บทที่ 20 คุกเข่าให้เว่ยยงซะ!
บทที่ 20 คุกเข่าให้เว่ยยงซะ!
ทั้งสามคนค่อยๆ ย่องเข้าใกล้หมูป่า ด้วยการนำทางที่ 'จงใจ' ของเว่ยยงและประสบการณ์ของพ่อตา ไม่นานพวกเขาก็เจอหมูป่าตัวหนึ่ง
เขี้ยวสีขาววาววับของมันสะท้อนแสงจันทร์ ดูน่าสะพรึงกลัว
ฉินเจี้ยนกั๋วย่อตัวลงกระซิบ "อย่าเพิ่งวู่วาม รออีกตัวก่อน"
ฉินเจี้ยนกั๋วเป็นพรานมาทั้งชีวิต รู้ดีว่าความระมัดระวังคือหัวใจของการล่าสัตว์ ต่อให้กลับบ้านมือเปล่าก็ยังดีกว่าเอาชีวิตมาทิ้งบนเขา
ดูอย่างหลานเขยคนโตสิ ต้องนอนเป็นผักปลาไปตลอดชีวิต สู้ตายไปเลยยังดีเสียกว่า
เว่ยยงเหลือบมองแผนที่ ความกังวลของพ่อตาไม่ใช่เรื่องไร้สาระ เพราะหมูป่าอีกตัวยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนี้ อีกตัวอาจจะอ้อมหลังมาเล่นงานพวกเขาได้
หมูป่าชาร์จทีเดียว ไม่ว่าใครก็รับมือไม่ไหวแน่
ขณะที่ทั้งสามกำลังสังเกตการณ์ จู่ๆ ก็มีเงาร่างสองเงาปรากฏขึ้นไม่ไกล
ผู้ใหญ่บ้านกับลูกชายนั่นเอง
เว่ยยงขมวดคิ้ว ถ้ามีแค่พวกเขาสามคน คืนนี้เก็บหมูป่าสองตัวนี้ได้สบายๆ
แต่พอมีสองพ่อลูกมาเอี่ยวด้วย เรื่องก็เริ่มยุ่งยาก
ถ้าสองพ่อลูกนั่นใจร้อนแล้วยิงพลาด หมูป่าอาจเตลิดหนีออกนอกรัศมีแผนที่ของเขา แล้วเว่ยยงก็จะตามรอยมันไม่ได้อีก
ผู้ใหญ่บ้านกับลูกชายก็เห็นกลุ่มเว่ยยงแล้วเช่นกัน สถานการณ์แบบนี้คงไม่ใช่เวลามาทักทายกัน ในเมื่อต่างฝ่ายต่างเห็นเหยื่อ ก็ต้องวัดกันที่ฝีมือ
ใครยิงโดนก่อนคนนั้นได้!
จ้าวเฟยฝานยกปืนขึ้นเล็งหมูป่า แล้วกระซิบ
"พ่อ ข้ายิงก่อนนะ!"
"อย่าเพิ่งใจร้อน รอก่อน..."
จ้าวหลงยังมีประสบการณ์อยู่บ้าง แม้จะเห็นเหยื่อแล้วแต่ก็ไม่อยากผลีผลาม
กลุ่มของเว่ยยงก็เห็นเหยื่อแถมอยู่ในระยะยิง แต่กลับยังนิ่งเฉย แสดงว่าต้องมีเหตุผล
แต่จ้าวเฟยฝานตอนนี้ใจร้อนอยากได้หน้า กลัวเว่ยยงจะแย่งซีน จังหวะนี้ต้องชิงลงมือก่อน
ขอแค่ยิงออกไปสักนัด อย่างน้อยเขาก็มีสิทธิ์ในส่วนแบ่งหมูตัวนี้!
ปัง!
ทว่าจ้าวเฟยฝานยังตื่นเต้นเกินไป ปืนล่าสัตว์ไม่ใช่ของใช้ง่ายๆ
ไม่ใช่แค่เล็งแล้วเหนี่ยวไก ปืนส่วนใหญ่เก่าเก็บ ลำกล้องคดเคี้ยว
ปืนพวกนี้ตกทอดมาจากพรานรุ่นเก่า ความแม่นยำต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมจ้าวเฟยฝานก็ไม่ใช่มือแม่นปืน นัดแรกจึงว่าวไปไกล
"ซวยแล้ว!"
ฉินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว สบถด่าตัวต้นเรื่องในใจ
หมูป่าตื่นตูมเริ่มวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
หน้าจ้าวเฟยฝานถอดสีทันที ผู้ใหญ่บ้านตะโกนลั่น "ตามไป!"
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาบ่น หมูป่าเตลิดไปแล้วไม่รู้จะหนีไปทางไหน ถ้าพลาดสองตัวนี้ไป เนื้อหลายร้อยชั่งก็ปลิวหายไปกับตา!
จ้าวเฟยฝานเองก็หงุดหงิด คิดภาพไว้สวยหรูแต่ทำจริงไม่ได้ดั่งใจ
เว่ยยงขมวดคิ้ว ถ้ามันหนีออกนอกเขาเหนือไป แผนที่เขาก็ไร้ประโยชน์
เขาเหลือบมองแผนที่ โชคดีที่จุดแดงสองจุดยังไม่ไปไหนไกล แต่มันกำลังวิ่งวนอยู่ในเขตเขาเหนือ
เว่ยยงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นว่าหมูป่าสองตัวกำลังพุ่งไปที่จุดเดียวกัน... ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปหาผู้ใหญ่บ้านกับลูกชาย
เว่ยยงกระชับปืนในมือ พุ่งตัวตามไปทันที
ฉินเจี้ยนกั๋วหน้าเปลี่ยนสี "ไอ้หนู! ช้าก่อน ระวังตัวด้วย!"
ช่วงเวลานี้แหละที่หมูป่าดุร้ายที่สุด พลาดนิดเดียวคือตาย
หมูป่าตัวเต็มวัยในป่าดงดิบแบบนี้ อันตรายไม่แพ้เสือเลยทีเดียว
ความปลอดภัยต้องมาก่อน กลับบ้านมือเปล่ายังดีกว่าเอาชีวิตไปทิ้ง
ทันใดนั้น หมูป่าตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมา ชาร์จเข้าใส่จ้าวเฟยฝานเต็มแรง
จ้าวเฟยฝานยกปืนขึ้นยิงสวน แต่อนิจจา หมูป่าเร็วกว่ามาก เขาแทบไม่มีเวลาตั้งตัว กระสุนนัดนี้เลยเหินฟ้าไป
จ้าวเฟยฝานโดนเฉี่ยวชนจนล้มกลิ้ง
แม้จะแค่เฉี่ยว แต่แรงปะทะทำเอาเขาหน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ถ้าโดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เขี้ยวคงคว้านไส้ทะลักไปแล้ว
จ้าวเฟยฝานเพิ่งจะล้มก้นจ้ำเบ้าได้แค่สามวินาที สัญชาตญาณอันตรายทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
จ้าวหลงตะโกนลั่น "ลูกพ่อ! หนีเร็ว!"
หมูป่าอีกตัวพุ่งมาจากด้านหลัง ก้มหัวต่ำเล็งเขี้ยวแหลมมาข้างหน้า
จังหวะนี้ถ้าโดนเสียบหลัง ทะลุอกแน่ๆ
จ้าวเฟยฝานหันไปมอง ภาพตรงหน้าทำเอาเขาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด
ขาอ่อนแรง ท้องน้อยปวดหนึบ จะเอาแรงที่ไหนลุกหนี?
วินาทีเป็นตาย เว่ยยงพุ่งตัวเข้ามา กอดจ้าวเฟยฝานกลิ้งหลบไปด้านข้าง
หมูป่าตัวนั้นพลาดเป้า แต่อีกตัวก็พุ่งตามมาติดๆ
ต้องยอมรับว่าหมูป่าฉลาดเป็นกรด สองตัวใหญ่ผลัดกันรุกรับ ไม่เปิดช่องให้หายใจหายคอ
จ้าวเฟยฝานกลัวจนตัวแข็งทื่อ มองหมูป่าพุ่งเข้ามาด้วยความสิ้นหวัง ความตายอยู่แค่เอื้อม
ในวินาทีนั้น เว่ยยงที่นอนอยู่กับพื้น ยกปืนขึ้นเล็งด้วยสองมือ
หมูป่าพุ่งเข้ามาพอดี ปลายกระบอกปืนยัดเข้าปากมันเต็มๆ
ปัง!
สิ้นเสียงปืน ปืนล่าสัตว์กระเด็นหลุดจากมือเว่ยยง พานท้ายปืนกระแทกไหล่เขาจนหน้าเหยเก
หมูป่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เดินเซไปเซมา
แม้หมูป่าจะหนังหนา แต่กระสุนนัดนี้ของเว่ยยงเจาะทะลุคอหอยเข้าไป มันไม่รอดแน่
ฉินเจี้ยนกั๋วตบเข่าฉาด "เยี่ยมมากไอ้หนู!"
ลูกเขยคนนี้ใจเด็ดชะมัด ลูกผู้ชายตัวจริง!
หมูป่าอีกตัววิ่งวกกลับมา ฉินเจี้ยนกั๋วเล็งประณีตแล้วลั่นไก ปัง! หมูป่าร้องอู๊ดๆ สองทีแล้วหันหลังวิ่งหนี
หวังอวี้ตั้งสติได้ ตบหัวต้าเฮย
"ไป! จัดการมัน!"
หมูป่าโดนยิงไปแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน ปล่อยให้ต้าเฮยไล่กวดจนมันหมดแรงตายไปเอง!
เว่ยยงรีบลุกขึ้น เก็บปืน แล้วมองหมูป่าที่นอนนิ่งอยู่ไม่ไกล
คอมันโดนยิงทะลุ วิ่งไปได้แค่ไม่กี่สิบเมตรก็ล้มลง
เว่ยยงเดินเข้าไปใกล้ ใช้ธนูยิงซ้ำอีกดอกเพื่อความชัวร์ ก่อนจะเข้าไปดู
"พ่อครับ เรียบร้อย"
ฉินเจี้ยนกั๋วสั่ง "ดีมาก รีบเอาเลือดออกซะ เดี๋ยวพ่อไปดูอีกตัว"
เว่ยยงเอาไมีดปาดคอหมูป่า เอาเลือดออกตอนที่มันเพิ่งตาย เนื้อจะได้ไม่เหม็นคาว
หมูป่าอีกตัวโดนพ่อตายิง แถมโดนต้าเฮยไล่กวด ยังไงก็ไม่รอด
ขณะที่เว่ยยงกำลังง่วนอยู่กับการจัดการซากหมู จ้าวหลงเดินเข้ามาหา หน้าซีดเผือด มือไม้สั่น
"บิ๊กยง ลุงขอบใจเอ็งมากนะ"
พูดจบ จ้าวหลงก็ทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเว่ยยง
เว่ยยงตกใจ รีบประคองแกขึ้น
"ลุงจ้าว! ทำแบบนี้ทำไมครับ? ผมอายุสั้นกันพอดี!"
จ้าวหลงเสียงสั่น "ลุงมีลูกชายคนเดียว ถ้ามันเป็นอะไรไป ลุงก็คงอยู่ไม่ได้ เอ็งคือผู้มีพระคุณของตระกูลจ้าวเราจริงๆ"
เว่ยยงยิ้ม "ลุงจ้าว พูดเกินไปแล้วครับ คนบ้านเดียวกัน ช่วยได้ก็ช่วยครับ"
จ้าวหลงหันไปตวาดจ้าวเฟยฝานที่ยังนั่งตัวสั่นอยู่ข้างหลัง
"ไอ้ลูกเวร! รีบไสหัวมานี่! มาคุกเข่าขอบคุณพี่เขาเดี๋ยวนี้!"