บทที่ 356 : ล่อเสือออกจากถ้ำ

บทที่ 356 : ล่อเสือออกจากถ้ำ

นอกเมืองคุนหยาง

ณ สมรภูมิที่กองทัพนับล้านของราชสำนักตั้งทัพอยู่

ใจกลางกองทัพหลัก

“ท่านเซียน!”

“พวกมันตกหลุมพรางซ้อนกลของท่านจริงๆครับ

ตอนนี้ขวัญกำลังใจของกองทัพพวกมันพังทลายลงแล้ว…แถมยังเกิดความหวาดระแวงซึ่งกันและกัน จนถึงขั้นเริ่มถอนทัพกันเป็นวงกว้างแล้วขอรับ!”

“ดีมาก เช่นนั้นก็ช่วยเร่งความเร็วให้พวกมันอีกหน่อยก็แล้วกัน” ตานเหลียงเฉิงออกคำสั่งอย่างใจเย็น

“ส่งคำสั่งของข้าออกไป”

“ให้คงช่องว่างที่ประตูเมืองทิศเหนือเอาไว้

แล้วสั่งให้ทัพหน้าส่งทหารห้าหมื่นนายบุกเข้าตีเมือง!”

….

อีกด้าน

เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งชั่วยาม จักรพรรดิเจิ้งถ่งและเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งหมด

ก็ได้ถอนตัวออกไปเรียบร้อยแล้ว

ส่วนทหารรักษาการณ์ภายในเมืองคุนหยาง

ก็หนีไปแล้วสองหมื่นนาย และจำนวนยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง

ทางด้านชุยจื่อเฉินแห่งหอค้นหาเซียน

ได้เหินดาบมายังบนกำแพงเมือง แล้วกล่าวขึ้นอย่างนอบน้อม

“ผู้อาวุโสหวง ท่านคิดว่าเราควรถอนกำลังผู้ฝึกตนออกไปเท่าไหร่ดีขอรับ?”

“แล้วค่ายกลนี่ต้องรื้อถอนไปด้วยหรือไม่?”

“สหายชุย...”  หวงเหล่าจิ่วยิ้มจนเห็นฟันหน้าที่หลอไป

“เรื่องการรบทัพจับศึกน่ะ ตาเฒ่าอย่างข้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด…เเล้วจะกล้าพูดจาเหลวไหลได้อย่างไรกัน?”

“เช่นนั้นหรือขอรับ” ชุยจื่อเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นผู้อาวุโสจะไปพร้อมกันเลยไหมขอรับ?”

“จะให้หนีไปเลยรึ?”

หวงเหล่าจิ่วสูดลมหายใจเข้าลึก พลางทอดสายตามองไปยังที่ห่างไกล

“ไม่ต้องรอสหายเฉินก่อนหรือ?”

“ผู้อาวุโส”

“ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะทุกคนต่างสงสัยว่า

เฉินซานซืออาจสมคบคิดกับ ‘วังเมฆา’

พวกเราจึงตัดสินใจถอนทัพกันน่ะขอรับ” ชุยจื่อเฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!”

ขณะที่ทั้งสองสนทนากัน เสียงกลองศึกอันเร่งเร้าก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อกองทัพศัตรูเปิดฉากบุกโจมตีระลอกใหม่

“มาอีกแล้วๆ”

หวงเหล่าจิ่วรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน สองมือรีบประสานอินเพื่อควบคุมแผ่นค่ายกล

“สหายเต๋าชุยไปก่อนเลย ตาเฒ่าอย่างข้าจะช่วยต้านไว้ให้อีกสักพัก แล้วจะรีบตามไปสมทบ”

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนผู้อาวุโสแล้ว” ชุยจื่อเฉินประสานหมัดคารวะแล้วจากไป

การที่ศัตรูกลับมาบุกเมืองอีกครั้งอย่างกะทันหันเช่นนี้ จำเป็นต้องมีคนอยู่รั้งท้ายไว้

มิฉะนั้นหากราชสำนักสามารถยึดเมืองคุนหยางได้เร็วเกินไป เกรงว่ากองทัพใหญ่ของพวกเขาอาจยังข้ามแม่น้ำเฝยสุ่ยไม่ทัน

….

ทันใดนั้น เสียงอันทรงพลังของตานเหลียงเฉิง

ที่กำลังร่ายมนตร์กระตุ้นค่ายกลขนาดใหญ่

ก็ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

“อาณัติที่ห้า ตุ้ยเจ๋อ วีรชนหาญกล้า ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ปราบปรามไอพิฆาต ไม่ให้หลงเหลือ!”

“อาณัติที่หก ซวิ่นเฟิง พัดถล่มภูผา เม็ดทรายปลิวกระจาย หินผาเคลื่อนคล้อย ไล่ล่าไพรี!”

สิ้นเสียงร่ายอาคม ธงค่ายกลโบกสะบัดอย่างรุนแรง

ประตูสวรรค์ที่ก่อตัวขึ้นจากเสาหินเบื้องหน้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

จากประตูสวรรค์หลายบาน

มีกระแสน้ำเชี่ยวกรากราวกับแม่น้ำสายใหญ่

ไหลทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสาย

ทหารเกราะดำจำนวนนับไม่ถ้วน

กลับสามารถเหยียบย่ำบนผืนน้ำได้อย่างน่าอัศจรรย์ พวกเขาอาศัยกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก

พุ่งเข้ากำแพงเมืองอย่างบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกัน ประตูสวรรค์อีกหลายบานปลดปล่อยลมพายุอันเกรี้ยวกราด

เหล่าทหารหาญชุดเกราะหนักที่วิ่งโหมบุกอยู่

จู่ๆ ร่างของพวกเขาก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีปีกงอกออกมาจากแผ่นหลัง

ทะยานฝ่าม่านพายุทรายที่บ้าคลั่งสู่กำแพงเมือง

ทางด้านเว่ยซวน ซ่งกุ้ยจือ และคนอื่นๆ

ต่างรอคอยอยู่บนกำแพงเมืองนานแล้ว

พวกเขานำเหล่าทหารหาญแห่งเป่ยเหลียง

เข้าเปิดศึกนองเลือดอีกครั้ง

แต่ทว่า ทหารภายใต้สังกัดของจักรพรรดิเจิ้งถ่ง

กลับไม่มีใจที่จะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขารู้ว่าพวกพ้องของตนจำนวนมากได้หลบหนีไปแล้ว จิตใจก็ยิ่งสั่นคลอนมากขึ้นไปอีก

บางคนถึงกับทิ้งอาวุธแล้วคิดจะหนีตามไปด้วยซ้ำ

การใช้กลยุทธ์ "ล้อมทัพเปิดทางหนี"

ควบคู่ไปกับ "กลยุทธ์ยุยงให้แตกแยก"

เมื่อนำมาใช้ร่วมกัน ผลลัพธ์ที่ได้จึงน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นเป็นทวีคูณ

….

“ครืน—”

จนกระทั่งบนท้องฟ้ายามราตรี

สัตว์เทวะหงส์เพลิงตนหนึ่ง ที่ร่างลุกโชนไปด้วยเปลวอัคคีเผาผลาญสวรรค์

ได้ดิ่งลงมาจากฟากฟ้า

หงส์สวรรค์สาดเปลวเพลิงแผ่คลุมไปทั่วทั้งแม่น้ำที่เชี่ยวกราก ก่อให้เกิดเป็นทะเลเพลิงอันร้อนระอุขึ้นทันที

ภายใต้อุณหภูมิที่ร้อนจัด

ทหารของราชสำนักนับไม่ถ้วน

ต่างมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

ทันใดนั้น เฉินซานซือในชุดเกราะสีดำสนิท

ก็ถือหอกอัคคีร่อนลงมาจากท้องฟ้า

เเล้วพุ่งตรงเข้าไปยังใจกลางกองทัพหน้าของข้าศึก

เขามุ่งเป้าไปยังจูหมิง เสนาบดีกรมกลาโหมโดยตรง

“หือออ?!”

“สกัดมันไว้! เร็วเข้า สกัดมันไว้!” จูหมิงตกใจจนหน้าถอดสี

“สหายจู ถอยไปก่อน!”

ผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์คนหนึ่งยกมือขึ้นพลางโบกสะบัด แล้วปลดปล่อยศาสตราวุธประจำกายออกมา ซึ่งก็คือกลองศึกขนาดมหึมาใบหนึ่ง

ทุกครั้งที่ตีลงไป บนหน้ากลองปรากฏไอแห่งยมโลกแผ่ซ่านออกมา

จากนั้นมันก็ก่อตัวเป็นเหล่าภูตผีทหารยมโลก

ถือดาบ ถือทวน เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มฟ้าดิน

ทว่า...ไม่ว่าเหล่าวิญญาณแค้นและภูตผีร้ายจะมากเพียงใด

พวกมันก็ล้วนถูกมังกรเพลิงสีชาดกลืนกินหมดสิ้น

แม้แต่ “กลองศึกเสวียนหมิง” เองก็ลุกไหม้เป็นจุณ ราวกับทำมาจากกระดาษ

ผู้ฝึกตนที่หลบอยู่ด้านหลัง

ยังไม่ทันได้ใช้วิชาเคลื่อนย้ายเพื่อหลบหนี

ก็รู้สึกถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านจากหน้าอก

มันไม่มีความเจ็บปวดใดๆ มีเพียงความรู้สึกราวกับบางสิ่งทะลวงผ่านร่าง แล้วทุกอย่างเบื้องหน้าก็มืดดับลง

เฉินซานซือใช้มือข้างเดียว

คว้ากะโหลกศีรษะของผู้ฝึกตนคนนั้น

แล้วกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาผู้คนนับหมื่น

แต่ยังไม่ทันให้เลือดพุ่ง

ศีรษะทั้งลูกก็ถูกเปลวเพลิงโหมเข้าใส่ เนื้อและเลือดถูกแผดเผาจนหมด เหลือเพียงกะโหลกศีรษะที่ลุกเป็นไฟ…ซึ่งถูกเขาขว้างออกไป

พุ่งเข้ากระแทกกลางหลังของขุนนางชุดสีแดงเข้ม

ที่กำลังควบม้าหนีอย่างแม่นยำ

จูหมิงร้องโหยหวนออกมาพร้อมกระอักเลือด

หัวใจถูกความร้อนเผาจนสุก ร่างปลิวไปข้างหน้าหลายจั้ง…ก่อนร่วงลงสู่พื้นแรงและแน่นิ่งไปในที่สุด

การบุกฝ่ากองทัพนับหมื่นเพื่อเด็ดหัวแม่ทัพข้าศึก

สำหรับเฉินซานซือแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง

เหล่าทหารราชสำนักเมื่อเห็นภาพนี้

ต่างตกตะลึงจนหน้าซีดเผือดไปตามๆกัน

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครกล้าบุกไปข้างหน้าอีก

ด้วยเหตุนี้เอง

กองทัพหน้าที่กำลังบุกตีเมือง

จึงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

โดยมีเฉินซานซือเป็นเส้นแบ่ง

คนเพียงผู้เดียว กลับสามารถตัดขบวนทัพศัตรูให้ขาดสะบั้นลงได้!

….

ณ บนกำแพงเมืองคุนหยาง

เมื่อทหารเป่ยเหลียงที่ต่อสู้อย่างนองเลือด

เห็นภาพนี้ ขวัญและกำลังใจก็พลุ่งพล่านขึ้นทันที

“แม่ทัพหวัง แม่ทัพเย่ แม่ทัพหรง

พวกท่านสามคนจงนำทหารฝีมือดีสองหมื่นนาย

ออกจากเมืองไปตีข้าศึก!” ซูเหวินไฉโบกพัดขนนกในมือพลางสั่งการ

“รับบัญชา!”

ประตูเมืองทิศใต้ของเมืองคุนหยางเปิดออกเสียงดังสนั่น

ท่ามกลางวงล้อมของกองทัพใหญ่

ทหารเป่ยเหลียงกลับเป็นฝ่ายเปิดฉากบุกโจมตีก่อนอย่างไม่มีใครคาดคิด…เล่นเอาทหารราชสำนักตั้งตัวไม่ทัน

เฉินซานซือเรียกเจ้าขาวออกมา แล้วทะยานฝ่ากองทัพนับหมื่น ราวกับเดินอยู่ในที่ไร้ผู้คน

เมื่อเห็นดังนั้น ตานเหลียงเฉิงจำต้องนำผู้ฝึกตนหลายคนรีบรุดมาจากแนวหลังด้วยตนเอง

เขาโบกสะบัด “ไผ่หยกสุวรรณ” ในมือ

แล้วสั่งปรับเปลี่ยนค่ายกลใหญ่

ด้วยน้ำเสียงอันดังกังวานว่า

“อาณัติที่เจ็ด เกิ้นซาน สำแดงเดชานุภาพ ปิดประตูพสุธา ปิดทางพยัคฆ์ สกัดเส้นทางภูต

ทะลวงใจผี ทำลายท้องมาร จองจำเทพมารปีศาจร้ายไว้ในค่ายกลแปดทิศ!”

ค่ายกลใหญ่เทพหกติงหกเจี่ย สามารถพลิกแพลงได้สารพัด

ตั้งแต่บุกตีเมืองยึดดินแดน ไปจนถึงกักขังเซียนสังหารมาร…เรียกได้ว่าครบทุกอย่าง

แต่…

ไม่ว่าค่ายกลจากตำราสวรรค์จะทรงพลังและแยบยลเพียงใด ก็จำเป็นต้องมีคนสามารถนำมันออกมาใช้ได้เสียก่อน

และจุดนี้เองมก็ไม่ใช่สิ่งที่แม่ทัพทุกคนจะสามารถทำได้

ตานเหลียงเฉิงเคยมีประสบการณ์นำทัพมาก่อน

แต่ทว่า กองทัพนับล้านในขณะนี้

ไม่ใช่กองทัพของเขา

ความไว้วางใจและความเข้าขากันระหว่างพวกเขา ยังห่างไกลกันมากนัก

เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน ก่อให้เกิดความโกลาหลอย่างใหญ่หลวงในหมู่กองทัพหน้า

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย

ทหารจำนวนไม่น้อยสมองขาวโพลนไปหมดแล้ว

นายร้อยลืมไปแล้วว่าควรจะสั่งการอย่างไร

นายธงจำไม่ได้ว่าต้องโบกธงอย่างไร

ส่วนพลทหารก็ไม่รู้ควรจะไปทางไหนดี

จะบุกต่อหรือจะถอยกลับ

แต่โชคยังดีที่ตานเหลียงเฉิงมีประสบการณ์โชกโชน เขาสั่งการให้ศิษย์ร่วมสำนักหลายคน

เข้าประจำตำแหน่งในทิศต่างๆ เพื่อค้ำยันแนวรบเอาไว้…แล้วร่วมกันร่ายอาคมโจมตีไปยังชายในชุดขาวบนพื้นดิน จึงสามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ และทำให้ค่ายกลเริ่มทำงานได้อย่างราบรื่น

ในชั่วพริบตาที่ขบวนทัพถูกจัดเรียงขึ้น

มันก็ส่งเสียงสะท้อนก้องกังวานไปยังเสาสวรรค์แต่ละต้น ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนสมรภูมิรกร้าง

“อาณัติที่เจ็ด เกิ้นซาน สำแดงเดชานุภาพ!”

ผืนปฐพีอันหนาทึบเริ่มปริแตกออกอย่างต่อเนื่อง

ก้อนดินที่เปล่งประกายแสงแห่งจิตวิญญาณ

ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ แล้วกระหน่ำตกลงมายังพื้นดินราวกับห่าฝน

“ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!”

ด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของค่ายกลทหาร

ประกอบกับการร่วมมือกันร่ายอาคมของผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์หลายคน

ในที่สุดก็สามารถสกัดกั้นความเกรี้ยวกราดอันไร้เทียมทานของชายชุดขาวเอาไว้ได้

แต่นี่เป็นเพียงส่วนหลังของกองทัพเท่านั้น!

….

ณ เบื้องหน้าประตูเมือง

ทหารเป่ยเหลียงสามหมื่นนาย

บุกทะลวงออกมาจากในเมืองแล้ว

กระแสปราณสีขาวสายแล้วสายเล่า

ไหลทะลักออกมาจากร่างของเฉินซานซือ

และหลอมรวมเข้ากับกองทัพเป็นหนึ่งเดียว

ขณะเดียวกันนั้น ภายในเมืองก็มีเสียงของค่ายกลใหญ่สะกดวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังดังกระหึ่มขึ้น

บทเพลงทะลวงค่ายกลของเหลียงอ๋อง!

ในชั่วพริบตานั้น ฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี

ทหารเป่ยเหลียงราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกองทัพทหารม้าในสมรภูมิโบราณ

เข้าจู่โจมกองทัพหน้าที่ยังคงอยู่ในความสับสนวุ่นวายจนแตกกระจัดกระจาย…แล้วบุกทะลวงต่อไปข้างหน้า

และเบื้องหน้าของพวกเขานั้น…ก็คือกองทัพนับล้าน!

ในสนามรบ

หาใช่ว่ายิ่งมีทหารมากเท่าไหร่

ก็จะยิ่งปลอดภัยไร้กังวลเสมอไป?

ตรงกันข้ามเลยต่างหาก

มนุษย์เราไม่ใช่ชิ้นส่วนเครื่องจักร

แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดเป็นของตัวเอง

ทหารหนึ่งล้านคน

ก็คือคนที่มีความคิดแตกต่างกันหนึ่งล้านแบบ

จริงอยู่ที่ขบวนทัพที่จัดเรียงกันนั้นดูยิ่งใหญ่ตระการตา

แต่หากเกิดความโกลาหลขึ้นมาเมื่อใด

มันก็จะกลายเป็นความโกลาหลครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน

คนที่สามารถกล่าวคำว่า "ยิ่งมากยิ่งดี" ได้นั้น

ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน

และในขณะนี้เอง

เฉินซานซือยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง

ณ ใจกลางสมรภูมิ เพื่อแบ่งแยกสนามรบ

ในขณะที่กองทัพเป่ยเหลียงก็ใช้ค่ายกลจากตำราสวรรค์เข้าโจมตี ส่งผลให้ทั้งกองทัพหน้าตกอยู่ในความโกลาหลอลหม่านทันที

ส่วนทางด้านกองทัพเป่ยเหลียงนั้น

กลับมีทีท่าว่าจะไม่มีใครหยุดยั้งได้

พวกเขามีแนวโน้มที่จะบุกทะลวงผ่านกองทัพหน้า

แล้วพุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางกองทัพใหญ่

หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้น

และยังไม่สามารถสังหารชายชุดขาวได้ทันท่วงที...

ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะนำไปสู่...ความพ่ายแพ้ย่อยยับครั้งใหญ่!

“ช่างเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำที่ดีเสียจริง!” ตานเหลียงเฉิงแค่นเสียงเย็นชา

เจ้าคนผู้นี้ไม่รู้ไปสืบข่าวมาได้อย่างไรว่าฉินอ๋องและคนอื่นๆรวมตัวกันอยู่ที่อำเภอป้า

แล้วใช้โอกาสนี้ล่อหลิงขุยออกไป

จากนั้นจึงย้อนกลับมาโจมตีอีกครั้ง

เพื่อสร้างโอกาสในการรบ

แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้เฉินซานซือ

ทำสำเร็จได้ง่ายดายเช่นนี้เด็ดขาด

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ตานเหลียงเฉิงก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาโบกสะบัดธงค่ายกล “ไผ่หยกสุวรรณ” ในมืออีกครั้ง

“ครืนนน!”

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน

พลันปรากฏแสงแห่งจิตวิญญาณสว่างวาบขึ้นมา

เสาหินที่อยู่ด้านหน้าสุดทำงานอีกครั้ง

ก่อตัวขึ้นเป็นม่านพลัง เชื่อมระหว่างฟ้ากับดินจนมองไม่เห็นขอบเขต

ม่านพลังปฐพีนี้เป็นม่านป้องกันทิศทางเดียว

หากต้องการจะผ่านเข้าไปจากฝั่งตรงข้าม

มีเพียงผู้ที่ถือธงค่ายกลหลักเท่านั้นที่จะทำได้

ก่อนหน้านี้ พวกเขาใช้ “ม่านพลังปฐพี” เป็นกรงขังเพื่อ “ล้อมทัพเปิดทางหนี” เมืองคุนหยางเอาไว้

และจะปิดมันลงก็ต่อเมื่อเริ่มทำการบุกตีเมืองเท่านั้น

และบัดนี้การที่มันถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง...

ก็หมายความว่า เส้นทางถอยของกองทัพหน้าที่กำลังบุกตีเมืองได้ถูกปิดตายลงแล้ว

ท่ามกลางความโกลาหลอลหม่าน

พวกเขาไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว

ทำได้เพียงเหยียบย่ำกันเองจนตาย

และถูกกองทัพเป่ยเหลียงสังหารหมู่จนสิ้น!

แต่ก็ด้วยเหตุนี้เช่นกัน ที่ทำให้กองทัพเป่ยเหลียงถูกขวางกั้นอยู่ภายนอกม่านพลังไม่สามารถบุกทะลวงต่อไปได้อีก

นี่คือการตัดหางเพื่อรักษาชีวิต!

ตานเหลียงเฉิงไม่มีทางเลือกอื่น

นอกจากต้องสละกองทัพหน้าส่วนหนึ่ง

เพื่อรักษาสถานการณ์โดยรวมเอาไว้

เขาโบกสะบัดศาสตราวุธประจำกายอีกครั้ง

ปลดปล่อยลำแสงสีครามสายแล้วสายเล่า

พุ่งเข้าใส่พื้นดินอย่างต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

บนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ปรากฏเงาดำร่างหนึ่ง ที่กำลังอาศัยปีกแห่งแสงพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

หลิงขุย!

“ผู้อาวุโสหลิงกลับมาแล้ว!” ตานเหลียงเฉิงตะโกนเสียงดัง

“ถ่วงเวลามันไว้ ขอเพียงแค่กักตัวมันไว้ในค่ายกลได้…มันต้องตายอย่างแน่นอน!”

ทว่า...

เพียงลำพังพวกเขา ยังไม่สามารถต้านทานไว้ได้

ทำได้เพียงแค่มองดูเฉินซานซือ ฝ่าออกจากค่ายกลแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปได้ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หลิงขุยจะมาถึง

การรบเพื่อบุกและป้องกัน จบลงด้วยเสียงสัญญาณให้ถอยทัพอีกครั้ง

แต่ในครั้งนี้…ทหารรักษาการณ์เมืองคุนหยาง

เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างงดงาม!

ด้วยการเปิดฉากบุกโจมตีอย่างไม่คาดคิด

พวกเขาสังเวยทหารไปไม่ถึงสองพันนาย

แต่กลับสามารถสังหารทหารข้าศึกไปได้ถึงสี่หมื่นกว่านาย!

บนกำแพงเมือง หวงเหล่าจิ่วที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับร้องออกมาด้วยความทึ่ง

เขาเดินเข้าไปหากุนซือหนุ่มผู้ถือพัดขนนก

แล้วสวมผ้าโพกศีรษะมพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคล้ายคนไม่รู้เรื่องรู้ราวว่า

“ท่านกุนซือ นี่ก็เป็นค่ายกลจากตำราสวรรค์ที่สืบทอดกันมาในทวีปตงเซิ่งเสินโจวด้วยหรือ?”

………………………