บทที่ 14 - ไม่สนหรอกว่าใครจะรับไหวไหม

บทที่ 14 - ไม่สนหรอกว่าใครจะรับไหวไหม

◉◉◉◉◉

เว่ยซั่วเห็นหวังเหิงแอบหนีออกไป ก็ตะโกนพลางแทะปีกไก่ไปพลาง

“ไอ้หวังเหิงเวรเอ๊ย แกยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะโว้ย”

เฉินฮุยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายในชุดสูททำท่าทางส่งสัญญาณให้เขา เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเว่ยซั่วและเจิ้งเฟิงว่า “พวกนายกินกันไปก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปทำแป๊บนึง”

เฉินฮุยเดินออกไปนอกร้าน ชายในชุดสูทก็รออยู่ตรงนั้นแล้ว

“ผู้จัดการหวง เป็นยังไงบ้างครับ” เฉินฮุยเอ่ยถาม

“ทุกเพลงเป็นเพลงระดับตำนานครับ ฝีมือการร้องยังต้องปรับปรุงอีกหน่อย แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก มีพลังในการดึงดูดสูงมาก นอกจากเรื่องชื่อเสียงแล้ว ด้านอื่นๆ ไม่ได้ด้อยไปกว่าหูเหล่ยเลยครับ” หวงอวี่กล่าว

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น งานแสดงเชิงพาณิชย์ในอีกสิบวันข้างหน้าก็เปลี่ยนจากหูเหล่ยเป็นหวังเหิงแทนแล้วกัน” เฉินฮุยกล่าว

“คุณชายครับ ถึงแม้คุณชายหวังจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณชาย แต่เขาก็ไม่มีชื่อเสียง การให้เขามาแสดงจะไม่ส่งผลกระทบต่อภาพรวมเหรอครับ” หวงอวี่ค่อนข้างกังวล

“ชื่อเสียงเหรอ เดี๋ยวก็มีเอง”

เฉินฮุยพูดเรียบๆ

หวงอวี่อ้าปากจะพูดแต่ก็หยุด เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่อยากจะพูดอะไรมากของเฉินฮุย เขาก็ได้แต่เก็บคำพูดในใจไว้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินฮุยถึงได้ลงมายุ่งกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

แต่ในฐานะลูกจ้าง เขารู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะพูดมาก และเมื่อไหร่ควรจะเงียบ

“อ้อ จริงสิ ค่าปรับผิดสัญญาของหูเหล่ยเท่าไหร่” เฉินฮุยถามขึ้นมาทันที

“สัญญาที่เซ็นไว้คือสองชั่วโมงห้าหมื่นครับ เนื่องจากอีกฝ่ายร่วมงานกับเราเป็นครั้งแรก ผู้ช่วยของหูเหล่ยเลยลดค่าปรับผิดสัญญาให้เหลือสองหมื่นหยวน ถ้าเราผิดสัญญา ก็แค่จ่ายเงินให้เธอสองหมื่นก็สามารถยกเลิกสัญญาได้แล้วครับ” หวงอวี่กล่าว

“สองหมื่น? ถูกไปสำหรับเธอแล้ว… ผู้หญิงที่ผิดสัญญาได้ตามใจชอบ แม้กระทั่งมหาวิทยาลัยของตัวเองก็ยังไม่สนใจ”

เฉินฮุยแค่นเสียงเบาๆ

“คุณชายครับ ถ้าเราไม่จ่ายค่าปรับผิดสัญญาก็ได้นะครับ เชื่อว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าพูดอะไร” หวงอวี่ได้ยินคำพูดของเฉินฮุยก็พูดอย่างระมัดระวัง

“จ่ายไป อย่าทำให้ชื่อเสียงของเชียนเซิ่งเสียหาย” เฉินฮุยกล่าว

“ครับ”

หวงอวี่ก็รีบจากไปอีกครั้ง

เมื่อมองตามหวงอวี่จนลับสายตา เฉินฮุยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

“เหล่ย คิดดูแล้วเป็นยังไงบ้าง”

“พี่ฮุย ผมดูไลฟ์สดแล้ว เด็กหนุ่มคนนี้ร้องดีมาก ผมตัดสินใจจะเชิญเขามางานเลี้ยงแล้ว ตอนนี้ปัญหาคือผมไม่รู้ว่าควรจะให้ค่าตัวเขาเท่าไหร่ดี หรือว่าพี่จะช่วยออกความเห็นหน่อย” เสียงของซ่งเหล่ยดังออกมาจากโทรศัพท์

“นายก็ดูตามความเหมาะสมสิ มาถามฉันทำไม เท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้นแหละ” เฉินฮุยหัวเราะ

“นายพูดแบบนี้ได้ไง หรือว่าจะให้ฟรีก็ได้งั้นเหรอ” ซ่งเหล่ยพูดอย่างไม่พอใจ

“ได้สิ นายก็บอกไปเลยว่าเชิญเขามาฟรีๆ เชื่อว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ” เฉินฮุยยิ้ม

“ถุย… นายขุดหลุมให้ฉันอีกแล้วนะ ฉันไม่กล้าเชื่อคำพูดของคนอย่างนายง่ายๆ หรอก” ซ่งเหล่ยหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นมาทันที “พี่ฮุย หวังเหิงคนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงขนาดทำให้นายต้องโทรหาฉันถึงสองครั้งสองครา ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นนายใส่ใจเรื่องของใครขนาดนี้มาก่อนเลย”

“เพื่อนร่วมห้องฉันเอง” เฉินฮุยหัวเราะฮ่าๆ แล้ววางสายไป

อีกด้านหนึ่ง ซ่งเหล่ยนั่งอยู่ในห้องทำงานของสภานักศึกษา อึ้งไปนาน

ทันใดนั้นเขาก็กระโดดขึ้น “ให้ตายเถอะพระเจ้า!”

“ประธานซ่ง?” หลี่ว์เหวินลี่ที่อยู่ข้างๆ มองมาด้วยสายตาฉงน

“เหวินลี่ งานเลี้ยงครั้งนี้เรายังมีงบเหลืออยู่เท่าไหร่” ซ่งเหล่ยสงบสติอารมณ์แล้วถาม

“น่าจะเหลืออยู่แปดหมื่นกว่านะคะ พอดีเมื่อสองสามวันก่อนได้สปอนเซอร์มา เลยค่อนข้างมีเงินทุนเหลือเฟือค่ะ”

“เอาแปดหมื่นออกมา ฉันจะไปเชิญหวังเหิง”

“อะไรนะคะ เขาไม่ใช่นักศึกษาธรรมดาเหรอคะ เชิญเขามาร้องเพลงต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”

หลี่ว์เหวินลี่ตกใจ

งานเลี้ยงครั้งนี้ พวกเขาก็เชิญนักศึกษาที่มีความสามารถโดดเด่นจากมหาวิทยาลัยอื่นมาหลายคนเหมือนกัน แต่ละคนก็ใช้เงินไปแค่พันสองพันเท่านั้นเอง

“คนธรรมดาบ้าบออะไร นี่มันเพื่อนร่วมห้องของเฉินฮุย! มิน่าล่ะไอ้เจ้าเฉินฮุยถึงได้เอาแต่แนะนำเขาให้ฉันอยู่ได้!” ซ่งเหล่ยสบถ

“เฉินฮุยคือใครคะ” หลี่ว์เหวินลี่ถาม

“คนที่ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่จริงๆ แล้วหยิ่งชะมัด”

ซ่งเหล่ยอยากจะเปลี่ยนคน แต่หลังจากที่ได้ฟังเพลงของหวังเหิงเมื่อกี้ ไม่รู้ทำไมเพลงหลายเพลงถึงได้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งรู้สึกว่าเพราะ

บ้าเอ๊ย

ติดงอมแงมเลย!

ฟังแล้วก็อยากฟังอีก

หวังเหิงคนนี้ก็เหมือนกับเฉินฮุย มีพิษสงทั้งคู่เลยสินะ

ตอนนี้ถ้าบอกว่าหูเหล่ยยอมกลับมาร้องเพลง ซ่งเหล่ยก็อาจจะไม่ตกลงด้วยซ้ำ!

เพราะไม่ว่าจะมองจากมุมไหน หวังเหิงก็คือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะร้องเพลงปิดท้ายงานเลี้ยง

…

หลังจากวางสาย เฉินฮุยก็ยืนอยู่ที่เดิม

สายตาเหม่อลอย

…

…

หวังเหิงยังไม่ทันกลับถึงหอพัก เสียงของระบบก็ดังขึ้น

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับค่าชื่อเสียง 15,000 แต้ม]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรายได้ 20,000]

ค่าชื่อเสียงหนึ่งหมื่นห้าพันแต้ม?

เมื่อได้ยินเสียงของระบบ เขาทั้งตกใจและดีใจ

ไม่คิดว่าตัวเองร้องเพลงไปไม่กี่เพลง จะได้รับค่าชื่อเสียงมหาศาลขนาดนี้

“น่าจะเป็นเพราะไลฟ์สดของเฉียวชีชีช่วยไว้แท้ๆ”

เขาจำได้ว่างานเลี้ยงเมื่อคืนมีคนดูอยู่หลายพันคน ตอนนั้นก็ได้ค่าชื่อเสียงมาแค่ 500 แต้มเท่านั้น ค่าชื่อเสียงหนึ่งหมื่นห้าพันแต้ม อย่างน้อยก็ต้องมีคนดูเป็นแสนคน

“เฉียวชีชียังจะให้เงินฉันอีก จริงๆ แล้วเราสองคนน่าจะเรียกว่าต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ถึงจะถูก”

เขาคิดในใจ

แต่ก็อดทึ่งกับความสามารถในการทำกำไรของวงการไลฟ์สดไม่ได้ เขาร้องเพลงไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฉียวชีชีกลับได้รับของขวัญมูลค่ากว่าแสนหยวน มากกว่ารายได้ทั้งปีของคนทั่วไปเสียอีก

น่าเสียดายที่หวังเหิงรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับการเป็นสตรีมเมอร์

การเป็นสตรีมเมอร์ไม่ใช่แค่ร้องเพลงเพราะแล้วจะดังได้ แต่ต้องรู้จักวิธีโต้ตอบกับชาวเน็ตด้วย ถึงจะรักษาความนิยมไว้ได้ ไม่อย่างนั้น

ทุกคนแค่ซื้อโปรแกรมแปลงเสียง ก็สามารถกลายเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังได้แล้ว

ส่วนเฉียวชีชีนั้น ทั้งสวย ทั้งมีนิสัยร่าเริง สามารถเข้ากับชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดได้อย่างกลมกลืน และไม่เกี่ยงที่จะเล่นมุกตลกโปกฮา หรือที่เรียกกันว่า เป็นได้ทั้งนางฟ้าและนางมาร

ดังนั้นเฉียวชีชีจึงสามารถโลดแล่นอยู่ในแพลตฟอร์มไลฟ์สดวาฬได้อย่างสบายๆ กลายเป็นสตรีมเมอร์แถวหน้า

“บางทีเพลงของฉันจะขึ้นชาร์ตเพลงฮิตได้ ก็อาจจะต้องพึ่งพาเธอ”

เพราะเฉียวชีชีมีแฟนคลับเป็นล้านคน คำพูดของเธอเพียงประโยคเดียว อาจจะมีประสิทธิภาพมากกว่าความพยายามของเขาตลอดหนึ่งเดือนเสียอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของหวังเหิงก็เต้นแรง

ถ้าหากเขาสามารถเกาะขาใหญ่ของอีกฝ่ายได้—โอ้ ไม่สิ นั่นมันลามก เขาทำไม่ได้

ถ้าหากเขาสามารถเกาะขาน้อยๆ ของอีกฝ่ายได้ก็คงจะดี

แต่เฉียวชีชีเป็นสตรีมเมอร์ระดับนางฟ้า เขาจะไปตีสนิทกับเธอได้อย่างไรกัน

ถึงแม้ว่าวันนี้เฉียวชีชีจะพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเองสองสามประโยค และแลกเบอร์โทรศัพท์กับวีแชทกันแล้ว แต่ในใจของหวังเหิงก็ยังไม่มั่นใจ

ในขณะที่ความคิดกำลังล่องลอยไปไกล

โทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” หวังเหิงรับสาย

“ใช่คุณหวังเหิงหรือเปล่าครับ” เสียงในโทรศัพท์สุภาพมาก

“ใช่ครับ ผมหวังเหิง ไม่ทราบว่าใครพูดครับ”

“สวัสดีครับคุณหวังเหิง ผมคือซ่งเหล่ย ประธานสภานักศึกษาของมหา’ลัยครูครับ ผมเพิ่งได้ดูวิดีโอที่คุณร้องเพลงในเน็ต รู้สึกว่าคุณร้องดีมากเลยครับ อยากจะเชิญคุณมาร่วมงานเลี้ยงอำลาบัณฑิตของมหา’ลัยครูปี 2019 ในวันมะรืนนี้ ไม่ทราบว่าคุณจะว่าอย่างไรบ้างครับ”

ปฏิกิริยาแรกของหวังเหิงคือโทรศัพท์หลอกลวง

จนกระทั่งซ่งเหล่ยพูดออกมาว่าเป็นเฉินฮุยที่แนะนำเขามา

เขาถึงได้เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย

แต่ในใจของหวังเหิงก็ยังมีความสงสัย เฉินฮุยไปรู้จักกับประธานสภานักศึกษาของมหา’ลัยครูได้อย่างไร แล้วยังแนะนำเขาไปร่วมงานเลี้ยงอำลาบัณฑิตของมหา’ลัยครูอีก?

เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่างานเลี้ยงอำลาบัณฑิตของมหา’ลัยครูเป็นงานเด็ดของเมืองปิงเฉิง ทุกครั้งจะดึงดูดนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยรอบๆ หลายแห่งให้ไปชม บรรยากาศคึกคักมาก ปีที่แล้วหวังเหิงกับเพื่อนๆ สองสามคนก็ตั้งใจจะไปร่วมสนุกด้วย แต่พอไปถึงก็พบว่าคนเยอะเกินไป รปภ.ไม่ให้พวกเขาเข้าไป สุดท้ายเลยต้องกลับมาอย่างจนใจ

ไม่คิดว่าปีนี้เขาจะมีโอกาสได้เป็นแขกรับเชิญในการแสดง?

“ประธานซ่งครับ การได้ขึ้นเวทีแสดงในงานเลี้ยงอำลาบัณฑิตของมหา’ลัยครูถือเป็นเกียรติของผมครับ”

นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้สะสมค่าชื่อเสียงอีกแล้ว เขาย่อมต้องตอบตกลง

“ส่วนเรื่องค่าตัว เนื่องจากงบประมาณของเราไม่ค่อยจะเพียงพอเท่าไหร่ เลยให้คุณได้แค่แปดหมื่นหยวนครับ สำหรับราคานี้ คุณหวังเหิงพอจะรับได้ไหมครับ” ซ่งเหล่ยถาม

“เท่าไหร่นะครับ”

“แปดหมื่นครับ”

แปด… แปดหมื่น…

มือของหวังเหิงสั่นเล็กน้อย

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมมีแต่คนเอาเงินมาให้เขาไม่หยุด

ให้ทีละหลายหมื่น!

ให้ทีละหลายหมื่น!

ไม่สนเลยว่าคนอื่นจะรับไหวหรือไม่ไหว

◉◉◉◉◉

จบแล้ว