บทที่ 29 แลกบัตรพ่อบ้าน

บทที่ 29 แลกบัตรพ่อบ้าน

ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยแบรนด์เครื่องประดับมากมาย รวมถึง แวน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์ ซึ่งเธอไม่เคยซื้อมาก่อน

เนื่องจากยังไม่เคยแวะเวียนมาที่แบรนด์นี้ สือซิงจึงเดินเข้าไปในร้านด้วยความตื่นเต้น พนักงานขายเข้ามาแนะนำสินค้าอย่างเป็นกันเอง และสือซิงก็ตอบตกลงรับทุกชิ้นที่อีกฝ่ายเสนอมา

ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกว่าเมื่อได้เริ่มช้อปปิ้งแล้วมันยากที่จะหยุดลงจริงๆ เมื่อมองดูชุดสร้อยคอและกำไลข้อมือร่วมสิบกว่าชุดที่ซื้อมา เธอจึงต้องบังคับตัวเองให้หยุดมือ

หากซื้อมากเกินไปแล้วเก็บไว้ในหอพัก คงจะสูญหายได้ง่าย

อีกอย่าง เธอเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้แวะไปที่ร้าน คาร์เทียร์ ที่อยู่ติดกันเลย

เธอเดินออกจากร้านมาด้วยความเสียดายเล็กน้อยแล้วมุ่งหน้าไปยังคาร์เทียร์ทันที ซึ่งที่นั่นมีจี้และกำไลข้อมือสองสามชิ้นที่เธอถูกใจมาก

หลังจากกวาดซื้อทุกอย่างที่ชอบมาจนครบ สือซิงก็แวะซื้อชุดบำรุงผิวของ เกอร์แลง และเครื่องสำอาง ชาเนล เธอซื้อลิปสติกมาหลายแท่งเพราะรู้สึกถูกใจไปเสียทุกสี

เมื่อเลือกซื้อลิปสติก อาร์มานี่ ที่เหมาะกับเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนเสร็จเรียบร้อย สือซิงก็รู้สึกอิ่มเอมใจและเดินทางกลับหอพักหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ

เธอใช้เวลาทั้งบ่ายเดินเที่ยวห้างเพียงลำพัง ส่วนเสวี่ยฉิงและคนอื่นๆ ก็จัดการเรื่องซิมการ์ดเรียบร้อยแล้ว พวกเขาแลกข้อมูลติดต่อและเริ่มสร้างกลุ่มแชตขึ้นมา

ระหว่างที่เธอช้อปปิ้ง เสวี่ยฉิงได้ไปดูห้องชุดหลายแห่ง บอดี้การ์ดที่ชื่อคอรัลถึงกับเดินทางมาหาเธอเพื่อขอรับบัตรประชาชนและทะเบียนบ้านไปดำเนินการ

ในที่สุด เธอก็ถูกใจห้องชุดระดับ "ราชาแห่งตึก" พื้นที่ 681 ตารางเมตร วิดีโอที่เสวี่ยฉิงส่งมาให้แสดงให้เห็นว่าห้องชุดนี้มีทัศนียภาพที่งดงาม กว้างขวาง และหรูหราสง่างามยิ่งนัก

ภายในประกอบด้วย 6 ห้องนอน 3 ห้องนั่งเล่น และ 6 ห้องน้ำ พร้อมลิฟต์ส่วนตัว ห้องนอนทั้งสี่ห้องเป็นห้องชุดในตัว และห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินคู่ในห้องนอนใหญ่นั้นทั้งกว้างและสวยงามมาก

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะเติมเต็มห้องแต่งตัวนั้นให้เต็มขนัด

เนื่องจากไม่มีข้อจำกัดในการซื้อและกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินเป็นของบริษัท ห้องชุดมูลค่า 200 ล้านหยวนนี้จึงถูกซื้อมาได้อย่างง่ายดาย

ส่วนตึกข้างๆ มีเพียงสองยูนิตต่อชั้น แต่ละยูนิตมีพื้นที่ 485 ตารางเมตร ประกอบด้วย 5 ห้องนอน 3 ห้องนั่งเล่น และ 5 ห้องน้ำ สือซิงจึงตัดสินใจเหมาซื้อยกชั้นในราคา 240 ล้านหยวน

เงินทั้งหมดถูกชำระเต็มจำนวน ทำให้วันนี้เธอได้รับแต้มมาอีก 66 แต้ม

ทันทีที่แต้มมาถึง สือซิงก็รีบกดแลก บัตรพ่อบ้าน ทันที

แต้มของเธอที่เพิ่งจะแตะหลักร้อยหดกลับไปเหลือเพียง 20 แต้มในพริบตา แต่การซื้อบัตรพ่อบ้านนั้นมาพร้อมกับโรงแรมซิกเวย์เป็นของแถม ซึ่งนับว่าคุ้มค่าอย่างแน่นอน

ภารกิจแลกบัตรพ่อบ้านเสร็จสิ้น รางวัลคือสิทธิความเป็นเจ้าของโรงแรมซิกเวย์

บัตรพ่อบ้านนั้นแตกต่างจากบัตรใบอื่นตรงที่เป็นสีทองอร่าม

เมื่อมอบหมายขั้นตอนการจัดการทั้งหมดให้ทีมของเสวี่ยฉิงดูแล สือซิงก็นอนกระดิกเท้าเป็นเจ้านายที่ไม่ต้องลงแรงเองอย่างสบายใจ

เธอนึกขึ้นได้ว่าผู้ช่วยทั้งสามคนคงจะยุ่งมากในอีกสองวันข้างหน้า เธอจึงส่งข้อความไปหาคอรัล

สือซิง: คอรัล พรุ่งนี้ไปที่คฤหาสน์ถานกงพร้อมกับเสวี่ยฉิงและคนอื่นๆ นะ ทางศูนย์รถจะเริ่มทยอยส่งมอบรถแล้ว ช่วยขับปอร์เช่คันหนึ่งมาให้ฉันที

คอรัล: คุณหนูต้องการสีไหนเป็นพิเศษไหมคะ

สือซิง: สีขาวแล้วกันจ้ะ ส่วนคันอื่นๆ ที่ส่งมอบเสร็จแล้ว ให้พาไปพ่นสีใหม่ด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะส่งชาร์ตสีไปให้

เธอส่งชุดสีรุ้งไล่ระดับต่างๆ ที่เลือกไว้ไปให้

คอรัล: รับทราบค่ะคุณหนู

ความจริงเธอก็อยากลองขับคันอื่นๆ ด้วย โดยเฉพาะ บูกัตติ แบล็ก ไนท์ ซาวด์ และ โคนิกเซกก์ วัน:วัน

ไว้มีเวลาเธอจะไปลองขับดู

ส่วนปอร์เช่คันนี้ราคาค่อนข้างย่อมเยา หากเกิดรอยขีดข่วนบ้างที่โรงเรียนเธอก็คงไม่รู้สึกเสียดายนัก

เธอจะขับคันนี้ไปก่อนสักสองสามวันแล้วค่อยเปลี่ยนคันใหม่ภายหลัง

เสื้อผ้าที่เธอซื้อกำลังจะมาส่งที่โรงเรียน สือซิงจึงนั่งแท็กซี่กลับไป

เมื่อเธอไปถึง เสื้อผ้าจำนวนมากก็เริ่มทยอยมาส่ง สือซิงนั่งรถของพนักงานเข้าไปส่งถึงภายในโรงเรียน

พนักงานช่วยขนสัมภาระไปส่งจนถึงหน้าหอพัก

เพราะเธอได้แจ้งไว้ล่วงหน้า พนักงานขนส่งจึงเป็นผู้หญิงทั้งหมด พวกเขาจึงสามารถเข้าไปข้างในได้หลังจากแจ้งเจ้าหน้าที่คุมหอพักเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เพื่อนร่วมห้องคนสุดท้ายก็มาถึงแล้ว

เธอเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวย ผมยาวสีชานมดัดเป็นลอนทันสมัยและแต่งหน้าอย่างประณีต

เมื่อได้ยินเสียง เธอหันมามองที่ประตูและกวาดสายตาสำรวจสือซิงอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอหยุดนิ่งที่ข้อมือของสือซิงครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหนีไป

สือซิงเลิกคิ้วยิ้มแล้วเอ่ยทักทายก่อน "สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อสือซิงนะ"

"อืม สวัสดี ฉันหนิงโยวโยว"

หนิงโยวโยวตอบกลับด้วยท่าทีเฉยเมย

สวี่อิงเคอและหลินซีโผล่หัวลงมาจากเตียง "สือซิง กลับมาแล้วเหรอ ทานข้าวหรือยัง"

"ทานมาแล้วจ้ะ"

สือซิงวางเครื่องสำอางที่ถือมาไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงเปิดประตูเพื่อรับเสื้อผ้าที่พนักงานช่วยขนขึ้นมาส่ง

"รบกวนด้วยนะจ๊ะ ส่งต่อให้ฉันได้เลย"

"ยินดีค่ะคุณสือ พวกเราขอตัวก่อนนะคะ ขอให้มีความสุขกับการใช้ชีวิตค่ะ"

พนักงานส่งของยื่นของให้พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรโดยไม่ก้าวล่วงเข้าไปในห้องอย่างไร้มารยาท ก่อนจะโน้มตัวลาเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

สวี่อิงเคอและเพื่อนอีกคนเบิกตากว้างเล็กน้อย

"สือซิง นี่มันเรื่องอะไรกันเนอะ"

สือซิงแกะเสื้อผ้าออกจากบรรจุภัณฑ์ พลางจัดระเบียบและแขวนเข้าตู้เสื้อผ้าทีละชุด

"พนักงานส่งเสื้อผ้าน่ะจ้ะ เขามาช่วยส่งชุดที่ฉันซื้อไว้"

หลินซีเห็นโลโก้ ชาเนล และ แอลวี ขนาดใหญ่บนถุงก็ถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่คงไม่ใช่ของจริงใช่ไหมเนี่ย"

สือซิงที่กำลังแกะของอย่างมีความสุขด้วยแววตาที่เป็นประกาย หยิบลิปสติกที่ซื้อมาออกมาแล้วมองไปที่เพื่อนๆ

"ใช่จ้ะ ฉันซื้อของขวัญมาฝากพวกเธอด้วยนะ เป็นลิปสติกจ้ะ ลองดูสิว่าชอบไหม"

"เอ๊ะ? สือซิง เธอให้พวกเราเหรอ" หลินซีรีบลงจากเตียงด้วยความประหลาดใจ และไม่ลืมที่จะเรียกสวี่อิงเคอที่เงียบขรึมกับหนิงโยวโยวที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ด้วย

สือซิงยื่นลิปสติกที่เธอเลือกมาให้แต่ละคน

"ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเธอจะชอบแบบไหน แต่เห็นว่าผู้หญิงทุกคนต้องใช้ลิปสติกอยู่แล้ว เลยซื้อมาฝากคนละสองสามแท่งจ้ะ"

เธอเลือกให้คนละห้าแท่งและให้พนักงานห่อเป็นกล่องของขวัญอย่างดี ดูหรูหราและสวยงามมาก

หนิงโยวโยวไม่คาดคิดว่าตนเองจะได้ของขวัญด้วย เธอจึงรับมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

สือซิงส่งยิ้มอย่างเกรงใจให้เธอ "โยวโยว ขอโทษด้วยนะจ๊ะ พอดีฉันยังไม่เคยเจอเธอ เลยเลือกสีที่ใช้ได้ทุกโอกาสมาให้ ถ้าไม่ชอบยังไงมาแลกกับฉันได้นะ"

เธอยังไม่สนิทกับพวกเขานัก การให้ของขวัญจึงเป็นเพียงมารยาทพื้นฐาน ไม่ใช่การพยายามประจบเอาใจ

เธอมักจะให้ความสำคัญกับมารยาททางสังคมเหล่านี้เสมอ

หนิงโยวโยวเปิดออกดูและพบว่าเป็นสีที่ใช้ได้บ่อยจริงๆ แม้เฉดสีจะต่างกันแต่ก็สวยทุกสี ดูท่าว่าคนเลือกจะใส่ใจไม่น้อย

"ขอบใจนะ สวยมากเลยจ้ะฉันชอบ ไว้มีเวลาเราไปช้อปปิ้งด้วยกันนะ"

สือซิงพยักหน้า เมื่อมองตากัน ทั้งคู่ต่างก็พอมองออกถึงมูลค่าของสิ่งที่อีกฝ่ายสวมใส่ สิ่งเหล่านี้อาจไม่ใช่ของราคาแพงสำหรับพวกเธอ แต่มันคือสัญญาณแห่งมิตรภาพ

หลินซีเปิดกล่องของขวัญของเธอเช่นกัน ลิปสติกทั้งห้าแท่งมีทั้งแบบเนื้อโคลนและลิปกลอส เธออุทานออกมาอย่างตื่นเต้น

"ว้าว ขอบใจนะซิงซิง! สวยทุกสีเลย ฉันชอบมาก!"

"ดีใจที่เธอชอบนะ เห็นว่าเธอกำลังหัดแต่งหน้า สีพวกนี้คงจะเข้ากับเธอมากทีเดียว"

สวี่อิงเคอถือกล่องของขวัญด้วยท่าทางประหม่า "ของพวกนี้ต้องแพงมากแน่ๆ ฉันไม่ควรรับไว้เลย"

หากสือซิงให้ของเหล่านี้แก่เธอ เธอคงต้องหาของขวัญมาคืนในภายหลัง ซึ่งหมายถึงการต้องใช้เงิน แม้จะชอบเพียงใดแต่เธอก็ยังรู้สึกลังเล

สือซิงรู้ว่าเพื่อนคิดอะไรอยู่จึงยิ้มปลอบ "ไม่แพงหรอกจ้ะ ไม่กี่บาทเอง ฉันตั้งใจซื้อมาเป็นของขวัญแรกพบให้ทุกคน ไม่ต้องหาอะไรมาคืนหรอก รับไว้เถอะนะ"

หลินซีช่วยสำทับ "พวกเราก็รับกันหมดแล้ว ถ้าเธอไม่รับมันจะดูไม่ดีนะ สือซิงเขาตั้งใจให้จริงๆ อย่าเกรงใจเลย"

ในที่สุดเธอก็ได้แต่เขินอายและถือของขวัญกลับไปยังที่นั่งของตน

หลินซีมองเสื้อผ้าที่สือซิงกำลังแขวนอยู่พลางเอ่ยชม "เสื้อผ้าพวกนี้สวยทุกชุดเลย สือซิง เธอทั้งตัวสูงทั้งหุ่นดี ใส่ชุดพวกนี้ต้องสวยแน่ๆ!"

"งั้นวันหลังถ้าเธอจะซื้อเสื้อผ้า ฉันจะช่วยแนะนำให้นะ เธอผิวขาว ใส่ได้หลายสีเลยล่ะ"

"เยี่ยมเลย งั้นคงต้องรบกวนเธอแล้วนะ"

เมื่อกลับไปที่ที่นั่งเพื่อลองลิปสติก หลินซีก็พบว่าเธอชอบมันมากจริงๆ

แม้ในหอพักจะยังไม่รู้จักกันดีนัก แต่เธอสัมผัสได้ว่าสือซิงเป็นคนค่อนข้างเปิดเผยและพร้อมจะพูดคุยสร้างสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างกระตือรือร้น

ส่วนสวี่อิงเคอนั้นเก็บตัวกว่ามากและไม่ค่อยเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน เธอขี้อายมากแต่ก็พร้อมจะตอบโต้หากมีคนชวนคุย และยินดีจะเข้าสังคมหากมีคนอยู่ด้วย

หนิงโยวโยวที่มาถึงวันนี้ ดูจะวางตัวเหินห่างเล็กน้อยและไม่ค่อยพูดจาเมื่อมาถึง วันนี้พ่อแม่ของเธอมาส่งด้วย เมื่อพิจารณาจากสำเนียงและการพูดคุย ดูเหมือนว่าจะเป็นคนในท้องถิ่น แต่เธอก็มีมารยาทพื้นฐานที่ดี

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเธอยังไม่สนิทกัน บางทีในอนาคตความสัมพันธ์อาจจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็ได้