บทที่ 249 : สถานการณ์เลวร้าย!

บทที่ 249 : สถานการณ์เลวร้าย!

สถานการณ์ปัจจุบัน

กองกำลังส่วนใหญ่ในเมืองเหลียงโจวล้วนติดอยู่ในค่ายกล

ที่อยู่ด้านนอกนั้นมีเพียงกองทัพสามกองเท่านั้น…และกองทัพทั้งสามกองนี้ ก็เป็นกองกำลังที่ถูกส่งออกไปตามคำยืนกรานอย่างแข็งขันของเฉินซานซือ!

หากเป็นไปตามแผนการเดิมของเฉาฮวนและคนอื่นๆแล้วล่ะก็ ป่านนี้คงไม่มีทหารแม้แต่นายเดียวอยู่ข้างนอก กองทัพนับแสนนายคงจะถูกขังอยู่ภายในกำแพงเมืองจีนจนหมดสิ้น

"ท่านแม่ทัพฟาง!"

"ต้องขอบคุณความแน่วแน่ของพวกท่านจริงๆ มิฉะนั้นแล้ว พวกเราคงมีแต่ต้องนั่งรอความตายสถานเดียว" เฉาฮวนเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

"ถึงจะเป็นอย่างนั้น สถานการณ์ก็ยังไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี" จ้าวอู๋จี๋กล่าวเสริม

ถึงแม้ว่าจะมีกองทัพสามกองอยู่ข้างนอก แต่ก็ต้องหาวิธีติดต่อกับพวกเขาให้ได้เสียก่อน

ในเมื่อทั่วทั้งผืนฟ้าถูกม่านพลังนี้ปกคลุมเอาไว้หมดแล้ว สัตว์อสูรส่งสารอย่างเหยี่ยวไห่ตงชิงก็ไม่สามารถบินผ่านเข้าออกได้อย่างอิสระอีกต่อไป

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

ศิษย์พี่รองเฉิงเว่ยกระโดดเพียงไม่กี่ครั้งก็มาถึงเบื้องหน้ากำแพงหมอก เขาโคจรพลังลมปราณและโลหิตอันแข็งแกร่งแล้วตะโกนออกไปด้านนอกสุดเสียง

"ลู่จี๋! ข้างนอกยังได้ยินเสียงอยู่หรือไม่?!"

ณ ด้านนอกค่ายกลอาคม ลู่จี๋และเนี่ยหยวนเพิ่งจะนำทัพออกจากกำแพงเมืองไปได้ไม่ถึงยี่สิบลี้ ทันใดนั้นเบื้องหลังก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น

พวกเขาเห็นกับตาว่า...ต้นกำเนิดของมันอยู่บนท้องฟ้าเหนือเทือกเขาหลัวเทียน ราวกับว่าท้องฟ้าได้ปริออกเป็นรูโหว่ หมอกโลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาจากช่องนั้น ย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีแดงก่อนจะกลายสภาพเป็นค่ายกลอาคมที่ร่วงหล่นลงมา

เมืองเหลียงโจว...ถูกปิดล้อมแล้ว!

ไม่ว่าคนหรือสัตว์... ก็ไม่มีทางรอดพ้น!

"ศิษย์พี่ใหญ่..."

"นั่น…นั่นมันเรื่องอะไรกัน?" เนี่ยหยวนพึมพำขณะดึงบังเหียนม้าให้หยุดลง

"เทือกเขาหลัวเทียน"

"ถึงว่าทำไมท่านอาจารย์ถึงไม่ยอมเข้าร่วมศึกในครั้งนี้เลย ที่แท้ก็เพราะใจกลางของเทือกเขาเกิดปัญหาขึ้นนี่เอง"

"เกี่ยวข้องกับอสูรพิษหรือ?" เนี่ยหยวนถามต่อ

"แล้วพวกเราจะทำยังไงกันต่อดี?"

"กลับไปดูกันก่อน"

ลู่จี๋สั่งให้กองทัพหยุดเดินทัพชั่วคราว แล้วควบม้าอัคคีเพลิงพุ่งทะยานไปยังขอบค่ายกลอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็แกว่งหอกในมือที่เปี่ยมไปด้วยพลังปราณอันเกรี้ยวกราดฟาดลงบนม่านหมอกโลหิตอย่างรุนแรง…แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นการฟาดที่ว่างเปล่า ราวกับว่าม่านหมอกนี้เป็นเพียงหมอกธรรมดาๆ หอกของเขาจึงฟาดลงบนพื้นดินอย่างจัง แรงกระแทกทำให้คลื่นหมอกม้วนตัวเข้าหาเขา

เมื่อเห็นเช่นนี้ เขาจึงรีบถอยฉากออกไปเพื่อรักษาระยะห่าง

"เป็นค่ายกลที่ประหลาดพิกลนัก!"

พวกเขาเห็นนกกระจอกตัวหนึ่งบินเข้าไปในม่านหมอก แล้วร่างของมันก็สลายกลายเป็นน้ำเลือดในทันที

จากนั้นไม่นาน เสียงของศิษย์พี่รองเฉิงเว่ยก็ดังแว่วออกมาจากข้างใน

"ศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านได้ยินเสียงหรือไม่?"

"ศิษย์น้องรองรึ?"

เนี่ยหยวนรีบตอบกลับไป

"พวกเราได้ยิน!"

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย

โดยแก่นแท้แล้ว มหาค่ายกลนี้มีไว้เพื่อหลอมโลหิตและเนื้อหนัง จึงยังไม่ถึงขั้นตัดขาดการติดต่อระหว่างภายนอกกับภายในโดยสิ้นเชิง เพราะถ้าหากแม้แต่การสื่อสารยังทำไม่ได้แล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงมีแต่ต้องรอความตายจริงๆ

"ท่านแม่ทัพลู่!" เฉาฮวนตะโกนเสียงดัง

"พวกเราต้องแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ภายในเวลาที่กำหนด มิเช่นนั้น ทหารและประชาชนหลายล้านคนในเมืองเหลียงโจวจะต้องถูกหลอมสลายไปกับม่านหมอกโลหิตอันน่าพิศวงนี้จนหมดสิ้น!"

"ท่านจงเดินทางไปยังภูเขาเสือ หลังจากไปสมทบกับท่านแม่ทัพเฉินแล้ว ให้รีบไปช่วยเหลือที่เมืองโหยวโจวทันที และเข้าไปทำลายแกนกลางของค่ายกลในเทือกเขาเสีย"

"เมืองโหยวโจว"

"ข้าเข้าใจแล้ว" ลู่จี๋พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว​

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

"พวกเราจะติดต่อสื่อสารกันอย่างทันท่วงทีได้อย่างไร?" จ้าวอู๋จี๋เอ่ยถาม

สถานการณ์ในสนามรบนั้นเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา แม้ว่าจะมีเหยี่ยวไห่ตงชิงก็อาจไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะได้รับข่าวสารทันทีในครั้งแรก…จะให้มาคอยตะโกนข้ามกำแพงกันตลอดเวลาก็คงจะไร้ประสิทธิภาพเกินไป

ลู่จี๋มองหอกของตนที่ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ หลังจากสัมผัสกับม่านหมอกโลหิต…ในไม่ช้า เขาก็เข้าใจกฎเกณฑ์ของค่ายกลนี้ เขาหยิบธนูเหล็กขึ้นมา ง้างจนสุดสายแล้วยิงลูกธนูทะลุเข้าไปในกำแพงหมอก

"ฟิ้ว—"

ณ ภายในกำแพงหมอก เฉาฮวนและคนอื่นๆ รอจนกระทั่งเห็นลูกธนูดอกนั้นอย่างชัดเจน

"ทำแบบนี้ก็น่าจะได้" ลู่จี๋รีบเสนอวิธีแก้ปัญหา

"ยังคงใช้เหยี่ยวไห่ตงชิงส่งสาส์นเหมือนเดิม เพียงแต่ต้องมีคนคอยรอรับอยู่ทั้งด้านในและด้านนอกของกำแพงหมอก แล้วนำสาส์นไปผูกติดกับลูกธนูเพื่อยิงผ่านม่านหมอกโลหิตไป"

หลังจากที่ตกลงวิธีการสื่อสารที่สะดวกที่สุดได้แล้ว เฉาฮวนก็ตัดสินใจส่งราชสาส์นส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ออกไปนอกม่านหมอกโลหิตทันที

"ฝ่าบาทรึ?"

ลู่จี๋มองราชสาส์นในมือ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น

"นี่ฝ่าบาทก็ประทับอยู่ในเมืองเหลียงโจวด้วยอย่างนั้นรึ?”

ในใจของเขารู้ดีว่ายิ่งไม่สามารถชักช้าได้อีกต่อไป เขาจึงนำทัพใหญ่มุ่งหน้าสู่ภูเขาเสือในทันที

...

ณ ภูเขาหลางจูซู

"มหาค่ายกลสำเร็จแล้ว!"

บนแท่นบูชา มหาสังฆราชแห่งลัทธิเทพวิญญาณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"เพียงแค่รอเวลาให้ผ่านไปอีกสักหน่อย เมืองเหลียงโจวก็จะไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆหลงเหลืออยู่ และเมื่อเส้นชีพจรปีศาจ​ฟื้นคืนกลับมาแล้ว เหล่าปรมาจารย์ปีศาจโบราณก็จะหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่เมืองเหลียงโจวหรือแคว้นต้าเซิ่งเลย ต่อให้เป็นทั่วทั้งใต้หล้า หรือทั่วทั้งทวีปตงเซิ่งเสินโจว ก็จะต้องตกเป็นของเรา!"

ณ ตอนนี้

พวกเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อส่งปรมาจารย์มาได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

แต่ถ้าหากพลังชั่วร้ายฟื้นคืนได้สำเร็จ ผนึกแห่งสวรรค์เเละโลกก็จะคลายออกเองโดยอัตโนมัติ และเมื่อถึงเวลานั้น ที่แห่งนี้ก็จะกลายเป็นดินแดนของเผ่าปีศาจโบราณโดยสมบูรณ์

ส่วนพวกมนุษย์…

พวกมนุษย์​จะหาญสู้กับทวยเทพและปีศาจ​ได้อย่างไรกัน?!

"ดีล่ะ"

"พวกท่านทั้งหลาย ตอนนี้พวกเรามาเริ่มหารือเรื่องการแบ่งสรรดินแดนในภายภาคหน้ากันได้แล้วกระมัง?" หยูเหวินต้าฮั่นหันไปกล่าวกับคนอีกสามคนที่เหลือ

"ดีเลย" ทั่วป๋าต้าฮั่นหยิบแผนที่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา

สำหรับศึกครั้งนี้ เรียกได้ว่าพวกเขาต่อสู้ได้อย่างสบายๆเลยทีเดียว

แค่เพียงต้องคอยป้องกันแกนกลางของค่ายกลเอาไว้ ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่าปรมาจารย์จากเผ่าปีศาจโบราณจัดการทั้งหมด

และในภายภาคหน้า พวกเขาไม่เพียงแต่จะได้ครอบครองใต้หล้าเท่านั้น แต่ยังสามารถฝึกฝนวิชา​ปีศาจ​ และเดินบนเส้นทางแห่งเซียนเพื่อแสวงหาชีวิตอมตะได้อีกด้วย

...

ณ ริมแม่น้ำหม่าเหน่า

หยูเหวินจิ่งเวินยืนอยู่บนเนินสูงเพื่อเฝ้ามองไปยังทิศใต้ตั้งแต่เช้าตรู่ จนกระทั่งปรากฏการณ์ประหลาดที่คาดการณ์ไว้ได้เกิดขึ้น เขาก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

"มันเริ่มขึ้นแล้ว!”

“หลานรัก เจ้าเห็นหรือไม่? ผู้คนนับล้านในเมืองเหลียงโจวรวมถึงปศุสัตว์อีกนับไม่ถ้วน ตอนนี้ได้กลายเป็นวัตถุดิบในเตาหลอมไปหมดแล้ว”

"ท่านอาสี่ พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว"

"ท่านลืมไปแล้วหรือว่ายังมีกองทหารม้าเร็วแปดร้อยนายของเฉินซานซืออยู่อีก หลังจากที่พวกเขายึดภูเขาเสือได้แล้ว ก็จะต้องส่งคนเข้าไปประจำการที่นั่นอีกอย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะมีกองทัพถึงสองกองเลยก็ได้"

"อืม เจ้ามีความก้าวหน้าขึ้นนะ" หยูเหวินจิ่งเวินตบไหล่หลานชายเบาๆ

"เรื่องนั้น ข้าส่งคนไปสืบข่าวแล้วล่ะ"

"รายงาน—"

ท่ามกลางพายุหิมะ ทหารม้าคนหนึ่งรีบควบม้ามาอย่างรวดเร็ว

"พูดถึงเรื่องข่าว ข่าวก็มาพอดี!"

"ว่ามา ตอนนี้มีคนหนีออกมาจากเมืองเหลียงโจวได้กี่คน?"

"ที่ภูเขาเสือ มีกองทัพหงเจ๋อแห่งเป่ยเหลียงจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันนายพ่ะย่ะค่ะ"

"บริเวณขอบค่ายกลที่กำแพงเมือง จากการประเมินด้วยสายตาคาดว่ามีกำลังทหารราวสองถึงสามหมื่นนาย ผู้นำทัพคือลู่จี๋ คาดว่ากำลังนำทัพสองกองมุ่งหน้าไปยังภูเขาเสือเพื่อสมทบกับกองทัพหงเจ๋อพ่ะย่ะค่ะ"

"นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้ในทะเลทรายต้าโม่ มีกองทัพอยู่สามกองสินะ?" หยูเหวินจิ่งเวินครุ่นคิด

"ในสถานการณ์ที่พายุหิมะตกหนักขนาดนี้ พวกเขายังกล้าส่งทหารออกมาอีก แถมยังไม่สนใจเรื่องเสบียงเลยด้วยซ้ำ นี่ต้องเป็นเฉินซานซืออย่างแน่นอน"

"กองทัพสามกอง ตามโครงสร้างของพวกเขาแล้วก็น่าจะมีกำลังพลประมาณสี่หมื่นห้าพันคน ซึ่งนี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลยนะขอรับ ท่านอาสี่ ถ้าหากพวกเขาไปที่เมืองโหยวโจว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่ขอรับ?"

"ปัญหาไม่ใหญ่นักหรอก"

หยูเหวินจิ่งเวินอธิบายสถานการณ์ให้หลานชายฟังอย่างใจเย็น

"ที่มุมหนึ่งของเมืองโหยวโจว มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกเจาะช่องโหว่และยึดด่านจูถัวเอาไว้ได้อย่างมั่นคงแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าสวรรค์ทั้งสี่ของเราไม่เพียงแต่มีกำลังทหารหนึ่งแสนห้าหมื่นนายและจอมยุทธระดับเทพยุทธเท่านั้น แต่ยังมีเหล่าปรมาจารย์เซียนคอยช่วยเหลืออีกด้วย ดังนั้นต่อให้กองทัพทั้งสามกองของพวกเขามาถึง ก็มีจอมยุทธระดับเทพยุทธแค่คนเดียวเท่านั้น ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย"

"และจุดที่สำคัญที่สุด หลานรัก เจ้าอย่าได้ลืมเป็นอันขาด"

"พวกเราไม่จำเป็นต้องเอาชนะศึกครั้งนี้เลย แค่เพียงต้องปกป้องแกนกลางของค่ายกลเอาไว้ และถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมหาค่ายกลสังเวยโลหิตหลอมเสร็จสมบูรณ์ และเมื่อเส้นชีพจรปีศาจฟื้นคืนกลับมาแล้ว ที่เหลือทั้งหมดเหล่าปรมาจารย์จากเผ่าปีศาจโบราณก็จะจัดการให้เอง"

"ถ้าอย่างนั้นความหมายของท่านอาสี่ก็คือ..." องค์ชายเก้าหยูเหวินซิ่นทำท่าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

"ปล่อยพวกเขาไปอย่างนั้นหรือขอรับ?"

"ปล่อยพวกเขาไปเถอะ" หยูเหวินจิ่งเวินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

"ต่อให้กองทัพทั้งสามกองนั่นไปถึงเมืองโหยวโจวจริงๆ ก็เป็นได้แค่เพียงน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟเท่านั้น"

...

ณ ภูเขาเสือ

ค่ายทหารกองทัพหงเจ๋อ

"ท่านแม่ทัพ!"

"ท่านรีบดูทางฝั่งเมืองเหลียงโจวเร็วเข้า!"

"..."

"ค่ายกล?"

เฉินซานซือขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ และได้เห็นกระบวนการทั้งหมดที่ม่านหมอกโลหิตสีแดงฉานเข้าปกคลุมเมืองเหลียงโจวด้วยตาของตนเอง

เรื่องราวตอนนี้มัน...ยิ่งมายิ่งยุ่งยากซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนว่าเรื่องราวในเทือกเขาหลัวเทียนจะยังคงเป็นปัญหาที่จัดการได้ยากที่สุด

เหล่าทหารของกองทัพหงเจ๋อต่างพากันมองไปยังทิศนั้นด้วยความกังวล เพราะภรรยาและลูกๆ รวมถึงพ่อแม่ผู้เฒ่าของพวกเขายังคงอยู่ในเมือง แล้วจะไม่ให้จิตใจสับสนวุ่นวายได้อย่างไร

"พี่ใหญ่!"

"นี่เราจะทำอย่างไรกันดี?"

เฉาจือปีนขึ้นมาบนหอสังเกตการณ์และมายืนอยู่ข้างๆ

เฉินซานซือไม่ได้ตอบคำถาม เพราะเขากำลังรออยู่เช่นกัน

และในที่สุด ท่ามกลางพายุหิมะ ข่าวสารที่นำมาโดยวิหคสีครามก็มาถึง

เมื่อพิจารณาจากลายมือแล้ว เป็นศิษย์พี่สี่ฟางชิงหยุนที่เขียนด้วยตนเอง

ในจดหมายนั้น หลังจากที่ฟางชิงหยุนได้ติดต่อกับท่านอาจารย์แล้ว เขาก็ได้บรรยายสถานการณ์โดยละเอียดภายในเทือกเขาหลัวเทียนเอาไว้

"พี่หกของข้าอยู่ในเมือง เสด็จพ่อก็อยู่ในเมืองด้วย!"

"ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า หลังจากที่มหาค่ายกลสังเวยโลหิตสิ้นสุดลง พวกเขาก็จะต้องจากข้าไปอย่างนั้นรึ?"

เฉาจือเองก็เห็นข้อความนั้นอย่างชัดเจน น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

"องค์ชาย ท่านต้องอ่านให้จบก่อน" เฉินซานซือเตือนสติเขา

"หลังจากที่เส้นชีพจรปีศาจฟื้นคืนกลับมาแล้ว เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจากเผ่าปีศาจโบราณในโลกของผู้ฝึกตนก็จะสามารถท่องไปทั่วหล้าได้อย่างอิสระ ถึงตอนนั้นมันจะไม่ใช่แค่เรื่องการล่มสลายของเมืองเหลียงโจวที่เรียบง่ายแบบนี้อีกต่อไปแล้ว"

"ใช่ ใช่ ข้ารู้"

ภายในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสองลมหายใจ

สีหน้าของเฉาจือก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว จากความประหลาดใจ ไปสู่ความตื่นเต้น ดีใจ ผิดหวัง และสุดท้ายก็กลายเป็นความเคร่งขรึม

"พี่ใหญ่ ต่อจากนี้พวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี? ใช่…ข้ามีแผนที่อยู่"

เขากางแผนที่ออกด้วยตนเอง

"หลังจากไปรวมกับท่านแม่ทัพลู่แล้ว ให้รีบไปที่เมืองโหยวโจวเลยหรือ?"

"เกรงว่าจะไม่ทันการณ์แล้ว"

"ไม่ทันการณ์?"

"ถ้าอย่างนั้น พี่ใหญ่มีวิธีที่ดีกว่านี้หรือไม่?"

"รอก่อนเถอะ รอให้ท่านแม่ทัพลู่มาถึงแล้วค่อยว่ากันอีกที"

เฉินซานซือคาดคะเนว่าอย่างมากที่สุดก็อีกแค่ครึ่งวัน กองทัพเต่าดำและกองทัพพยัคฆ์ขาวก็น่าจะมาถึงแล้ว

เขาจึงให้เฉาจือไปช่วยจัดระเบียบกองทัพก่อน ส่วนตัวเองก็หาที่สงบแห่งหนึ่ง แล้วยกหอกยาวขึ้นมาเพื่อเริ่มฝึกฝน

สถานการณ์ยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้นทุกขณะ ดังนั้นเขาจำเป็นต้องทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตเทพยุทธให้ได้ก่อนการตัดสินชี้ขาดครั้งสุดท้าย เพื่อที่จะได้มีโอกาสชนะเพิ่มขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี

เพราะศึกครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเซียนโดยตรง

สำหรับขอบเขตเทพยุทธนั้น...คือการเปลี่ยนพลังลมปราณป้องกันให้กลายเป็นพลังปราณแท้จริง ซึ่งจะถือว่าบรรลุถึงจุดสูงสุดของขอบเขตแรก และขั้นต่อไปก็คือขอบเขตที่อยู่เหนือกว่าเทพยุทธ

แต่ทว่าการจะก้าวข้ามขั้นนี้ไปได้ มันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?

ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ของเฉินซานซือจะสูงส่งถึงขีดสุด และยังมีหลิงเหอคอยช่วยเหลือ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทะลวงผ่านได้สำเร็จในชั่วข้ามคืน

ตามสถานการณ์ปกติแล้ว อย่างน้อยก็ยังต้องใช้เวลาอีกกว่าครึ่งปี…ซึ่งนั่นก็จะครบสามปีพอดีหลังจากที่เขามาถึงเมืองเหลียงโจว

เป็นระยะเวลาที่ท่านอาจารย์ได้กำหนดไว้ในตอนนั้น

[วิชา: หอกมังกรปกปักษ์ - เทพยุทธ]

[ความคืบหน้า: 20/100]

….

ถึงแม้ว่าในช่วงที่เดินทัพ...เขาจะเจียดเวลาส่วนหนึ่งมาฝึกฝนทุกวัน และในการต่อสู้จริงก็ช่วยให้เพลงหอกของเขาพัฒนาขึ้นได้ แต่ถึงกระนั้น ความคืบหน้าก็ยังคงอยู่ที่เพียงหนึ่งในห้าเท่านั้น

ยาเม็ดเจิ้นหวู่!

ดูท่าแล้ว หากต้องการจะเร่งความเร็วให้มากกว่านี้ก็มีเพียงแต่ต้องหลอมยาเม็ดเจิ้นหวู่ออกมาให้ได้เท่านั้น

เตาหลอมและวัตถุดิบเขามีพร้อมหมดแล้ว แต่ปัญหาคือตอนนี้ไม่มีเวลาเลย

ดังนั้นก็คงทำได้เพียงรอดูสถานการณ์และปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสมเท่านั้น

นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว...ก็ยังมีวิชาเซียนต่างๆอีก

หลังจากที่เขารู้ว่าท่านอาจารย์ได้มอบเส้นชีพจรวิญญาณให้แก่ตนเอง เขาก็เร่งรีบพัฒนาวิชาอาคมอย่างไม่หยุดหย่อน

ซึ่งการพัฒนาวิชาอาคมนั้น รวดเร็วกว่าการฝึกฝน "เคล็ดวิชาห้าธาตุ" อยู่มาก

[วิชาเซียน: เคล็ดวิชาผืนปฐพี (ขั้นเริ่มต้น)]

[ความคืบหน้า: 200/500]

...

[วิชาเซียน: หมื่นดาบจากสวรรค์ - ขั้นที่ 1]

[ความคืบหน้า: 258/1000]

….

หลังจากที่วิชาดาบพลังวิญญาณได้ทะลวงขีดจำกัดไปในตอนนั้น ก็ได้กลายมาเป็นวิชาหมื่นดาบจากสวรรค์

และไม่ใช่เพียงแค่วิชาเซียนเท่านั้น ในมือของเฉินซานซือยังมีของที่ริบมาได้จากสุดขอบฟ้าอีกด้วย นั่นก็คือมีดบินแสงทองเล่มหนึ่ง แต่ทว่ามันเป็นเพียงศาสตราระดับต่ำขั้นที่ 1 เท่านั้น สุดท้ายบวกกับลูกธนูชีพจรอีกสองร้อยดอก ก็ถือว่าเป็นสมบัติทั้งหมดที่เขามีแล้ว

วิชาเซียนและศาสตรา...

ถ้าหากไม่ถึงตาจนจริงๆ...เขาก็จะไม่นำมันออกมาใช้เป็นอันขาด

แต่ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ก็ได้มาถึงจุดที่ใกล้จะจนตรอกเต็มทีแล้ว

เขาคำนวณเวลาดูแล้วว่าน่าจะใกล้ได้ที่ จึงกลับเข้าไปในค่ายทหาร และไม่ถึงชั่วเวลาจิบชา ทหารใต้บังคับบัญชาก็เข้ามารายงานสถานการณ์ว่า กองทัพเต่าดำและกองทัพพยัคฆ์ขาวมาถึงแล้ว

…

ณ มนฑลโหยวโจว

เมืองหลี่เฉิง

ที่แห่งนี้...คือประตูสู่โหยวโจว หลังจากที่มหาสงครามได้อุบัติขึ้นอย่างกะทันหัน ซูเหวินไฉก็รีบรุดมาประจำการที่นี่ในทันที

ส่วนที่ด้านนอกนั้น...คือกองทัพใหญ่ของชนเผ่าป่าเถื่อนหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย พร้อมด้วยจอมยุทธระดับเทพยุทธถึงสี่คน

ส่วนในมือของพวกเขา มีกำลังพลเพียงสองกองทัพ หรือก็คือสามหมื่นกว่าคนเท่านั้น…โชคยังดีที่มีเทพยุทธที่ถูกส่งมาเสริมกำลังอย่างเร่งด่วนสองคน

คนหนึ่งชื่อ ฟ่านไห่หลิง…เขาคือคู่หูเก่าของซูเหวินไฉสมัยที่บุกโจมตีแคว้นเว่ย

ส่วนอีกคนคือ เผยเทียนหนาน ซึ่งเคยเป็นผู้ตรวจการเมืองเหลียงโจวมาก่อน ก็ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกันดี

เทพยุทธสองคน กับกำลังพลสามหมื่นกว่านาย

กำลังรบนั้นแตกต่างกันอย่างมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพายุหิมะครั้งใหญ่ที่ผิดปกติเข้ามาซ้ำเติมอีก

ในช่วงแรก อาศัยความแข็งแกร่งของกำแพงเมืองหลี่เฉิง ก็ยังพอจะต้านทานเอาไว้ได้อย่างยากลำบาก

จนกระทั่งวันหนึ่ง...ท่ามกลางความโกลาหลของศึกตีเมือง

ณ สุดขอบฟ้า ปรากฏบุรุษผู้หนึ่งขี่ดาบเหินมากลางอากาศ

ศึกครั้งนี้... สู้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

ต่อให้ซูเหวินไฉจะสติปัญญาเลิศล้ำเพียงใด แต่สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงบัณฑิตขงจื๊อธรรมดาคนหนึ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงแล้ว จะมีวิธีการใดรับมือได้กัน?!

แต่โชคดีที่...เขาพบว่าจอมยุทธระดับเทพยุทธเมื่ออยู่ต่อหน้า "เซียน" ก็ใช่ว่าจะไม่มีพลังพอจะตอบโต้ได้เลย ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงยังคงอยู่ในสภาพที่ต้องดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดกำลัง ยังไม่ถึงขั้นต้องพบกับจุดจบที่เมืองแตกและผู้คนล้มตายในทันที

….

"ท่านซู พวกเราควรจะทำอย่างไรดี?!"

บนใบหน้าของเผยเทียนหนาน ไม่หลงเหลือรอยยิ้มอีกต่อไปแล้ว

"ข้าว่าพวกมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!" ฟ่านไห่หลิงทุบโต๊ะอย่างแรง

"พวกมัน บุกมาตีเมืองโหยวโจวเพื่ออะไรกัน?!"

"นั่นสิ" เผยเทียนหนานกล่าวเสริม

"อีกอย่าง ดูจากความเคลื่อนไหวของพวกมันแล้ว ต่อให้ยึดเมืองหลี่เฉิงได้ พวกเราก็ยังมีเมืองลู่หูและเมืองจี๋อานอยู่ทางทิศตะวันออก ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยึดครองทั่วทั้งเมืองโหยวโจวได้ในระยะเวลาสั้นๆ…แบบนี้สู้พวกเราถอยก่อนดีหรือไม่?"

"ถอยทัพ!" ซูเหวินไฉโบกพัดขนนกในมือ พร้อมกับประกาศสั่งถอยทัพ

เขาย่อมเข้าใจหลักการที่ว่า 'เรื่องผิดปกติย่อมมีเบื้องหลังที่ไม่ชอบมาพากล' เป็นอย่างดี และรู้ว่าการจัดทัพที่ผิดปกติของชนเผ่าป่าเถื่อนนั้นจะต้องมีแผนการร้ายซ่อนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

แต่ทว่าเขาก็จนปัญญา เพราะหากยังดื้อดึงป้องกันต่อไป ผลลัพธ์ก็มีเพียงอย่างเดียวคือเมืองแตกและกองทัพถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก

ณ ตอนนี้ หนทางเดียวที่ทำได้ก็คือการถอยออกจากเมืองหลี่เฉิง ไปตั้งรับอยู่ที่อีกสองเมืองที่เหลือ แล้วรอคอยกำลังเสริม

ดังนั้น พวกเขาจึงทิ้งทหารสองพันนายไว้เพื่อเป็นตัวล่อ...ส่วนที่เหลือก็ล่าถอยไปยังเมืองลู่หูในชั่วข้ามคืน

และในวันเดียวกันนั้นเอง

ปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในเทือกเขาหลัวเทียน..ก็ได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนทางตอนเหนือ

"นี่มันวิชาปีศาจจากที่ใดกัน?"

"มันราวกับสัตว์ร้ายขนาดมหึมา ที่กำลังกลืนกินเมืองเหลียงโจวเข้าไปทั้งเมือง!"

"..."

ข่าวสารแรกสุดที่พวกเขาได้รับ...คือเรื่องที่ว่านี่คือมหาค่ายกลสังเวยโลหิต และในอีกไม่ช้า มันจะสามารถหลอมสิ่งมีชีวิตนับหมื่นนับแสนภายในเมืองเหลียงโจวได้!

และหลังจากที่กองทัพคนเถื่อนบุกเข้าเมืองโหยวโจวแล้ว...พวกเขาก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ คือไม่ได้บุกโจมตีเมืองโหยวโจวต่อ แต่กลับเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปยังด่านจูถัว เพื่อเข้าป้องกันแกนกลางค่ายกลเสริม ซึ่งนั่นเป็นหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของเมืองเหลียงโจว

"พวกคนเถื่อน...ถึงกับร่วมมือกับเซียนได้เลยรึ?!" ฟ่านไห่หลิงกล่าวด้วยลมหายใจที่ไม่คงที่

"นี่...นี่มันหมายความว่าพวกมันคิดจะกลืนกินแคว้นต้าเซิ่งของเราทั้งแคว้นเลยนะ!"

"มิหนำซ้ำ กำลังเสริมของพวกเราก็ไม่มีแล้ว"

"ตอนนี้ มีเพียงกองทัพสามกองที่เหลือรอดอยู่นอกทะเลทรายต้าโม่เท่านั้น" เผยเทียนหนานอ่านข่าวกรองต่อไป

"สามกอง...รวมกันแล้วก็แค่สี่หมื่นห้าพันคน กับเทพยุทธเพียงคนเดียว"

"ในทางกลับกัน ฝ่ายคนเถื่อนนอกจากจะมีเทพยุทธถึงสี่คนแล้ว เเถมยังมีปรมาจารย์เซียนอีกสองคนคอยช่วยเหลือ เรียกได้ว่ากำลังรบยังคงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!" ฟ่านไห่หลิงกล่าวอย่างกลัดกลุ้ม

"รีบว่ามา"

"เป็นกองทัพสามกองไหนบ้าง?" ซูเหวินไฉเร่ง

"กองทัพเต่าดำ และกองทัพพยัคฆ์ขาว"

"และ... กองทัพหงเจ๋อ"

"หงเจ๋อ..."

เมื่อซูเหวินไฉได้ยินเช่นนั้น แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ

แต่ในใจที่เคยหวั่นวิตกนั้น ในที่สุดก็เริ่มมีความหวังรำไรขึ้นมา

"เรารอก่อนเถอะ" เผยเทียนหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"กำลังทหารจากที่อื่นคงไม่สามารถเคลื่อนทัพมาได้ทันแล้ว ดังนั้นพวกเราก็ทำได้เพียงรอให้ท่านแม่ทัพลู่นำทัพมาช่วยเหลือเท่านั้น"

…………………..