Chapter 131: ผมสามารถวิ่งหนีได้เร็วกว่านายละกัน

Chapter 131: ผมสามารถวิ่งหนีได้เร็วกว่านายละกัน

“นายมั่นใจว่านายสามารถแท็งค์พวกมันหมดได้แน่นะ?”หวังหยู่ถามอย่างไม่เชื่อใจ หลังจากที่เห็นฝูงจิ้งจกภูเขาทั่วทั้งหุบเขา

“ผมเป็นอัศวิน อย่างน้อยผมก็สามารถยื้อพวกมันไว้ได้นานกว่านักต่อสู้แบบนาย!”เสือแห่งความท้าทายตอบกลับ

“เห้ย เพื่อน ถ้านายมีความมั่นใจเล็กน้อยแค่นั้น ถ้างั้นให้ผมช่วยนายเถอะ!”หวังหยู่หัวเราะแล้วเขาก็เอาพลองยาวของเขาออกมา

หวังหยู่นั้นเป็นคนประเภทที่จะไม่ยอมหันหลังหนีจากการท้าทายจนกว่าเขาจะได้ลองมันดู นอกจากนี้ เสือแห่งความท้าทายนั้นยังได้ช่วยเขาหลบหนีออกมา ซึ่งการที่จะทิ้งเขาไว้ด้านหลังนั้นมันอกกตัญญูเกินไปสำหรับเขา

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะตกลง เสือแห่งความท้าทายก็รีบตอบกลับ “ไปเถอะ! ผมโอเคดี! มันจะไม่สะดวกเท่าไหร่ ถ้านายยังอยู่ที่นี่…”

“ไม่สะดวกเท่าไหร่สำหรับนาย..”

หวังหยู่รู้ว่าผู้เล่นแต่ละคนนั้นมีไพ่ตายสำหรับแต่ละคน พวกเขานั้นไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เกี่ยวกับมัน ด้วยเหตุนี้นี่เอง หลังจากเขาพึมพำกับตัวเอง หวังหยู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกและหันหลังกลับและจากไปในทันที

เมื่อเห็นหวังหยู่หนีไป รอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเสือแห่งความท้าทาย

เส้นทางเล็กๆที่เสือแห่งความท้าทายนั้นชี้ให้กับหวังหยู่นั้นแปลกประหลาดมาก พูดตามปกติแล้ว ตั้งแต่ที่เขาเดินออกมาจากพื้นที่แห่งนี้ เส้นทางนี้ควรจะนำเขาเดินขึ้นไป อย่างไรก็ตาม ยิ่งหวังหยู่เดินไปมากเท่าไหร่ มันก็ลาดชันลงไปมากเท่านั้น แม้กระทั่งลมก็เริ่มที่จะพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ผมคงไม่หลงใช่ไหม?”หวังหยู่พึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นก็มีร่างกายขนาดใหญ่ค่อยๆปรากฏขึ้นบนเส้นทางและปิดกั้นเส้นทางของหวังหยู่

“เหี้...!”

เมื่อมองไปยังสัตว์ป่าขนาดใหญ่ หวังหยู่ก็มึนงงไปชั่วขณะ

มอนสเตอร์ด้านหน้าเขานั้นเป็นตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเจอตั้งแต่ที่เขาเล่นเกมนี้ แม้ว่ากษัตริย์มังกรไฟที่มาจากเทพเจ้ามังกรเลือดนั้นก็ไม่ได้ใหญ่เท่ากับตัวนี้! แม้ว่าหวังหยู่นั้นจะยืนห่างจากมันห้าเมตร เขาจะยังเห็นแค่หัวของมัน!

เมื่อเห็นนั้น มอนสเตอร์ตัวใหญ่นี้ดูเหมือนกับหนูอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างไรก็ตาม พร้อมกับขนาดที่ใหญ่โตและหางที่ยาว มอนสเตอร์ตัวนี้นั้นดูเป็นปัญหามากกว่าหนูตัวใหญ่ธรรมดา

{สัตว์ป่าแห่งหุบเขา (ระดับ 30) (เงิน)}

พลังชีวิต : 500000

มานา : 6000

สกิล : [สายตาแห่งลม] [ความกราดเกรี้ยวแห่งหุบเขา] [คล่องแคล่ว]

ค่าสถานะของบอสนั้นเหมาสมกับขนาดของมันจริงๆ แม้ว่ามันจะเป็นบอสระดับเงิน สัตว์ป่าแห่งหุบเขานั้นก็มีพลังชีวิตมากกว่าบอสทองธรรมดาซะอีก!

ตาคู่ใหญ่ของสัตว์ป่าแห่งหุบเขาจ้องไปที่หวังหยู่และมันก็จ้องอย่างเงียบงันเกินกว่าสิบวินาทีก่อนที่จะคำรามออกมา สัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็เปิดปากของมันอีกครั้งและพ่นกระแสลมขนาดใหญ่ที่พักทั้งฝุ่นและทรายจากรอบๆเข้าใส่หวังหยู่

ทางที่หวังหยู่มานั้นแคบอย่างไม่น่าเชื่อและลูกบอลอากาศของสัตว์ป่าแห่งหุบเขาที่ยิงมานั้นก็แทบจะปกคลุมไปทั้งเส้นทางแล้ว! ตั้งแต่ที่หวังหยู่นั้นไม่มีทางเลือกที่หลบ เขาสามารถใช้ได้เพียง [การเคลื่อนย้ายแห่งพระอาทิตย์ตกดิน] เทเลพอร์ตไปสัตว์ป่าแห่งหุบเขาและฟาดมันที่ใบหน้าด้วยพลองยาวของเขา

-1953

เมื่อเห็นความเสียหายที่เขาทำได้กับสัตว์ป่าแห่งหุบเขา หวังหยู่ก็ถอนหายใจ “แม้ว่าไอ้บัดซบนี่จะตัวใหญ่ มันก็ไม่ได้มีพลังป้องกันมากซักเท่าไหร่!”

เพียงแค่หวังหยู่ยกพลองยาวของเขาและจะเหวี่ยงอีกครั้งหนึ่ง สัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็คำรามออกมาอย่างฉับพลัน

“โฮกกกก!!!”

หวังหยู่ก็ไม่เคยจินตนาการว่าเพียงแค่การโจมตีเพียงหนึ่งครั้งนั้นจะทำให้สัตว์ป่าแห่งหุบเขากราดเกรี้ยว

เมื่อมันคำรามออกมา สัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็เร่งความเร็วขึ้นและส่งหวังหยู่กระเด็นถอยหลังเพียงแค่แรงกดดันลม หลังจากนั้นแขนขาทั้งสี่ของสัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็กระเด้งไปด้านหน้า หวังหยู่นั้นไม่ได้มีปฏิกิริยากับการโจมตีนี้และสุดท้ายก็ถูกส่งกระเด็นขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง

เมื่ออยู่บนกลางอากาศ หวังหยู่ก็รีบเร่งใช้ [เทพเจ้าสายฟ้าเหยียบย่ำ] และลงบนพื้น และรู้สึกดีใจปนไปกับความประหลาดใจ

ประหลาดใจเนื่องจากว่าสัตว์ป่าแห่งหุบเขานั้นรวดเร็วกว่าขนาดของมันซะอีก

มีความสุข เนื่องจากความเสียหายที่มันทำได้นั้นต่ำมาก! แม้ว่าหวังหยู่นั้นจะโดนมันฟาดก่อนหน้านี้ เขาสูญเสียพลังชีวิตไปเพียงแค่ 30%! มันอ่อนแอกว่าบอสระดับ30 ตัวอื่นซะอีก!

ในขณะที่หวังหยู่นั้นกำลังมีความสุขอยู่นั้น สัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็พุ่งเข้าใส่หวังหยู่อีกครั้ง ครั้งนี้ หวังหยู่หันกลับและวิ่งหนีทันทีโดยปราศจากความลังเลใดๆ

เส้นทางนี้แคบมากเกินไปจริงๆ หวังหยู่ที่พึ่งพาในการหลบหลีกและสวนกลับนั้น การที่จะสู้กันต่อในสถานที่นี้ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากการฆ่าตัวตาย!

กลับไปยังในหุบเขา เมื่อเสือแห่งความท้าทายได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าแห่งหุบเขา เขาก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ฉันหวังว่านายจะทำได้ดีที่สุดกับการเดินทางของนายนะพี่น้อง! ฉันช่วยนายกลับเมืองและนายก็ช่วยฉันทำเควสให้สำเร็จ! พวกเรานั้น...”

สถานการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นมาเพราะการวางแผนของเสือแห่งความท้าทายเพื่อทำเควสของเขาให้สำเร็จ!

เควสของเสือแห่งความท้าทายนั้นก็คือการให้เข้ามาในหุบเขาและฆ่าสัตว์ป่าแห่งหุบเขา!

ในช่วงเวลานี้ของเกมที่ผู้เล่นส่วนมากยังมีระดับ 15 อยู่นั้น เมื่อปลดล็อคดันเจี้ยนและกวาดล้างพวกมัน ผู้เล่นส่วนมากนั้นก็สบอุปกรณ์ระดับทองแดงพร้อมกับการตั้งรูปแบบนั้น การจัดการกับบอสเงินระดับ 30 แบบสัตว์ป่าแห่งหุบเขานั้นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

อย่างไรก็ตาม สัตว์ป่าแห่งหุบเขานั้นเป็นสัตว์ที่ขี้ขลาดอย่างมากและมันจะหลบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขากระแสแห่งวายุ โดยปราศจากไอเทมเควสพิเศษในการนำพวกเขา ผู้เล่นนั้นก็จะหลงทางอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยเหตุนี้นี่เอง เสือแห่งความท้าทายจึงไม่สามารถหาใครมาช่วยเขาได้

พูดอย่างซื่อสัตย์แล้ว เควสของเขานั้นไม่ได้ยาก ตราบเท่าที่เขาสามารถล่อสัตว์ป่าแห่งหุบเขามาติดกับดักได้ หลังจากนั้นเควสก็จะเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว อย่างไรก็ตาม สัตว์ป่าแห่งหุบเขามันรวดเร็วเกินไปสำหรับอัศวินที่เชื่องช้าแบบเขาจะจัดการได้ ในจุดนี้ เสือแห่งความท้าทายนั้นก็ถูกฆ่าโดยสัตว์ป่าแห่งหุบเขาไปสองรอบแล้ว..

ในครั้งนี้ เสือแห่งความท้าทายก็มีโอกาส เมื่อหวังหยู่นั้นเทเลพอร์ตอย่างมั่วซั่วมาที่นี่...

ทันทีที่เขาเห็นหวังหยู่ เสือแห่งความท้าทายก็รู้ว่าเขานั้นไม่ได้มาจากเขตแห่งนี้ มันไม่มีผู้เล่นสักคนจากเมืองเฮอร์ริเคนที่ไม่รู้จักหุบเขากระแสแห่งวายุเสือแห่งความท้าทายก็วางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากหวังหยู่เป็นเหยื่อเพื่อทำเควสเขาให้สำเร็จ

เขาส่งหวังหยู่ไปก่อนเพื่อดึงดูดความสนใจของสัตว์ป่าแห่งหุบเขา ในขณะที่เขาวางกับดัก!

ถ้าเสือแห่งความท้าทายที่เป็นอัศวินนั้นไม่สามารถแท็งค์บอสได้ ถ้างั้นนักต่อสู้ที่เป็นเศษขยะอย่างหวังหยู่นั้นก็ไม่สามารถที่จะทำได้ด้วยเช่นกัน! การเอาชีวิตรอดของหวังหยู่นั้นไม่ได้มีความเป็นไปได้ในความคิดของเสือแห่งความท้าทายเลย

ความตายของหวังหยู่ไม่ได้ส่งผลกระทบมากกับแผนของเสือแห่งความท้าทาย ค่าแอคโกรของบอสนั้นจะเป็นปาร์ตี้ ตั้งแต่ที่พวกเขานั้นเป็นปาร์ตี้ หลังจากที่หวังหยู่ตาย หลังจากนั้นแอคโกรนั้นก็จะเปลี่ยนไปหาเสือแห่งความท้าทาย ด้วยเรื่องนั้น เสือแห่งความท้าทายก็สามารถที่จะล่อสัตว์ป่าแห่งหุบเขามาติดกับดัก โดยปราศจากเขาจะต้องยกนิ้วมือเลย!

อย่างไรก็ตาม ฉากด้านหน้าทำให้เสือแห่งความท้าทายนั้นพูดไม่ออก..

หวังหยู่ที่ซึ่งน่าจะตายในมือของสัตว์ป่าแห่งหุบเขากำลังวิ่งมาทางเขาพร้อมกับสัตว์ป่าแห่งหุบเขาที่กำลังไล่ล่าอย่างดุเดือด

หลังจากที่ฟื้นสติจากความตกตะลึง เสือแห่งความท้าทายตะโกนออกมา “บอส? เร็วเข้า รีบวิ่งไปยังทิศหกนาฬิกาเร็วเข้า!”

เขาก็หัวเราะกับตัวเอง หวังหยู่ก็เมินเฉยคำพูดของเสือแห่งความท้าทายและวิ่งผ่านเสือแห่งความท้าทายไป

หวังหยู่ก็ไม่ใช่คนโง่ ทันทีที่เขาเห็นสัตว์ป่าแห่งหุบเขา เขาก็รู้ในทันทีว่าเสือแห่งความท้าทายจะใช้ประโยชน์จากเขา นิกายซวนเฉินนั้นอาศัยอยู่โดยการหลอกและใช้ผู้คน ดังนั้นเขาจะตกกับดักที่ง่ายดายแบบนี้ได้ไงกัน?

ถึงแม้ว่าหวังหยู่จะรวดเร็ว สัตว์ป่าแห่งหุบเขานั้นก็รวดเร็วยิ่งกว่าเขา ทั้งสองคนก็มาถึงตำแหน่งเสือแห่งความท้าทาย

“ไอ้เหี้....!”

เมื่อเห็นหวังหยู่ไม่ได้ตกลงบนกับดักของเขา เสือแห่งความท้าทายก็รีบหันหลังทันทีและพยายามที่จะหลบหนี ในขณะที่ตะโกนออกมา “พี่ชาย ทำไมนายทำแบบนี้กัน? หุบเขานี้ใหญ่มาก! นายคิดว่านายสามารถหนีมันได้งั้นเหรอ?”

หวังหยู่ก็สว่างวาบขึ้นในทันที เมื่อเขาใช้ [การเคลื่อนย้ายแห่งพระอาทิตย์ตกดิน] และก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าเสือแห่งความท้าทายและหัวเราะ “ผมสามารถวิ่งหนีได้เร็วกว่านายละกัน!”

“ไอเหี้....”ก่อนที่เสือแห่งความท้าทายนั้นจะมีโอกาสในการสาปแช่งหวังหยู่ สัตว์ป่าแห่งหุบเขาก็ตามเขาทันและเหยียบย่ำลงมาที่เขา หลังจากที่มันเหยียบย่ำไปไม่กี่ครั้งมันก็ส่งเขาเปลี่ยนกลายเป็นแสงสีขาว