Chapter 129: หลบหนีจากเมืองวาติกัน

Chapter 129: หลบหนีจากเมืองวาติกัน

ยามเมือง...

หวังหยู่จ้องอย่างว่างเปล่าใส่ยามที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขา...หวังหยู่รู้อย่างชัดเจนว่าพวกนี้น่าจะเป็นยามเมือง...

ยามเมืองในเมืองรัตติกาลนั้นปฏิบัติกับเขาอย่างนับถือเหมือนท่านเจ้าเมือง แต่ในเมืองวาติกัน ยามเมืองนั้นไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากการได้เลือดเขา มันเป็นความแตกต่างที่อย่างมากที่เขาได้รับ

ยามเมืองวาติกันพุ่งเข้าใส่หวังหยู่ พยายามที่จะฆ่าเขาเมื่อเขาเห็นหวังหยู่ในสายตา มันเป็นที่เด่นชัดว่ามันจะไม่มีผู้เล่นคนอื่นที่สามารถหลบหมัดสังหารจากยามเมืองได้แบบหวังหยู่

หวังหยู่กลิ้งอย่างสิ้นหวัง หลบ กระโดดและแม้กระทั่งคลานไปยังรูปแบบเทเลพอร์ต แต่สิ่งที่ทำให้เขากราดเกรี้ยวมากที่สุดคือข้อความที่เขาได้รับ เมื่อเขาไปถึง “คุณมีแต้มคุณธรรมไม่เพียงพอในการใช้งานรูปแบบเทเลพอร์ต..”

“เหี้…!”หวังหยู่ตะโกนอย่างโกรธแค้น เมื่อเขาเหลือบไปเห็นฝูงยามพุ่งมาหาเขา

ยามเมืองนั้นพุ่งมาหาหวังหยู่อย่างเป็นระบบ เมื่อพวกเขามีการร่วมมือในการจู่โจมที่ดี มันผลักดันให้หวังหยู่หลบหนีอีกครั้งหนึ่ง ในครั้งนี้ หวังหยู่กลิ้งไปที่ที่หยางนัวยืนอยู่

“ทำไมพวกมันถึงไม่โจมตีเธอกัน?”หวังหยู่บ่น เมื่อเขาหลบห่าฝนการโจมตีที่เข้ามาอย่างเร่งรีบ

“ฉันคิดว่ามันเป็นเพราะหน้ากากที่ฉันสวมอยู่ มันซ่อนตัวตนของฉัน!”

“โอ้? ผมว่าผมคิดแผนที่จะช่วยพวกเราทั้งคู่ได้แล้ว!”หวังหยู่หัวเราะอย่างชั่วร้าย

“แผนอะไรเหรอ?”หยางนัวถามอย่างสงสัย

“มาที่นี่หน่อย!”หวังหยู่ตะโกน เมื่อเขาหลบหอกของยามเมืองก่อนที่จะพุ่งเข้าหาหยางนัว

หยางนัวก็เชื่อฟังหวังหยู่เป็นอย่างดีแล้วเธอก็เดินเข้าไปหา

หวังหยู่ฉีกยิ้มแล้วเขาก็ยืดไปถอดหน้ากากของหยางนัวออกก่อนที่จะฟาดเธอจนกลายเป็นแสงสีขาวด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

{หน้ากากแห่งการปกปิด (เครื่องประดับพิเศษ)(เงิน)}

พลังป้องกันกายภาพ : 12-24

การต้านทานเวทย์ : 12-24

สกิล

[ปกปิด](ติดตัว) : ตัวตนของผู้ใช้จะถูกซ่อนโดยผู้เล่นคนอื่น

[ซ่อนตัว](ติดตัว) : เมื่ออยู่ในการต่อสู้หรือเมื่อผู้เล่นพยายามที่จะดึงดูดผู้เล่นคนอื่น ผู้เล่นคนอื่นจะไม่สามารถตรวจจบผู้เล่นได้

ความต้องการของอาชีพ : ทุกอาชีพ

ความต้องการของระดับ : 1

“เฮะ เฮะ มันค่อนข้างที่เป็นอุปกรณ์ที่พิเศษจริงๆด้วย…”หวังหยู่หัวเราะแล้วเขาก็สวมหน้ากาก

ไอเทมนี้สามารถที่จะระบุว่าเป็นไอเท็มพิเศษได้นอกจากอุปกรณ์ที่มีระดับปกติธรรมดา อัตราการดรอปใน {REBIRTH} นั้นมีต่ำมาก แม้ว่าไร้ความกลัวจะมีแว่นตาระดับพิเศษที่ทำให้เขานั้นมีวิสัยทัศน์เพิ่มขึ้น + 15 มันก็สามารถทนได้ที่ใส่แค่บางวัน เนื่องจากเขาหวาดกลัวที่สมาชิกกิลด์คนอื่นจะพยายามเอามันไปจากเขา

เครื่องประดับพิเศษระดับเงินนั้นมีค่ามากกว่าอุปกรณ์ระดับทองอย่างแน่นอน....ใครจะไปคิดว่าหยางนัวนั้นมีอุปกรณ์ที่ดีขนาดนี้กัน

แม้กระทั่ง หลังจากที่สวมหน้ากาก ยามเมืองก็ไม่หยุดโจมตีหวังหยู่ แต่หวังหยู่ก็ไม่ได้ประหลาดใจ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังไม่ได้ออกจากการต่อสู้ มันจึงไม่มีทางที่ยามเมืองนั้นจะหยุดโจมตีเขา

แต่หวังหยู่ก็รีบพุ่งถอยหลังเข้าไปในรูปแบบเทเลพอร์ตและเลือกสถานที่เทเลพอร์ตแบบสุ่มๆก่อนที่จะออกจากเกม..

แต่มันไม่มีทางที่หวังหยู่สามารถเล่นเกมต่อได้ สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ยินเสียงทุบมาจากประตูหน้า..

“ใครกัน? เดี๋ยวก่อนนะ..”

หวังหยู่ได้ยินเสียงของมู่จี่เซียนในตอนที่เขานั้นถอดหมวก เธอนั้นเดินออกมาจากห้องครัวและกำลังเดินไปยังประตูหน้า

หวังหยู่รีบพุ่งไปที่ประตู และหยุดภรรยาของเขาไม่ให้เปิดประตู แล้วเขาก็พูดขึ้น “ที่รัก...อย่าเปิดประตู…”

“หื้ม?”มู่จี่เซียนมองไปที่หวังหยู่ด้วยท่าทางที่สับสน

“พี่เซียน เปิดประตู!”หยางนัวตะโกนอย่างโกรธเคืองจากอีกฝั่งหนึ่งของประตู

มู่จี่เซียนก็ยื่นมือไปเปิดประตู เธอก็หัวเราะแล้วพูด “มันเป็นนัวน้อยนี่เอง...และฉันก็มัวแต่สงสัยว่าเป็นใคร เธอกินข้าวมาหรือยัง? เธอต้องการร่วมมื้ออาหารของพวกเราไหม...”

หวังหยู่ “…”

“พี่เซียน!”หยางนัวทักทายมู่จี่เซียน แล้วเธอก็พุ่งเข้ามาในบ้านและจ้องอย่าเกรี้ยวกราดใส่หวังหยู่ แล้วเธอก็พูดขึ้น “ฉันมาที่นี่เพื่อ มาหาพี่หยู่…”

“เฮ้อ...”หวังหยู่ถอนหายใจ เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเธอ เขาก็ส่ายหัวอย่างเงียบงัน

หวังหยู่นั้นไม่มีทางเลือกจริงๆแต่ต้องฆ่าหยางนัวตรงนั้น หยางนัวจะเสียค่าประสบการณ์เพียงแค่ 10% ถ้าเธอตาย แต่หวังหยู่ตายนั้นจะดรอปไอเทมเควสและทั้งคู่จะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่

“ฉันจะฆ่ามึง ไอ้สารเลว!!!”หยางนัวเดินผ่านมู่จี่เซียนแล้วเธอก็ซัดหมัดเข้าใส่หวังหยู่

หวังหยู่บิดเอวและสวนทิศทางการโจมตีของหยางนัวและส่งเธอกระเด็นขึ้นไปบนโซฟา...

“นายกล้าที่จะต้านทาน!!!”หยางนัวตะโกนอย่างโกรธเคืองแล้วเธอก็เด้งเข้าใส่หวังหยู่อีกครั้ง และก็จับไปที่ไหล่ของหวังหยู่และก็ฟาดใส่หลังของเขาด้วยมืออีกข้างของเธอ

นี่คือท่าที่ถูกเรียกว่า ‘คู่นกนางแอ่น’ นี่คือเทคนิคสำคัญของตระกูลหวัง และมันก็เป็นศิลปะการต่อสู้ที่หยางนัวนั้นใช้มากที่สุด ไม่ว่าคนธรรมดาคนไหนที่ได้รับการโจมตีนี้ไปก็โดนการโจมตีเพียงหมัดเดียวจนถูกฆ่า...มันเป็นเรื่องที่เด่นชัดว่าสาวน้อยนั้นโกรธมากแค่ไหนกับสิ่งที่หวังหยู่ได้ทำ

พูดตามจริงแล้วหยางนัวสามารถที่จะหลบหนีได้อย่างปลอดภัยของเมืองวาติกันด้วยตัวของเธอ เธอเพียงแค่อยู่รอ เนื่องจากว่าเธอติดหนี้หวังหยู่ แต่หวังหยู่ก็ฆ่าเธออย่างหน้าด้านและขโมยหน้ากากของเธอไป...แล้วหญิงสาวที่โดนตามใจหยางนัวจะอดทนกับการโดนลบหลู่แบบนี้ได้ยังไง?

“เฮ้ หยุดลงมือหนักได้แล้ว!”หวังหยู่ตะโกนอย่างไม่รีรอแล้วเขาก็คว้าไปที่เอวของหยางนัวและจับเธอพลิกลงบนโซฟา

มู่จี่เซียนก็ยืนอย่างอึดอัดอยู่หน้าประตูแล้วเธอก็มองไปยังผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ทั้งสองคน แล้วก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี..

“เลิกวุ่นวายได้แล้ว! หรือไม่งั้นฉันจะต่อยแล้วนะ!”หวังหยู่เตือนอย่างตึงเครียด

“ไอ้ขยะเอ้ย!”หยางนัวตะโกนอย่างโกรธเคืองเมื่อเธอนั่งอยู่บนพื้นและเริ่มต้นที่จะร้องไห้ เธอรู้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่ใช่คู่มือของหวังหยู่

“เกิดอะไรขึ้น?”มู่จี่เซียนมองไปที่การแสดงออกอันเศร้าโคกของหยางนัว แล้วเธอก็เดินไปหาหวังหยู่และดึงหูเธอ “พูด! คุณไปทำอะไรกับเธอมา? เลิกทำตัวเด็กและขอโทษเธอซะ!”

ในสายตาของมู่จี่เซียน มันไม่สำคัญว่าใครเป็นเริ่มต้นการทะเลาะ แต่มันเป็นเรื่องที่ผิดของผู้ชายที่จะยกหมัดใส่หญิงสาว

“…”หวังหยู่มองเจื่อนๆไปที่มู่จี่เซียนก่อนเขาจะตอบคำถามเธอ “มันไม่ได้มากอะไรซักหน่อย พวกเรานั้นพึ่งทำเควสกันมา...มันก็เป็นแค่เกม ทำไมเธอจะต้องจริงจังกับมันด้วย…”

“ไอ้ขยะเปียก!”หยางนัวตะโกน ก่อนที่เธอจะอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้มู่จี่เซียนฟัง

“ใครจะไปคิดว่าคุณจะกลายเป็นอันธพาลไปแล้ว! มันจะไม่มีมื้อค่ำสำหรับคุณในคืนนี้!”มู่จี่เซียนจ้องไปที่หวังหยู่แล้วเธอดุอย่างเย็นชาใส่เขา

“ไม่ มันจะต้องไม่เป็นแบบนั้น…ผมผิดไปแล้ว…”

“ฉันไม่ใช่คนที่ควรที่เธอจะพูด...”มู่จี่เซียนตอบกลับ

หยางนัวยิ้มบางๆ เมื่อเธอเห็นหวังหยู่โดนตำหนิโดยมู่จี่เซียน มันไม่ใช่ทุกวันที่เธอสามารถเห็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในโลกถูกผลักเข้าสู่สถานการณ์อันเสียเปรียบ

หยางนัวหัวเราะ เมื่อเห็นการแสดงออกที่ละอายใจบนใบหน้าของหวังหยู่แล้วเธอก็พูด “ลืมมันไปซะ...ตั้งแต่ที่พวกเราจัดการทำเควสนี้ให้เสร็จ มันเป็นค่าประสบการณ์เพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เรื่องธนู...”

“เธอสามารถเอามันไปได้! แต่ผมต้องการเอาหน้ากากแทน!”หวังหยู่เรียกร้อง หน้ากากนั้นจะช่วยเขาอย่างมากในการทำให้เขาทำเควสที่เหลือให้สำเร็จ

“นี่มัน…”หยางนัวลังเล “แต่มันให้มาโดยผู้แนะนำอาชีพของฉัน...ลืมมันไปซะ มันค่อนข้างดีมากในการแลกเปลี่ยนอุปกรณ์ระดับเงินกับระดับอัคนี นายสามารถเอาหน้ากากนั่นไปได้!”

“ผู้แนะนำอาชีพให้หน้ากากเธอมางั้นเหรอ?”หวังหยู่ตกใจ เมื่อเปรียบเทียบกับผู้แนะนำอาชีพของหยางนัวนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากกุ๊ยไร้ค่าที่พยายามจะโกงเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก..

“แน่นอน! เมื่อทำเควสนี้เสร็จ เขาจะอัพเกรดอุปกณ์ให้กับฉันอีกด้วย!”หยางนัวตอบกลับอย่างพึงพอใจ