Chapter 6: ผมเป็นผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้

ในช่วงเริ่มต้นของเกม การล่ามอนสเตอร์แล้วได้รับเงินห้าเหรียญทองภายในหนึ่งเดือนนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ตั้งแต่ที่มอนสเตอร์ธรรมดาทั่วไปนั้นดรอปเพียงแค่เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ และมันก็ยังคงมีค่าใช้จ่ายที่ต้องซื้อโพชั่นมาพิจารณาอีกด้วย! ด้วยเหตุนี้นี่เองหนทางที่ดีที่สุดที่จะได้รับเงินคือการขายอุปกรณ์ที่ดรอปจากมอนสเตอร์

สัญญาของสตูดิโอนั้นชัดเจนมากเกี่ยวกับกับสถานะของหวังหยู่นั้นจะต้องจ่ายเงินเหรียญทองเป็นจำนวนแน่นอนต่อหนึ่งเดือนและสิ่งอื่นที่เขาได้มันมานั้นจะกลายเป็นของเขา

พร้อมกับสถานการณ์การใช้ชีวิตอยู่ที่น่าละอายเช่นนี้แล้ว หวังหยู่จะยอมแพ้ในโอกาสที่จะหาเงินเข้าตัวเองได้ยังไง?

เมื่อฟังว่าเขานั้นต้องการที่จะขายอุปกรณ์ของเขา ผู้เล่นที่อยู่รอบข้างก็กระโดดเข้าร่วมในทันที

พร้อมกับอุปกรณ์ที่มีค่าป้องกันที่สูงละก็ ถ้าอัศวินนั้นเป็นคนสวมมันละก็มันก็จะสามารถที่จะป้องกันการโจมตีของมอนสเตอร์ตัวไหนก็ได้ในหมู่บ้านเริ่มต้นที่ไม่ใช่บอส!

“ฉันมีเหรียญเงินสิบเหรียญที่นี่ ฉันจะให้มันกับนายเพื่อที่จะซื้อเกราะนั่น! เป็นอย่างไรบ้าง?”นักรบคนเดิมตะโกนขึ้นมา

อย่างมีความหวัง

“10เหรียญเงิน?”หวังหยู่มึนงงเล็กน้อย มันไม่ใช่เขาคิดว่ามันต่ำ แต่สิ่งที่เขาพบนั้นมันน่าตกตะลึงมาก

อัตราการแลกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการที่บริษัทปล่อยออกมาก็คือ 1เหรียญเงินก็คือ1ดอลลาร์ในโลกแห่งความเป็นจริง อย่างไรก็ตามตั้งแต่เกมที่พึ่งปล่อยออกมา ราคาของเหรียญเงินในเกมนั้นมันมากกว่านับสิบเท่าของอัตราแลกเปลี่ยนของทางการ

นั่นมันหมายความว่าเกราะหนังหมาป่าเทาของเขานั้นมีค่ามากกว่า ร้อยดอลลาร์!!!

เมื่อวานนี้ หวังหยู่นั้นถูกดูหมิ่นจากการซื้อน้ำ ราคาหนึ่งดอลลาร์ แต่ในตอนนี้ในโลกเสมือนแห่งนี้ ไอเทมสุ่มๆเช่นนี้สามารถที่จะทำให้เขาได้รับเงินเป็นจำนวนมาก!

“พี่ชายเป็นยังไงบ้าง? นี่คือทั้งหมดที่ผมมีในตอนนี้... ถ้าคุณคิดว่ามันน้อยไปละก็ ผมสามารถที่จะเติมเงินจริงเข้ามา...”เมื่อเห็นหวังหยู่ไม่ได้ตอบเขา นักรบก็เริ่มที่จะตื่นตระหนก

ในขณะที่หวังหยู่นั้นกำลังคิดอยู่ โจรที่อยู่ด้านข้างของนักรบก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “นายไม่ได้มีเงินและนายก็กล้าที่จะกร่างแบบนั้นได้เหรอ? นายไม่เห็นเหรอว่าเขานั้นไม่สนใจที่จะพูดคุยกับนายเลยด้วยซ้ำ?”

โจรก็พูดขึ้นมาอย่างชัดเจนตามมา “พี่ชาย ผมจะจ่ายห้าสิบเหรียญเงินสำหรับเกราะหนังและรองเท้านั่น! เป็นยังไงบ้างกับมันละ?”

“ห้า....ห้าสิบเหรียญเงิน??”ฝูงชนนั้นมึนงงกันทั้งหมด โจรคนนี้นั้นเป็นเด็กที่ร่ำรวยมาก เกมนี้พึ่งจะปล่อยออกมาเพียงแค่สามวันและเขาก็มีเหรียญเงินเป็นจำนวนมากขนาดนั้นแล้ว

หวังหยู่นั้นคงไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ราคาของตลาดของแต่ละอุปกรณ์ว่าเท่าไหร่ ถ้าเขานั้นขายมันแบบมั่วๆละก็เขาก็จะได้รับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่แน่ๆ มันจะปลอดภัยกว่าถ้ารอมู่จี่เซียนกลับมา เขาก็จะสามารถที่จะปรึกษาเธอหรือไม่ก็ถามหลี่ซั่วก่อนเป็นอย่างแรกจะดีกว่า....

ในจุดนี้นี่เอง หวังหยู่ก็เปิดช่องแชทของโลกขึ่นและตั้งร้านค้าแผงลอยที่ขายอุปกรณ์ของเขาและก็ออกจากเกมในทันที นอกจากรองเท้าของเขาแล้ว อุปกรณ์ของหมาป่าเทาที่เขาหยิบมาทั้งหมดนั้นตั้งขายอยู่ที่ราคาหนึ่งเหรียญทองของแต่ละชิ้น

เมื่อเห็นหวังหยู่นั้นกลายเป็นหุ่นไล่กา ฝูงชนก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขานั้นออกจากเกมและเริ่มที่จะเข้าไปยังร้านค้าของเขา ช่วงเวลาที่ผู้เล่นเห็นราคาของสิ่งของที่เขาตั้ง พวกเขาก็เริ่มที่จะก่นด่าเขาแล้ว

1เหรียญทองต่อหนึ่งชิ้น? ไอ้เย็...แม่นี่มึงบ้าไปแล้วหอร? ไม่ใช่ว่าเขาเอ๋อไปแล้วจากความจนอย่างงั้นเหรอ?

เขาก็ถอดหมวกออกมา หวังหยู่นั้นก็พุ่งไปหาหลี่ซั่วเพื่อที่จะถามราคาของอุปกรณ์ในตลาดปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ประตูของพวกเขายังคงล็อคอยู่และพวกเขาก็ยังคงต่อสู้กับมอนสเตอร์อยู่อย่างแน่นอน

หวังหยู่นั้นเติบโตขึ้นในตระกูลที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ดั้งเดิมอันเก่าแก่ และถูกเลี้ยงมาด้วยความคิดที่ว่าผู้หญิงนั้นอ่อนด้อยกว่าผู้ชาย แต่เขาทิ้งมุมมองแบบนั้นเป็นเวลานานแล้ว เขาเชื่อว่าพวกเขาไม่ควรที่จะคิดแบบนั้น

เมื่อไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว เขาก็ออกไประเบียงอย่างช่วยไม่ได้และเริ่มที่จะต่อยเสาต่อ

ตั้งแต่ที่เขาจำความได้ หวังหยู่ก็มีกิจวัตรประจำวันสามอย่างเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ในหนึ่งวัน นี่กลายเป็นนิสัยของเขาเป็นเวลานานและมันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาและเขาก็ไม่เคยหยุดพักแม้แต่วันเดียว!

เมื่อเขาต่อยไปที่เสาต่อไปนั้น หวังหยู่นั้นก็คิดไปถึงการต่อสู้ที่ผ่านมาเมื่อเช้านี้ เกมนี้นั้นค่อนข้างดีมากจริงๆ! หวังหยู่สามารถที่จะรู้สึกได้ถึงประสิทธิภาพในการต่อสู้กับมอนสเตอร์ในเกมที่ดีกว่าการต่อยเสาที่ไร้ชีวิตในชีวิตจริงเช่นนี้

หลังจากที่ต่อยเสาไปชั่วครู่หนึ่ง หวังหยู่ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่น เขาคิดว่ามู่จี่เซียนนั้นกลับมาที่บ้าน หวังหยู่ก็รีบพุ่งออกไปทักทายเธอในทันที อย่างไรก็เมื่อคิดว่ามันเป็นมู่จี่เซียน หวังหยู่ก็เห็นแมรี่เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง

ในช่วงเวลาที่เขาเห็นแมรี่ ใบหน้าทั้งใบของหวังหยู่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอาย

เมื่อเขาอยู่คนเดียวกับกลุ่มของเด็กสาวนั้นไม่ใช่ปัญหาสักเท่าไหร่กับหวังหยู่ แต่สิ่งที่เป็นปัญหาก็คือแมรี่นั้นสวมแค่ชุดชั้นใน! มันเป็นเพียงชุดชั้นสีม่วงตัวเล็กๆที่พันส่วนที่สำคัญเธอเท่านั้น...

มันเป็นเรื่องธรรมชาติอย่างมากสำหรับพวกเธอที่จะต้องผ่อนคลายในขณะที่เล่นเกมตั้งแต่ที่มันต้องใส่หมวกหนักๆในขณะที่เล่นเกมซึ่งทำให้เหนื่อยมาก ผู้คนสวนมากนั้นนอนอยู่บนเตียงในขณะที่เล่นเหมือนกับว่ากำลังนอนหลับอยู่ และแมรี่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เธอนั่นจำเป็นที่จะต้องผ่อนคลายร่างกายตัวเองอย่างมากตั้งแต่ที่เธอจะต้องรีบวิ่งออกมาจากห้องโดยที่ยังไม่สวมเสื้อผ้าเลย

“ข...ขอ...ขอโทษ!”หวังหยู่พูดตะกุกตะกัก

อย่างไรก็ตาม มันก็แตกต่างจากสิ่งที่เขาคาดไว้ แม่รี่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “คุณเจ้าของบ้าน คุณจะอายทำไมกัน? จากสิ่งที่พี่สาวซัวบอกว่าของพี่นั้นน่ากลัวมาก! สามารถที่จะให้ฉัน...”

“….”

“บูม!”โดยไม่มีคำพูดใดๆจากหวังหยู่เลยแม้แต่น้อย เขาก็วิ่งกลับไปในห้องและปิดประตูดังปัง

“ชิ! ขี้เหนียวชะมัด!”แมรี่พึมพำกับตัวเองเมื่อเธอเดินกลับไปที่ห้องของเธอ

ไม่นานหลังจากนั้นมู่จี่เซียนก็กลับบ้านหลังจากไปทำงาน เมื่อเข้ามาในห้องนอน เธอก็เห็นหวังหยู่นั้นกำลังค้นหาข้อมูลในเว็ปไซต์ทางการของ {REBIRTH} มู่เจี่เซียนก็หัวเราะเบาๆและพูด “โอ้ ดังนั้นคุณก็พึ่งจะรู้ว่าจะอ่านเว็บบอร์ดได้ยังไงสินะ หือ”

“เฮะๆ ผมก็แค่หามันอย่างง่ายๆ มันไม่ได้มากอะไรเลย” หวังหยู่หัวเราะ

“ดังนั้นมันเป็นยังไงบ้าง คุณรู้สึกยังไงบ้างกับโหมดอิสระ? แล้วระดับของคุณคือเท่าไหร่แล้ว?”เธอถาม

“มันรู้สึกเยี่ยมมาก! หลังจากที่ฆ่าหมาป่าไปตลอดทั้งเช้า ผมก็ระดับ6แล้วในตอนนี้…”หวังหยู่ตอบกลับ

“ระดับ6? หมาป่า? คุณเข้าร่วมปาร์ตี้ล่ามันเหรอ?”มู่จี่เซียนถามด้วยความสงสัย

“ไม่ละ! ผมฆ่ามันด้วยตัวคนเดียว!”หวังหยู่ตอบกลับ

“คน...คนเดียว?”เมื่อฟังเขาตอบกลับมา มุมปากของมู่จี่เซียนก็กระตุกเล็กน้อย

หมาป่านั้นมีระดับที่สูงที่สุดในหมู่บ้านเริ่มต้นและมันสามารถที่จะรวมฝูงกันได้อีกด้วย ผู้เล่นจำเป็นที่จะต้องผู้เล่นอย่างต่ำสามคนในการที่จะล่าในทุ่งราบรุ่งอรุณ และไม่ใช่แค่หวังหยู่นั้นสู้กับมันเพียงคนเดียวและเขาแม้กระทั่งเลื่อนระดับจนถึง6เพียงช่วงเช้าแค่วันเดียว!

มู่จี่เซียนคิดอย่างตกตะลึง ถ้าเธอรู้ว่าสามีของเธอเป็นปีศาจขนาดนี้ละก็ เธอควรที่จะให้เขาเล่นเกมก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ! โชคดีที่มันยังเป็นวันที่สามหลังจากที่เกมเปิด และเขาก็ไม่สูญเสียประโยชน์มากซักเท่าไหร่

“คุณสามารถที่ทะทำลายการป้องกันของมอนสเตอร์ระดับ 10ได้ด้วยเหรอคะ?”มู่จี่เซียนถาม

ใน {REBIRTH} มอนสเตอร์นั้นมีความต่างชั้นของระดับขั้นไว้ ถ้าผู้เล่นระดับ6นั้นสู้กับหมาป่าระดับ10 พลังป้องกันของหมาป่านั้นมันก็จะเป็นสองเท่า! แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหวังหยู่นั้นเป็นผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ก็ตาม มู่จี่เซียนก็ยังค้นพบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อที่เขาสามารถที่จะสังหารหมาป่าได้คนเดียว

หลังจากคิดไปชั่วครู่หนึ่งหวังหยู่ก็ตอบกลับ “ทำลายการป้องกัน? แต่การโจมตีของผมมันเป็นความเสียหายที่แท้จริงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อฟังเรื่องนี้มู่จี่เซียนก็ตกตะลึง จนคางแทบจะกระแทกกับพื้นดิน “คุณหมายความว่าในโหมดอิสระ การโจมตีทุกการโจมตีของคุณมันมากกว่าความสมบูรณ์แบบ 100%อย่างงั้นเหรอ?”

“สัต...สัตว์ประหลาด!!”หลังจากนั้นเองมู่จี่เซียนก็สามารถที่จะพูดได้แค่เพียงสิ่งนี้

ถึงแม้ว่ามู่จี่เซียนนั้นจะเป็นเพียงแค่พนักงานในแผนกบริการลูกค้า เธอก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทและเข้าใจเกี่ยวกับระบบการโจมตีที่วัดตามความสมบูรณ์ได้อย่างชัดเจน

ถ้าคนธรรมดานั้นพยายามที่จะใช้โหมดอิสระดีที่สุดที่พวกเขาจะสามารถไปถึงได้ก็คือ 70%-80% ความสมบูรณ์แบบ ซึ่งมันน้อยกว่าที่พวกเขาได้มันในโหมดช่วยเหลือซะอีก ในช่วงเวลาเบต้าเทสต์ โปรแกรมเมอร์นั้นได้ทดลองโหมดอิสระเป็นการส่วนตัวและสามารถที่จะได้ 98% ความสมบูรณ์แบบที่ดีที่สุด

โปรแกรมเมอร์คนนั้นคือใครบางคนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้มาด้วย แม้กระทั่งอาชีพนักต่อสู้ก็ถูกสร้างขึ้นโดยเขา!

อย่างไรก็ตามหวังหยู่นั้นไม่เพียงแค่มากเกิน 100% ความสมบูรณ์แบบ เมื่อฟังตามสิ่งที่เขาพูดนั้นหมายความว่าเขาสามารถที่จะทำให้มันเกินได้ทุกครั้งที่เขาปล่อยการโจมตีออกมา! นี่มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน! ถ้ามู่จี่เซียนไม่รู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับสามีของเธอละก็ เธอก็จะสันนิษฐานว่าเขานั้นกำลังโกหกอยู่

“เฮ้.... ทำไมเธอถึงเรียกอะไรแบบนั้นกับสามีของเธอละ?”หวังหยู่รู้สึกแย่เล็กน้อย

“ฉันแค่ตื่นเต้นมากเกินไป...”มู่จี่เซียนยิ้มอย่างขอโทษ ทางนี้เองที่เธอมองไปที่หวังหยู่เหมือนกันกับว่าเธอนั้นกำลังมองเทวดาและเธอก็คิดถึงครั้งแรกที่เจอกันอย่างช่วยไม่ได้

“ขอบคุณมากนะที่ช่วยชีวิตฉัน!”

“ไม่ต้องพูดถึงมันแล้ว! สิ่งนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้อยู่ดี!”

ดังนั้นนี่ก็คือผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงที่เป็นแบบนี้.... พวกเขานั้นแตกต่างกับคนธรรมดาอย่างมาก!

เมื่อปิดเว็ปเพจแล้ว หวังหยู่ก็หันกลับไปมองมู่จี่เซียน “โอ้ ใช่ ที่รัก ผมหยิบไอเทมมาบางส่วนและผู้คนนั้นต้องการที่จะซื้อพวกมัน ที่รักสามารถที่จะช่วยผมตั้งราคามันได้ไหม?”

“อุปกรณ์? กี่ชิ้น?”ในช่วงเวลาที่มู่จี่เซียนได้ยินคำพูดเกี่ยวกับอุปกรณ์ เธอก็ตื่นเต้นขึ้นทันทีและตื่นขึ้นมาจากการรำลึกความหลัง

“8ชิ้น! และพวกมันทั้งหมดก็คืออุปกรณ์ของหมาป่าเทา!”หวังหยู่ตอบกลับ

“น่าประทับใจ! น่าประทับใจจริงๆ!” พร้อมกับสิ่งที่หวังหยู่ทำให้เธอนั้นประหลาดใจ เธอนั้นก็มึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป

อัตราการดรอปของมอนสเตอร์นั้นขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้เล่นที่กำลังล่ามันอยู่ ถ้ามันมีปาร์ตี้สามคนกำลังหาชิ้นส่วนแปดชิ้นละก็ พวกเขาจำเป็นที่จะต้องล่ามันอย่างต่ำก็หนึ่งพันตัวขึ้นไป!

ตั้งแต่ที่หวังหยู่ล่ามันด้วยตัวคนเดียวและเลื่อนระดับ และได้รับอุปกรณ์ที่ตกมาจำนวนมากเช่นนี้นั้นมันก็สมเหตุสมผล

“ถึงแม้ว่าคุณจะไม่สามารถที่จะอัพระดับได้อย่างรวดเร็วใน {REBIRTH} อุปกรณ์พวกนี้ก็เป็นนั้นเซตที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังเป็นแค่ระดับเหล็ก! สำหรับคุณ ถ้าราคาของพวกมันนั้นถึง 50เหรียญเงินในช่วงเวลาเริ่มต้นของเกมละก็มันสามารถพิจารณาได้ว่ามันไม่เลวเลย!”มู่จี่เซียนวิเคราะห์มัน

“จริงหรอ? ก็ดีถ้าอย่างงั้นผมก็จะจำราคาไว้ในหัวของผมละกัน! โอ้ ใช่เลย ที่รักรู้ไหมว่าที่ไหนกันที่สามารถจะหาราชาหมาป่าเงินได้? ผมมองหาตลอดทั้งครึ่งวันและผมก็ยังไม่เห็นมันเลย!”หวังหยู่พยักหน้าแล้วเขาก็ถามขึ้น

“ราชาหมาป่าเงิน? ทำไมคุณถึงมองหามันละ?”

“มันคือเควส! ไอ้บัดซบนี่กินลูกชายของช่างตีเหล็กหลี่และผมก็จะต้องไปฆ่ามันเพื่อที่จะล้างแค้นให้แก่เฒ่าหลี่!”หวังหยู่ตอบกลับ

“อย่าบอกฉันนะว่ามันคือ ‘หัวใจของความกล้าหาญ’?”

“โอ้คุณรู้มันด้วยหรอ? พี่สาว GM ให้คำใบ้แก่ผมด้วยเถอะน้า.... ผมสามารถที่จะจ่ายคุณคืนด้วยร่างกายของผม!”หวังหยู่กระพริบตาอย่างล้อเลียน

“หน้าด้านมาก!” มู่จี่เซียนก็ด่าแบบตลกๆกลับไปและหลังจากนั้นก็พูดอย่างจริงจัง “‘หัวใจของความกล้าหาญ’ คือเควสลับที่ยากที่สุดในเกมเควสหนึ่ง และมันก็เป็นพิเศษอย่างมาก! แม้กระทั่งโปรแกรมเมอร์ส่วนมากก็ไม่รู้เกี่ยวกับว่าเควสมันให้ทำอะไรบ้าง ไม่ต้องพูดถึงฉันเลย!”

“ดังนั้นคุณก็ไม่รู้สินะว่าบอสอยู่ที่ไหน เฮ้อ….”หวังหยู่พูดอย่างผิดหวัง

“จุดเกิดของบอสนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของเควส มันเกิดอยู่ในทุ่งราบรุ่งอรุณตรงพิกัด 475-635 มันจะมีต้นไม้ขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้นและล้อมรอบไปด้วยฝูงหมาป่า หลังจากที่คุณฆ่าหมาป่าพวกนั้นแล้ว ราชาหมาป่าเงินก็จะเกิดขึ้นเพื่อที่จะล้างแค่ให้แก่ลูกน้องของมัน”มู่จี่เซียนตอบกลับ

“โอ้! ดังนั้นมันเป็นแบบนี้นี่เอง! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผมถึงใช้เวลาช่วงเช้าทั้งหมดเพื่อที่จะหามันและไม่เจออะไรเลย! มันมีเงื่อนไขในการเกิดนี่เอง!” หวังหยู่ก็ตระหนักถึงมันได้

“ใช่! จากสิ่งที่ฉันได้ยินมาเงื่อนไขการเกิดของบอสนั้นจะพิเศษออกไป ตามที่คาดไว้นั้น มันก็มีบอสที่ทรงพลังอย่างเช่นบอสระดับทองที่มีเงื่อนไขเช่นนี้เหมือนกัน! แม้กระทั่งโปรแกรมเมอร์ก็วหาดกลัวว่าพวกมันจะสังหารหมู่บ้านเริ่มต้นทั้งหมด ถ้าพวกเขาปล่อยให้พวกมันเดินเล่นไปมา!”มู่จี่เซียนพยักหน้า

“ฮ่า! ไม่ต้องกังวลไป! ผมคือผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้!”หวังหยู่หัวเราะ เมื่อเขาพูดเกี่ยวกับการฝึกศิลปะการต่อสู้แล้ว หวังหยู่ก็เปร่งปลั่งและแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจที่มากล้น และมันก็เหมือนกันกับกวาดล้างท่าทางที่สิ้นหวังที่เขาเคยมีนั้นหายไปจนหมด

การเปลี่ยนไปของหวังหยู่นั้นทำให้มู่จี่เซียนมึนงง และเธอก็คิดกับตัวเองว่า “นี่ละผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วย!”