื่องขณะที่นางขบริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด

“เจ้าอยากพบข้างั้นหรือไม่?”

เสียงที่ชัดเจนได้ดังขึ้น หลินจิ่วเฟิง ได้เปิดเผยตัวเองออกมา

สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ถอยห่างไปสองสามก้าวด้วยความประหลาดใจ ขณะที่นางยกมือขึ้นมาป้องกันตัวเอง

แต่เมื่อนางเห็นรูปลักษณ์ของ หลินจิ่วเฟิง แล้วนางก็ตกตะลึง

“เจ้า...เป็นไปได้อย่างไร...นี่มันผ่านมามากกว่า 30 ปีแล้ว แต่เจ้ายังดูอ่อนเยาว์เช่นเดิม”

“เจ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย”สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้พูดอย่างติดอ่าง

รูปลักษณ์ของหลินจิ่วเฟิงไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คืออารมณ์และความคิดของเขา

แต่อารมณ์ของเขาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในรูปลักษณ์ของเขา

อย่างไรก็ตาม สตรีศักดิ์สิทธิ์ ยังคงจำ หลินจิ่วเฟิง ได้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าก็เหมือนกัน เจ้าดูไม่ได้เปลี่ยนไปเลย”หลินจิ่วเฟิง ได้ตอบกลับอย่างใจเย็น

สตรีศักดิ์สิทธิ์ในปัจจุบัน คล้ายกับตัวตนในความทรงจำของ หลินจิ่วเฟิง

แน่นอนว่าอารมณ์ของนางก็เปลี่ยนไปมากเช่นเดียวกัน

เมื่อ 30 ปีก่อน หลินจิ่วเฟิง คนเก่าเคยติดต่อกับ สตรีศักดิ์สิทธิ์นางนี้

ในเวลานั้น หลินจิ่วเฟิง คนเก่า ได้หมกหมุ่นอยู่กับนาง ก็ทั่งยินยอมสละตำแหน่งองค์รัชทายาทและชีวิตของตนเองเพื่อความปลอดภัยของนาง

แต่ทว่า หลินจิ่วเฟิงในปัจจุบันไม่ใช่ ‘หลินจิ่วเฟิง’ ในอดีตอีกต่อไป

“ฐานการบ่มเพาะพลังของเจ้า…”สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ตรวจสอบ หลินจิ่วเฟิง

ทันใดนั้น นางก็ปิดปากด้วยความประหลาดใจขณะที่รูม่านตาได้ขยายออก

“เจ้าเป็นคนเดียวกันกับคนที่เอาชนะปีศาจในเมืองหลวง?”

สตรีศักดิ์สิทธิ์กล่าวถามด้วยความตกใจ

“ถูกต้อง เจ้าส่งคนไปหาข้าถึงสองครั้งสองครา เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่?”หลินจิ่วเฟิง ได้กล่าวถาม

“นี่…”

“ไม่ใช่ว่าเจ้าเคยช่วยชีวิตข้าไว้งั้นเหรอ?”

“ข้าได้ยินว่าเจ้าถูกคุมขังอยู่ในตำหนักเย็นมาโดยตลอด นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องการช่วยเจ้าออกมา และ มอบบัลลังก์แห่งราชวงศ์หยานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเจ้า ย้อนกลับไปในตอนนั้น เพราะข้าคือเหตุผลที่ทำให้เจ้าต้องเสียบัลลังก์ของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์หยูฮวาไป ดังนั้นข้าถึงต้องการตอบแทนโดยให้สิ่งที่เจ้าเคยสูญเสียไป”

สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้สูดลมหายใจเข้าลึกและพยายามระงับความตกใจในหัวใจของนาง

“เจ้าดูไม่จริงใจเลยแม้แต่น้อย เจ้าเพียงแค่ต้องการจะชำหนี้ความกตัญญูที่เจ้าเป็นหนี้ข้าเพื่อแลกกับการทำให้จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าสมบูรณ์”

หลินจิ่วเฟิง ชี้ให้เห็นถึงคำโกหกของนาง

สตรีศักดิ์สิทธิ์กระพริบตาด้วยความอับอาย

“ก่อนหน้าที่เจ้าจะค้นพบความบกพร่องในจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า เจ้าอาจจะจำข้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นั่นเป็นเหตุผลทำให้เจ้าร้อนใจถึงเพียงนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งหมดที่เจ้าทำก็เพื่อตัวเจ้าเอง เจ้าไม่จำเป็นจะต้องยกเหตุผลเรื่องข้ามาเป็นข้ออ้างหรอก”

หลินจิ่วเฟิง คาดเดาความคิดของ สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้

“ข้าขอโทษ”สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ขอโทษทันที

“ไม่จำเป็น ถอยทัพกลับไปซะ อย่าทำให้คนธรรมดาทั่วไปต้องตื่นตระหนก”หลินจิ่วเฟิง ได้ปฏิเสธอย่างเย็นชา

“ข้าควรทำอย่างไรเพื่อให้เจ้ายกโทษให้แก่ข้า? ได้โปรดให้โอกาสข้า ข้าจำเป็นจะต้องฟื้นฟูจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของข้าให้สมบูรณ์จริง ๆ”สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ขอร้อง หลินจิ่วเฟิง

หลินจิ่วเฟิง ได้ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และกล่าวถาม“เจ้ามาจากยุคก่อนใช่หรือไม่?”

สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้พยักหน้า“ถูกต้องข้าเกิดเมื่อตอนสิ้นสุดยุคที่แล้ว”

“เข้าใจแล้ว...หากเจ้าคิดจะตอบแทนข้าจริง ๆ ให้เอาหนังสือทุกเล่มและข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับยุคก่อนที่เจ้ามีมาให้หมด ให้นักบวชชิงหยุน ส่งมันไปที่หน้าประตูตำหนักเย็นของข้าในเมืองหลวง…”

“หลังจากที่ข้าได้รับมันแล้ว บุญคุณความแค้นของพวกเราก็จะสิ้นสุดลง”

“ไม่มีปัญหา ข้าจะเตรียมมันไว้ให้เจ้า”

สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ยิ้มออกมา

หลินจิ่วเฟิง ได้หันหลังกลับและจากไปโดยตรง

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดขึ้นจาก ‘หลินจิ่วเฟิง’ คนก่อน

หลังจากที่ ‘หลินจิ่วเฟิง’ คนก่อนเสียชีวิต เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะให้ข้องแวะกับนาง

หลินจิ่วเฟิง ในปัจจุบัน ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับสตรีศักดิ์สิทธิ์มาก่อน

ดังนั้นนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมสิ่งที่เขาร้องขอไปถึงเป็นผลดีสำหรับทั้งสองฝ่าย เขาคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสม

เมื่อเขาได้สิ่งที่เขาต้องการ เขาก็จะอภัยให้กับสตรีศักดิ์สิทธิ์

ประชาชนทั่วไปก็จะรอดพ้นจากหายนะจากสงคราม

ทั้งหลินจิ่วเฟิงและสตรีศักดิ์สิทธิ์ต่างก็พึงพอใจกับผลลัพธ์นี้

พวกเขาแต่ละคนล้วนได้สิ่งที่ตนเองต้องการ

ตลอดการสนทนาทั้งหมด มีเพียงเจ้าแมวขาวเท่านั้นที่รู้สึกสับสน