ตอนที่ 20 ค่ายกลโบราณ

“ท่านลุงจิ่ว..”

หลงขุ่ยจ้องหลงจิ่ว ผู้จ้องจั๋วฝานอย่างสงบด้วยตาข้างเดียวของเขา

จั๋วฝานจ้องกลับพร้อมแสยะยิ้ม“ต่ำไป”

“ว่า-”

พวกเขากรีดร้องลั่น

1.8 ล้านเป็นจำนวนที่ตระกูลลั่วไม่คิดฝันแล้ว ลั่วหยุนชางไม่เคยฝันว่าตัวเองจะร่ำรวยได้ถึงขนาดนั้น แต่ในสายตาจั๋วฝาน มันไม่พอ

ลั่วหยุนชางกับหัวหน้าผางมองเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดและถูกเลี้ยงมาในคฤหาสน์เมฆ พวกเขาคงคิดว่าเขาคือลูกหลานตระกูลใหญ่

สายตาของเขาทอดมองไปไกลมาก

แต่ก่อนคนอื่นจะได้สติจากคำพูดของจั๋วฝาน คำตอบของหลงจิ่วก็มาถึง

“ข้าเข้าใจ แต่นี่เป็นตัวเลขมากสุดที่ตาแก่คนนี้จะให้ได้”

“อึก งั้นข้าจะขายมันให้ท่านปู่จิ่วด้วยราคานี้”ลั่วหยุนชางหัวเราะอย่างกระดากปาก

นางไม่เคยคิดฝันว่าภาพวาดสั่วๆจากจั๋วฝานจะขายได้มากขนาดนี้

และจากแววตาของตาเทพ หลงจิ่วแล้ว อีกฝ่ายดูเหมือนจะต้องการมันมาก เช่นนั้น มันดีกว่าที่จะได้รับความโปรดปรานจากเขาและสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับศาลาเฉียนหลง

หลงจิ่วแสดงรอยยิ้มขอบคุณ ตามคาด เขารีบม้วนภาพวาดอย่างระมัดระวังสุดขีด

แต่ทว่า จั๋วฝานกลับตบโต๊ะ“ในเมื่อท่านให้สูงกว่านี้ไม่ได้ งั้นข้อตกลงก็เป็นอันยกเลิก”

“จั๋วฝาน!”

ลั่วหยุนชางแหกปากมองเขา แต่เขาไม่สนใจนางขณะเอื้อมมือไปจับม้วนภาพ

หลงจิ่วหรี่ตา ปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัว“เจ้าหนู ตาแก่คนนี้อยากได้มัน”

ภายใต้แรงกดดันมหาศาลเช่นนั้น ทุกคนต่างหดตัว ขณะที่ลั่วหยุนชางกับหัวหน้าผางตกใจจนคิดอะไรไม่ออก

หลงจิ่วเหนือกว่าไช่หรง การตอแยเขาเท่ากับความตาย

แต่จั๋วฝานกลับไม่สนใจอำนาจของอีกฝายและยังเย้ยหยัย“ปู่จิ่ว ท่านกำลังทำให้ชื่อเสียงของศาลาเฉียนหลงเสื่อมเสีย”

“เจ้าหนู ไม่กลัวเลยหรือไง?”หลงจิ่วเพิ่มแรงกดดันเข้าไปอีก

“ฮึ่ม แล้วท่านละ?”

พวกเขาจ้องตากันอยู่หนึ่งวินาที จากนั้นหลงจิ่วก็สลายแรงกดดันและหัวเราะ“ฮ่าๆๆ เด็กดี ด้วยการที่เจ้าคอยดูแลตระกูลลั่ว พวกเขาคงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้ว”

คนอื่นตกตะลึง ทั้งสองก้าวห่างออกจากกันและสลายหมอกควันทั้งหมดซะดื้อๆ

แต่ ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่ได้ต่อสู้กันในหัว

หลงจิ่วปลดปล่อยพลังเขาเพื่อให้จั๋วฝานยอมขายภาพวาดกับเขา แต่จั๋วฝานก็พุ่งผ่านแรงกดดัน ถามชายชราถึงศักดิ์ศรี ศาลาเฉียนหลงคือตระกูลผู้ประเมินอันดับหนึ่งท่ามกลางเจ็ดตระกูลใหญ่ ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลไป ภาพลักษณ์พวกเขาคงเสียหายหนัก

จั๋วฝานเดิมพันด้วยโชคชะตาเขาว่าศักดิ์ศรีของตระกูลในหัวใจของหลงจิ่วต้องเป็นอันดับหนึ่ง และชนะ

จั๋วฝานแสยะยิ้ม ผลักม้วนภาพไปตรงหน้าหลงจิ่ว“สิบล้าน จ่ายมาก่อนสิบล้านและที่เหลือก็ค่อย ๆ ทยอยจ่าย”

“นั่น..”

หลงจิ่วพยักหน้า“ได้ จนกว่าหนี้จะหมด ศาลาเฉียนหลงถือเป็นหนี้ตระกูลลั่ว”

หลงจิ่วรับม้วนภาพและออกไป แต่เมื่อเขาออกไป เสียงของเขาก็ดังขึ้น“เสี่ยวขุ่น เอาหินปราณให้พวกเขาล้านก้อนและส่งพวกเขาออกไปด้วย”

“อึก เจ้าค่ะ!”

หลงขุ่ยเต็มไปด้วยความคิดต่างๆนานาในนหัวเพราะนางไม่เคยเห็นหลงจิ่วแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน นางหันกลับไปมองจั๋วฝาน มันเป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขายิ้มแบบนี้

ต่อมา นางก็ส่งหินปราณล้านก้อนให้เขาและพาพวกเขาออกไป

ที่ประตู ผู้คุมทั้งสองต่างกระตือรือร้นที่จะให้พวกเขาปรากฏตัวและสั่งสอนพวกเขา แต่ท่าทีเคารพของหลงขุ่ยก็ได้ทำลายแผนพวกเขา และเมื่อพวกเขาได้ยินข้อตกลงที่พวกเขาทำรวมถึงหินปราณล้านก้อน พวกเขาก็ตกตะลึง

พวกเขาไม่คิดว่าพวกบ้านนอกแบบนี้จะสามารถคุยข้อตกลงสำคัญแบบนี้ได้

“บ้าจริง ขอบคุณพระเจ้าที่เราไม่ได้ทำอะไร ไม่งั้นหายนะอาจเกิดขึ้นกับเรา”ผู้คุมจ้องทั้งสี่จากไป และปาดเหงื่อบนหน้าผาก ส่วนอีกคนแค่ก้มหน้า

ศาลาเฉียนหลงปฏิบัติต่อตระกูลร่ำรวยด้วยความเคารพ ถ้าคนของพวกเขากล้าทำอะไรตระกูลเหล่านั้น พวกเขาก็ต้องโดนลงโทษ

ในกรณีของตระกูลที่มีหินปราณล้านก้อน การขาดความเอื้อเฟื้อของพวกเขาอาจจบลงด้วยชีวิตของพวกเขาเอง

เมื่อคิดได้ พวกเขาก็เริ่มเหงื่อตก..

อีกด้านหนึ่ง หลงขุ่ยกลับไปหาหลงจิ่วซึ่งตอนนี้กำลังดูทุกรายละเอียดของค่ายกลระดับหนึ่ง

“ท่านลุงจิ่ว ไม่ใช่ว่านี่แค่ค่ายกลระดับหนึ่งหรอกหรือ?สิ่งนี้จะไปมีราคาถึงสิบล้านได้เยี่ยงไร?ข้าไม่เคยเห็นของที่มีค่ามากขนาดนั้นมาก่อน”หลงขุ่ยถาม

หลงจิ่วถอนหายใจ ทำท่าให้นางนั่งลงข้างเขา“เสี่ยวขุ่ย ดูให้ดี นี่อาจเป็นหนึ่งเดียวในจักรวรรดิ”

“นี่..”ดวงตาของหลงขุ่ยฉายแววตกใจ

“ค่ายกลโบราณ!”

หลงจิ่วตอบสนองต่อมัน“ค่ายกลโบราณเป็นวิชาที่สูญหาย แต่สิ่งนี้ได้พิสูจน์การมีอยู่ของพวกมันแล้ว มันประเมินค่าไม่ได้ แม้แต่สิบล้านก็ต่ำเกินไป”

“ว่างไนะ?ประเมินค่าไม่ได้?”

หลงจิ่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแบบเด็กๆ ราวกับว่าเขาได้รับของเล่นที่เขาหวงแหนสุด แต่มีบางอย่างทำให้อารมณ์ของเขาขุ่นมัว

“เสี่ยวขุ่ย บอกอาเจียให้หายอดฝีมือมาห้าคนและจับตาดูตระกูลลั่ว วันนี้พวกเขาไปตอแยตระกูลซุนเข้า”

“ทำไมเราถึงควรช่วยพวกเขา?”

หลงจิ่วตะคอก“เจ้าไม่ได้ยินหรือไง?เราเป็นหนี้พวกเขา”

หลงขุ่ยนึกได้[งั้น นี่ก็คือสิ่งที่จั๋วฝานกับหลงจิ่วตกลงกัน]

แต่ลุงจิ่วผู้มีประสบการณ์ก็ยังพ่ายแพ้ต่อการเจรจากับเด็ก แน่นอน เขาจึงอารมณ์ไม่ดี

หลงขุ่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก...

ปล.ตอนหน้าเปิดขายแล้วน้า ฝากติดตามเพจแอดด้วย พรุ่งนี้เช้าแอดน่าจะเปิดกลุ่มลับเรื่องนี้ กดเลย!!