Chapter 159: สมญานามเพื่อที่จะได้เควส

Chapter 159: สมญานามเพื่อที่จะได้เควส

“น้องน้ำแข็ง ยุ่งอยู่หรือเปล่า?”

หวังหยู่นั้นไม่ใช่คนที่ชอบผลัดวันประกันพรุ่ง ทันทีที่เขาเข้าไปในเกมในวันต่อมา เขาก็เริ่มพูดคุยกับดาบน้ำแข็งในทันที

“เควสเลื่อนระดับอาชีพ! ฉันกำลังหาหมาอยู่!”ดาบน้ำแข็งรีบตอบกลับในทันที

มันเหมือนกับว่าเควสเลื่อนระดับอาชีพนั้นสามารถจะทำอะไรก็ได้จริงๆ

“ผมนั้นจำเป็นที่จะต้องใช้อะไรบ้างในการตั้งร้าน?”หวังหยู่ถาม เมื่อเป็นพนักงานระดับต่ำของบริษัท มู่จี่เซียนนั้นก็ไม่รู้ว่ามีไอเทมอะไรบางที่จะได้รับอนุญาตในการตั้งร้าน หวังหยู่พยายามที่จะเตรียมพร้อมมากที่สุดให้เป็นไปได้เกี่ยวกับธุรกิจ เขาจึงเริ่มที่จะลงมือในการพูดคุยกับดาบน้ำแข็งที่ทำอยู่บ่อยๆ

โชคดีที่ตลาดใน {REBIRTH} นั้นใหญ่มาก ดาบน้ำแข็งนั้นไม่สามารถที่จะผูกขาดทุกสิ่งทุกอย่างบนตลาดด้วยตัวคนเดียวได้ มันจะมีประโยชน์อย่างมาก ถ้าทั้งสองคนนั้นสามารถร่วมมือกันได้

“นายต้องการเปิดร้านงั้นเหรอ?”ดาบน้ำแข็งถามขึ้น

“ใช่! ผมคิดว่าพวกเรานั้นมีไอเทมที่มีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะเปิดร้านและสร้างกำไร!”หวังหยู่ตอบกลับ

หวังหยู่นั้นอธิบายธุรกิจที่เขาคิดกับดาบน้ำแข็งที่ตอบกลับอย่างตื่นเต้นอย่างมาก “ความคิดที่ยอดเยี่ยม! ใครจะไปคิดว่านายจะมีธุรกิจที่ยอดเยี่ยมแบบนี้กัน…”

“เอ่อ…ใครบางคนที่ปราศจากประสบการณ์จะมีความคิดแปลกประหลาดมากมายอยู่เสมอๆแหละ!”หวังหยู่หัวเราะ

“ไม่ มันเป็นความคิดที่ดี! ทำไมพวกเราไม่ร่วมมือกันละ? ฉันจะเอาผลกำไรแค่ 30% เพียงแค่คิดว่ามันเป็นค่าปรึกษา…”ดาบน้ำแข็งตอบกลับ

“ยอดเยี่ยม!”หวังหยู่ตอบกลับอย่างฮึกเหิม…พร้อมกับผู้เชี่ยวชาญแบบดาบน้ำแข็งที่จะช่วยเขาแล้ว การลงทุนทางธุรกิจนั้นจะสำเร็จอย่างแน่นอน

“ก็ได้ ถ้างั้น การที่จะได้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้าน นายจำเป็นที่จะต้องไปหาออฟฟิศของเจ้าเมืองเพื่อที่จะได้รับการอนุมัติ เพียงแค่เรียกฉันเมื่อพวกเขาถามหาเงินก็พอ!”

ดาบน้ำแข็งเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้ไว้แล้ว สุดท้ายแล้วเกมนี้ช่างละโมภโลภมากที่จะพยายามปล้นเงินไปจากผู้เล่นในทุกๆโอกาส

เมื่อทำตามคำแนะนำของดาบน้ำแข็ง หวังหยู่ก็มาถึงคฤหาสน์ของเจ้าเมือง ตั้งแต่ที่หวังหยู่นั้นมีค่าคุณธรรมจำนวนมากของเมืองรัตติกาล ยามเมืองนั้นก็ไม่หยุดเขาในการจะเข้าไปด้านใน

“ท่านนักรบผู้ทรงเกียรติ ในเมื่อท่านมาที่นี่ มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยงั้นเหรอครับ?”เจ้าเมืองรีบทักทายหวังหยู่

“ผมนั้นต้องการได้รับการอนุญาตในการเปิดร้าน!’หวังหยู่ตอบกลับตรงๆ

“เปิดร้าน? ผมขอโทษที่จะต้องแจ้งแก่ท่านนักรบอันทรงเกียรติ แต่พื้นที่ว่างทั้งหมดนั้นถูกเช่าไปโดยผู้ที่มีพลังอันหลากหลายฝ่าย(กิลด์) ผมกลัวว่าผมจะไม่สามารถอนุญาตให้กับท่านได้..”

“คุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหม? ผมพึ่งจะเห็นตึกว่างในทางที่ผมมาที่นี่!”หวังหยู่ตอบกลับอย่างไม่มีความสุข

“หรือว่าไอ้เหี้...นี่ต้องการเงินจากฉันกัน?”หวังหยู่คิดอย่างเงียบงัน แล้วเขาก็จ้องไปที่เจ้าเมือง

“นี่มัน…”เจ้าเมืองลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง “สถานที่นั้นถูกครอบครองแล้วครับ!”

“ครอบครอง? โดยใคร? ผมจะไปหาเขาในตอนนี้เลย!”หวังหยู่ตอบกลับ ทั้งผู้เล่นและNPCนั้นสามารถตั้งร้านได้ แต่ NPCที่สามารถเปิดร้านของตัวเองได้นั้นจะเป็นเอไอระดับสูง

“เอ่อ…คนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว…”เจ้าเมืองตอบกลับ

“เหี้..!”หวังหยู่ก็เอาเงินสองเหรียญทองออกมาจากช่องเก็บของ “นี่น่าจะพอใช่ไหม..”

เจ้าเมืองถมึงตาใส่หวังหยู่ แล้วเขาก็รับเงินไปจากหวังหยู่แล้วเขาก็เยาะเย้ย “คุณต้องการที่จะให้ผมช่วยท่านด้วยเงินเพียงแค่สองเหรียญทองงั้นเหรอ? คุณนี้ไม่ได้สุภาพเลยแม้แต่น้อย…”

“ผม…”หวังหยู่กลืนความกราดเกรี้ยวลงไป NPCนั้นช่างโลภมากจริงๆ!หวังหยู่ก็หยิบเงินอีกสิบเหรียญทองออกมา และส่งมันให้กับเจ้าเมือง “นี่น่าจะพอแล้วใช่ไหม?”

“พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า ผมนั้นไม่มั่นใจว่าผมจะสามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้!”

“เหี้...นายเอาเงินฉันไปและนายไม่ต้องการที่จะช่วยงั้นเหรอ?”หวังหยู่ตะโกน “เอาเงินผมคืนมา!”

“ผมไม่สามารถทำได้ พวกเรามีความสามารถในการรับเงิน ไม่ใช่คืนเงิน มันเป็นระบบที่ออกแบบพวกเรามาแบบนี้!”

“ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครหน้าด้านเท่ากับนาย!”

“ฮ่าๆ!”เจ้าเมืองหัวเราะ

“นายเชื่อไหมว่าผมจะรายงานเรื่องนี้?”หวังหยู่รู้ว่าไม่ว่าNPCนั้นจะหน้าด้านขนาดไหน พวกเขาก็จะไม่เอาเงินผู้เล่นไปโดยไม่มีเหตุผล

“นักรบผู้ทรงเกียรติ แม้ว่าผมจะไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ผมก็รู้จักใครบางคนที่ทำได้!”เจ้าเมืองตอบกลับอย่างล้อเล่น

“ใคร?”

“เจ้าของตึกอย่างแน่นอน!”

“นายกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหม?”หวังหยู่ตอบกลับ

“ผมไม่กล้า ผมไม่กล้า”เจ้าเมืองหัวเราะ “เจ้าของตึกนั้นเป็นรู้จักกันในชื่อ คาสเมียร์ เขานั้นเป็นประธานคนก่อนของสหภาพการค้าในเมืองรัตติกาล เมื่อความมืดปกคลุมมาในช่วงก่อนหน้านี้ เขานั้นเข้าร่วมฝ่ายมืด มีข่าวลือว่าเขาอยู่ในนรกในตอนนี้ ตราบเท่าที่นายหาเขาได้พบ นายก็สามารถที่จะได้สมญานามในการได้ตึกนั่น!”

{แจ้งเตือนระบบ : คุณได้รับเควสลับ ‘เปิดเส้นทางการค้าขาย’ ความยากเควสระดับ A คุณจะรับมันหรือไม่?}

ยอมรับ!

หวังหยู่ก็ยอมรับมันในทันที

{แจ้งเตือนระบบ คุณได้รับเควส ‘เปิดเส้นทางการค้าขาย ความยากเควสระดับ A ได้โปรดไปยังสำนักงานใหญ่ของสหภาพการค้า}

“ยอดเยี่ยมมากครับท่านนักรบอันทรงเกียรติ คุณไม่ทรยศความเชื่อใจของผมเลยแม้แต่น้อย!”เจ้าของเมืองหัวเราะ แล้วเขาก็แตะไปที่ไหล่ของหวังหยู่ “ตราบเท่าที่ท่านได้รับสมญานามและกลับมาในเมืองรัตติกาลอย่างรุ่งโรจน์ ผมจะให้รางวัลกับคุณอย่างยอดเยี่ยมเลยละ!”

“ผมเข้าใจแล้ว!”หวังหยู่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย และเดินออกมาจากคฤหาสน์เจ้าเมือง

มีเพียงแค่หลังจากที่เขาออกจากคฤหาสน์ที่หวังหยู่ตระหนักได้ว่าเควสนั้นไม่มีเบาะแสอะไรเลย นอกจากนี้เขาจะต้องหาสมญานามด้วยตัวของเขาอีกด้วย…ไอเหี้...นั้นกำลังล้อเขาเล่นอยู่งั้นเรอะ? ทำไมNPCถึงเลวทรามได้ขนาดนี้!

หวังหยู่ก็รื้อฟื้นบทสนทนาของเขากับเจ้าเมือง และเขาก็จำได้อย่างลางๆว่าเจ้าเมืองนั้นพูดถึงคาสเมียร์อยู่ในนรก…

นรก อะไรคือนรก? หวังหยู่นั้นมีสองเควสที่เกี่ยวข้องให้เขาไปยังนรก

“มีอะไรเหรอ?”ดาบน้ำแข็งถาม มันเป็นเรื่องประหลาดที่เขาไม่ได้รับข่าวใหม่จากหวังหยู่เลย หลังจากที่เวลาผ่านไปนานมาก

“เขาให้เควสผมมา!”หวังหยู่อธิบาย

“ทำไมมันกลายเป็นเควสหาสิ่งอื่นกัน..”ดาบน้ำแข็งถอนหายใจ ดาบน้ำแข็งนั้นใช้เวลาทั้งวันในการโดนNPCเล่น

“พวกเรานั้นจะต้องหาสมญานามอย่างแน่นอน แต่มันไม่ได้เป็นสถานที่ระบุไว้ให้พวกเราหามันนี่นะ?”ดาบน้ำแข็งพูดอย่างผิดหวัง หลังจากที่มองคำอธิบายของเควสที่หวังหยู่ส่งมาให้กับเขา

เควสเก็บของธรรมดานั้นจะบอกตำแหน่งให้กับผู้เล่นอยู่เสมอๆว่าพวกเขานั้นสามารถหาไอเทมได้ที่ไหน แต่เควสของหวังหยู่นั้นเป็นอีกแบบหนึ่งซึ่งไม่มีเบาะแส มีเพียงแค่บอกผู้เล่นถึงชื่อของเควสเท่านั้น

“ใช่ ผมคิดว่าเควสนั้นเกี่ยวกับดันเจี้ยน!”หวังหยู่พูด

“ดันเจี้ยน…มันค่อนข้างง่ายดาย!”

“พวกเรานั้นจะต้องเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนรก!”หวังหยู่แก้ไขตัวเอง