LG-ตอนที่ 2 ค่าสถานะเกิน 200 แต้ม,ได้รับหีบสมบัติเพิ่ม

“ไม่เคยเห็นทหารคนไหนขยันแบกศพเท่านี้มาก่อนเลย”

เหล่าทหารที่กำลังขุดหลุมต่างพากันพูดด้วยความรู้สึกทึ่ง เมื่อเห็นแผ่นหลังของจ้าวเฟิงที่กำลังเดินห่างออกไป

และแน่นอน—จ้าวเฟิงมีแรงจูงใจมากกว่าทหารคนใดทั้งสิ้น

เขากลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง

เหล่าสหายจากกองทัพหลันเถียนหยอกล้อเขาไม่หยุด บอกว่าจ้าวเฟิงเกิดมาเพื่อเป็นทหารเก็บศพโดยแท้

จ้าวเฟิงเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่เอ่ยคำใด

พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นได้เพราะศพเหล่านี้!

จะหัวเราะก็หัวเราะไป ข้าจะเก็บเงียบเอาไว้เอง!

แม้เขาจะไม่ได้ร่วมรบตีเมืองกับกองทัพฉิน แต่การอยู่ในกองทัพหลันเถียนก็ใช่ว่าปลอดภัย ศัตรูอาจแกล้งตาย หรือจู่โจมฉับพลันได้ทุกเมื่อ หากพลาดเพียงครั้งเดียวก็มีสิทธิ์ตายได้

ตอนนี้เมื่อเขาได้โอกาสเพิ่มพลังให้ตนเอง จ้าวเฟิงยิ่งไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดมือ

ตามคำกล่าวของทหารในยุคหลัง—

“ยิ่งเหงื่อไหลในยามฝึก โลหิตย่อมน้อยลงในยามรบ”

ด้วยความคิดเช่นนี้ จ้าวเฟิงมุ่งมั่นเพิ่มค่าคุณสมบัติทุกอย่าง นี่คือทุนรอดชีวิตของเขา เขาไม่เคยคิดถึงตำแหน่งหรือยศฐาบรรดาศักดิ์ สิ่งเดียวที่ต้องการคืออยู่รอดให้ครบสองปีแล้วกลับบ้านไปหาแม่กับน้องสาว

แม้เขาจะเป็นผู้เกิดใหม่และรู้ประวัติศาสตร์ดี แต่ความรู้นั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย เขาไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ ไม่ใช่ลูกขุนนางใหญ่ จะหวังอะไรได้มากนักเล่า แม้ระบบปูนบำเหน็จทหารของฉินจะขึ้นชื่อว่ายุติธรรม แต่กว่าจะได้มาก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกอยู่ดี!

ทันใดนั้น ข้อความปรากฏขึ้นในแผงสถานะ

“สัมผัสศพแม่ทัพฮั่น ได้รับพลังกาย +5, ความเร็ว +5, ความทนทาน +5, จิตวิญญาณ +5, อายุขัย +5”

“เป็นครั้งแรกที่เก็บคุณสมบัติจากศพระดับ ‘แม่ทัพ’ ผู้มีชะตาแผ่นดิน ได้รับ ‘หีบสมบัติระดับหนึ่ง’ หนึ่งกล่อง”

จ้าวเฟิงเบิกตาเป็นประกาย

ศพนายกองระดับสูงให้ค่าสถานะมากกว่าปกติ แถมยังให้หีบสมบัติอีก นี่มันแจ็คพอตชัด ๆ!

“เปิดหีบ!” จ้าวเฟิงพูดอย่างร้อนรน

แผงสถานะแสดงข้อความ

“เปิดหีบระดับหนึ่ง ได้รับ [เกราะชั้นในป้องกันชีพ] หนึ่งชิ้น”

สุดยอด! ของช่วยชีวิตเช่นนี้ต้องใส่ทันทีที่กลับกองทัพ!

จ้าวเฟิงตื่นเต้นไม่หยุด

ทั้งค่าคุณสมบัติที่ได้รับจากศพแม่ทัพฮั่น ทั้งหีบสมบัติ ทำให้จ้าวเฟิงฮึกเหิมกว่าเดิมอีกหลายเท่า เขากวาดตามองทั่วบริเวณ หวังจะหาเจ้าหน้าที่ฮั่นระดับสูงเพิ่มอีกสักสองสามศพ หนึ่งศพของคนพวกนี้มีค่าเท่าทหารธรรมดาหลายสิบคน

ขณะที่กำลังหิ้วศพขึ้นเกวียน เขายังคงกวาดสายตาไปรอบ ๆ

ไม่นาน เขาเห็นนายกองของตนกำลังช่วยลูกน้องขนศพอยู่ และแล้ว—ในกองศพที่สงบนิ่งนั้น จู่ ๆ ก็มีดวงตาคู่หนึ่งลืมตาขึ้น!

ทหารฮั่นผู้หนึ่งที่แกล้งตายมาหลายวัน บีบกำด้ามกระบี่แน่น พอเหล่าทหารฉินเดินเข้าใกล้ เขาก็พุ่งตัวออกมาจากกองศพทันที

กระบี่แทงทะลุอกทหารกองทัพหลันเถียนคนหนึ่งอย่างเลือดเย็น โลหิตกระเซ็น ทหารคนนั้นกรีดร้องก่อนล้มลง ทหารฮั่นเตะศพทิ้งแล้วพุ่งเข้าหาเหล่าทหารที่ไม่ทันตั้งตัว

สถานการณ์ตลบพลัน เหล่าทหารฉินรอบ ๆ ตกใจสุดขีด

แต่ เว่ยฉวน นายกองของพวกเขา ตั้งสติได้ก่อนใคร เขาชักกระบี่ออกแล้วตะโกน

“ศัตรูโจมตี! รีบชักกระบี่ฆ่ามัน!”

ทหารเก็บกวาดซากรอบ ๆ ต่างพากันฮึกเหิม แม้พวกเขาจะเป็นหน่วยสนับสนุน แต่การฆ่าศัตรูได้ก็คือแต้มบำเหน็จสำคัญเช่นกัน แม้งานเก็บศพจะไม่อันตรายเท่าแนวหน้า แต่สถานการณ์แบบนี้คือโอกาสทำผลงาน

“ฆ่า!” เว่ยฉวนคำราม

ทหารฉินราวสิบคนพุ่งเข้าล้อมทหารฮั่น

จ้าวเฟิงที่อยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

เจ้านี่เล่นตายอยู่จุดเดิมตั้งสามวัน แถมรอดจากการตรวจซ้ำสามรอบ… ความอดทนเช่นนี้ นี่มันระดับปีศาจชัดๆ

ปกติหลังการศึก ทหารเกราะเหล็กของฉินจะเป็นผู้ปิดบัญชีสนามรบ ไล่เช็กศพทุกศพเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่กองทัพหลันเถียนจะตามมาเก็บศพอีกสองรอบ การที่ทหารฮั่นคนนี้รอดมาได้ถือว่าเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์

เห็นพวกพ้องล้อมศัตรูด้วยความอยากได้ความดีความชอบ จ้าวเฟิงเดินเข้าไปช้า ๆ โดยไม่คิดแย่งผลงาน—เพราะทหารฮั่นคงไม่รอดแน่

แต่ทุกคนประเมินเขาต่ำเกินไป

ดวงตาของทหารฮั่นกะพริบวาบ แล้วสายตาก็จับจ้องไปยังคนที่สำคัญที่สุด—เว่ยฉวน นายกองร้อย

เขาพุ่งทะยานออกไปอย่างดุจเสือกระโจน ฟันกระบี่สังหารทหารฉินที่ขวางหน้าเพียงกระบี่เดียว แล้วพุ่งตรงเข้าหาเว่ยฉวน

เว่ยฉวนพยายามรับกระบี่ แต่ทหารฮั่นคนนั้นไวเกินไป ใส่แรงสะบัดเพียงครั้งก็ปัดกระบี่ของเว่ยฉวนออก ก่อนเตะเข้าที่ลำตัวอย่างแรง เว่ยฉวนร้องเจ็บ ล้มกระแทกพื้น

แววตาทหารฮั่นฉายความกระหายสังหาร เขายกกระบี่สองมือเตรียมฟันลงมา

แย่แล้ว… นี่ไม่ใช่ทหารฮั่นธรรมดาแน่

จ้าวเฟิงเข้าใจทันที หากไม่ช่วยตอนนี้ เว่ยฉวนต้องตายแน่

เขามองกระบี่ในมือ สูดหายใจลึก แล้วใช้ท่าของคนขว้างหอก—ปาดกระบี่ออกไปสุดแรง

ซู๊ดดดด!

กระบี่แหวกอากาศด้วยพลังมหาศาล

ก่อนที่คมกระบี่ของทหารฮั่นจะฟันลงบนหัวเว่ยฉวน…

ฉึก!

ร่างของทหารฮั่นสะท้าน เขามองหน้าอกตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ กระบี่ของจ้าวเฟิงปักทะลุอกเขาอย่างจัง กระบี่ในมือเขาร่วงหลุด ก่อนร่างจะล้มลงสิ้นใจ

เว่ยฉวนรอดหวุดหวิด

แผงสถานะดังขึ้นอีกครั้ง

“สังหาร แม่ทัพหมื่นนาย ได้รับ พลังกาย +20, ความเร็ว +20, ความทนทาน +20, จิตวิญญาณ +20, อายุขัย +20”

“ค่าคุณสมบัติทั้งหมดทะลุ 200 ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง”

จ้าวเฟิงตกตะลึง

ไม่น่าแปลกใจที่มันดุร้ายขนาดนี้… มันคือ ‘แม่ทัพหมื่นนาย! แถมข้ายังได้ค่าสถานะจากการฆ่าศัตรูโดยตรงอีกด้วย—ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ตอนนี้คุณสมบัติทั้งหมดของข้าทะลุสองร้อยแล้ว!

เว่ยฉวนตั้งสติได้ เขาลุกขึ้นด้วยสีหน้าซีดเผือด คุกเข่าตรวจศพศัตรู ก่อนล้วงป้ายยศจากเอวของชายคนนั้น

“ท่านนายกอง ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”

“ทหารฮั่นผู้นี้ดุร้ายเกินไป”

“มันฆ่าพี่น้องเราไปตั้งสองคนแล้ว!”

ทหารคนหนึ่งพูดพลางเตะศพอย่างโมโห

เว่ยฉวนมองป้ายยศแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“นี่… ไม่ใช่ทหารฮั่นธรรมดาเลย!”

เขาหันไปมองพวกพ้องรอบตัว แล้วตะโกนลั่น

“ใครเป็นคนขว้างกระบี่เมื่อครู่!?”