บทที่ 41 จิตใจคน

บทที่ 41 จิตใจคน

วิดีโอมีความยาวเพียงยี่สิบวินาที แต่เนื้อหากลับรุนแรงและทรงพลังอย่างยิ่ง

เสิ่นเยว่ถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการต่อสู้ที่โหดร้ายและสมจริงถึงเพียงนี้ และที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือตัวเอกของเรื่องกลับเป็นเกาอู่ เพื่อนสนิทที่สุดของเขา

เมื่อเห็นข้อความสองสามบรรทัดสุดท้ายของวิดีโอ เสิ่นเยว่ก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที ไม่น่าแปลกใจเลยที่เกาอู่หายตัวไป ที่แท้เขาถูกกรมความมั่นคงควบคุมตัวไว้นี่เอง

ในฐานะเด็กดีคนหนึ่ง เสิ่นเยว่รู้สึกว่าสิ่งที่กรมความมั่นคงทำนั้นถูกต้อง เกาอู่ใช้กระบี่ฟันคนขาดเป็นสองท่อน มันโหดร้ายเกินไป!

การกระทำเช่นนี้ไม่ว่าเหตุผลจะถูกต้องเพียงใด ก็สมควรที่จะต้องถูกสอบสวนอย่างละเอียด

แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เกาอู่คือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา ตอนนี้เพื่อนสนิทกำลังถูกกล่าวหาว่าฆ่าคนโดยเจตนา เขาต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้เพื่อน! ในทางเทคนิคแล้ว วิดีโอนี้ตัดต่ออย่างเรียบง่ายและหยาบกระด้าง ข้อความบรรทัดสุดท้ายก็ขาดพลังในการปลุกระดม โชคดีที่ยังสามารถสื่อสารเนื้อหาได้อย่างชัดเจน

เมื่อดูที่ผู้เผยแพร่วิดีโอ ก็พบว่าเป็นบัญชีใหม่ แต่เจ้าของบัญชีกลับใช้บัญชีรองของเกาอู่ส่งต่อมาให้เขา

บนไคว่อินก็มีช่องสำหรับการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะ ซึ่งมีเพียงผู้ใหญ่เท่านั้นที่สามารถรับชมได้ ในนั้นจะมีวิดีโอการต่อสู้อยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่กระดูกหักเอ็นขาด จะไม่มีการเสียชีวิต

แต่วิดีโอนี้แตกต่างออกไป ถึงแม้จะมีการเซ็นเซอร์ด้วยโมเสก แต่ความโหดร้ายและนองเลือดนั้นก็ไม่อาจปิดบังได้

การที่สามารถผ่านการตรวจสอบและเผยแพร่บนไคว่อินได้โดยตรง แสดงว่าผู้สร้างวิดีโอนี้ต้องมีอิทธิพลไม่น้อย!

โดยปกติแล้ว เสิ่นเยว่จะไม่ส่งต่อวิดีโอประเภทนี้ เนื้อหามีความละเอียดอ่อน เสี่ยงต่อการถูกแบนบัญชีได้ง่ายมาก

การส่งต่อวิดีโอไม่ได้สร้างรายได้จากการเข้าชมมากนัก ความเสี่ยงสูงแต่ผลตอบแทนต่ำ ไม่มีความจำเป็นเลย

แต่ว่า วิดีโอนี้เห็นได้ชัดว่าสร้างขึ้นมาเพื่อสร้างกระแสให้เกาอู่ และกดดันกรมความมั่นคง เขาจำเป็นต้องส่งต่อ

ในมือของเขายังมีบัญชีหลักของเกาอู่อยู่ ซึ่งจะโพสต์วิดีโอการฝึกซ้อมทุกวัน ด้วยผลงานที่โดดเด่นของเกาอู่ในลีกยุทธ์มัธยมปลาย ประกอบกับคุณภาพของวิดีโอที่ดีมาก ทำให้มีผู้ติดตามสะสมแล้วกว่าสองแสนคน

เสิ่นเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ล้มเลิกความคิดที่จะใช้บัญชีของเกาอู่ส่งต่อ การทำเช่นนั้นอาจจะก่อให้เกิดปัญหาต่างๆ ตามมาได้ง่าย และอาจจะทำให้บัญชีถูกแบน

การสร้างบัญชีขึ้นมาไม่ใช่เรื่องง่าย บัญชีหลักของเกาอู่นี้ไม่ควรนำมาเสี่ยง

ถึงแม้บัญชีของเขาจะมีผู้ติดตามเพียงไม่กี่หมื่นคน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นนักเรียนในตงเจียง หากเขาเผยแพร่วิดีโอนี้ ก็จะสามารถจุดกระแสสังคมในตงเจียงได้ทันที...

ทันทีที่บัญชีของเสิ่นเยว่โพสต์ออกไป เพื่อนนักเรียนสองสามคนที่ติดตามเขาก็เห็นเข้า

เมื่อคลิกเปิดวิดีโอ เพื่อนนักเรียนสองสามคนก็ตกใจจนสบถออกมา แล้วก็รีบส่งต่ออย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่นาที วิดีโอนี้ก็แพร่กระจายไปในหมู่นักเรียนมัธยมปลายของตงเจียงราวกับไวรัส

อวี๋หรูหลงในฐานะผู้เล่นยอดเยี่ยมของนัดนี้ กำลังยืนอยู่หน้ากล้องเพื่อรับถ้วยรางวัล และให้สัมภาษณ์กับนักข่าวอย่างภาคภูมิใจ

หวงหลงและสมาชิกทีมยุทธ์โรงเรียนมัธยมเก้าคนอื่นๆ ยืนมองอยู่ไม่ไกล ทุกคนต่างมีสีหน้าเศ้าสร้อยและหดหู่ มีเพียงโค้ชหวงไห่ที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่ใส่ใจกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่นี้เลย

“เป็นเพราะเกาอู่คนเดียว ทำให้พวกเราต้องเสียหน้า” หวงหลงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย “ปกติทำเป็นเก่งนัก พอถึงเวลาสำคัญกลับทำพลาด ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามา ไอ้ไร้ประโยชน์สิ้นดี!”

“ปกติก็เห็นมันทำเก่ง น่ารังเกียจชะมัด...”

“จะมีธุระด่วนอะไรกันนักหนา ถึงกับไม่มีคำพูดสักคำ? ไอ้ขยะเอ๊ย!”

สมาชิกทีมยุทธ์คนอื่นๆ ก็พากันเห็นด้วย การถ่ายทอดสดอย่างเป็นทางการแต่กลับแพ้อย่างยับเยิน ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกไม่พอใจ มีคนเริ่มด่าก่อน เกาอู่ก็ไม่อยู่ที่นี่ การด่าจึงเป็นไปอย่างไม่มีความกดดัน

โจวอี้ไม่ชอบเกาอู่ และก็ไม่พอใจที่เกาอู่ไม่มาแข่งขันเช่นกัน แต่เขารังเกียจที่จะด่าคนลับหลัง และยิ่งดูถูกใบหน้าที่น่าเกลียดของคนพวกนี้ที่กำลังด่าคนลับหลัง

ถ้าเกาอู่อยู่ที่นี่ ไอ้พวกที่ด่ากันอย่างสนุกปากนี้คงจะเหมือนหลานชายตัวน้อย มีอะไรก็ต้องเก็บไว้ในใจ

เขหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด ก็พบว่าในกลุ่มแชทของห้องเรียนมีคนแท็กหาเขาอยู่หลายคน วิดีโอหนึ่งถูกส่งซ้ำไปมาในกลุ่มหลายรอบแล้ว ข้างล่างเป็นข้อความ “บ้าเอ๊ย!” ที่เหมือนกันหมด

เขาเปิดวิดีโอด้วยความสงสัย เมื่อดูจบก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาคำหนึ่ง

เมื่อเห็นหวงหลงด่าอย่างรุนแรง โจวอี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายื่นโทรศัพท์มือถือให้หวงหลง: “เกาอู่ไม่ได้มาเพราะเขาเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น”

“มันจะมีเรื่องบ้าอะไรได้...” หวงหลงยิ่งดูถูก เขารับโทรศัพท์มือถือมาแล้วคลิกเปิดวิดีโอ สมาชิกทีมยุทธ์คนอื่นๆ ก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัย

โจวอี้ยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ไม่ถึงยี่สิบวินาที สมาชิกทีมยุทธ์หลายคนก็พร้อมใจกันหน้าซีดเผือดแล้วสบถออกมา

หวงหลงที่เป็นหัวโจกไม่ได้สบถ แต่ปากของเขาอ้ากว้าง ท่าทางที่ตกใจของเขาดูน่าขบขันอยู่บ้าง

หวงหลงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงดูแย่มาก ไม่ว่าเกาอู่จะเก่งกาจบนเวทีเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นเพียงการประลองธรรมดาๆ

แตในวิดีโอ เกาอู่กลับใช้กระบี่เพียงเล่มเดียวฟันคู่ต่อสู้ขาดเป็นสองท่อน ความโหดเหี้ยมและความเด็ดขาดในการลงมือนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง หวงหลงตกใจจริงๆ

หวงหลงเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าที่แปลกประหลาดของเพื่อนๆ เขารู้ว่าตัวเองเสียอาการไปบ้าง เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง: “ไม่คิดเลยว่าเกาอู่จะโหดขนาดนี้!”

เพื่อนๆ หลายคนต่างก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ถูกต้อง เกาอู่เป็นคนร่าเริงสดใส กับใครก็ยิ้มแย้มแจ่มใสและชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะมือไม้หนักและใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

เมื่อครู่พวกเขาด่าเสียงดัง ตอนนี้ต่างก็รู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

อวี๋หรูหลงที่กำลังถือถ้วยรางวัลอยู่เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหวงหลงและพวกพ้องที่มีสีหน้าไม่สบายใจพอดี เขาชูถ้วยรางวัลในมือขึ้นแล้วทำท่าทางให้พวกเขาดู ทีมยุทธ์โรงเรียนมัธยมเก้าอ่อนแอจริงๆ เขาชนะมาได้โดยไม่รู้สึกภาคภูมิใจเท่าไหร่

เมื่อเห็นสีหน้าของหวงหลงและพวกพ้อง อวี๋หรูหลงก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง ไอ้เด็กพวกนี้ทั้งอ่อนแอทั้งขี้แพ้ชวนตี เขายิ่งชอบที่จะสั่งสอนคนแบบนี้

ซ่งหมิงหลินและหยางหรูที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น พวกเขาทั้งสองคนต่างก็รู้สึกว่าพวกโรงเรียนมัธยมเก้าพวกนี้น่าขบขันดี

อวี๋หรูหลงได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนๆ ก็ยิ่งได้ใจ เขาชี้นิ้วไปทางหวงหลงและคนอื่นๆ: “อ่อนหัดยังฝึกได้ แต่ถ้าขี้ขลาดฝึกยังไงก็ไม่ดีขึ้น!”

สมาชิกทีมยุทธ์โรงเรียนมัธยมเก้าทุกคนต่างก็โกรธจัด ไอ้เด็กนี่ชนะแล้วยังจะมาพูดจาเยาะเย้ยอีก

หวงหลงถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้าไปแล้วพูดเสียงดัง: “ถ้าไม่ใช่เพราะเกาอู่มีธุระไม่ได้มา จะถึงตาพวกแกมาอวดดีเหรอ?”

“เกาอู่ไม่ได้มีธุระหรอก แต่กลัวจนฉี่ราดกางเกง ต้องอยู่บ้านซักกางเกง...” ซ่งหมิงหลินเยาะเย้ย

“แกอย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ” ถึงแม้หวงหลงจะไม่ชอบเกาอู่ แต่เขาก็เกลียดชังพวกโรงเรียนมัธยมหนึ่งที่หยิ่งผยองพวกนี้มากกว่า

เขายัดโทรศัพท์มือถือใส่มือซ่งหมิงหลิน: “ดูให้จบก่อนแล้วค่อยพูด!”

“เชอะ...”

ซ่งหมิงหลินหัวเราะเยาะ เขากดเปิดวิดีโออย่างไม่ใส่ใจ ยี่สิบวินาทีต่อมา รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขาก็พลันแข็งค้าง

หยางหรูและอวี๋หรูหลงเห็นสีหน้าของซ่งหมิงหลินไม่ปกติ ทั้งสองคนก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูวิดีโอด้วยกัน แล้วทั้งสองคนก็หน้าซีดเผือด อวี๋หรูหลงถึงกับสบถออกมา

หานหยางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ถึงแม้เพื่อนร่วมทีมของเขาจะดูไม่เป็นผู้ใหญ่ไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะตกใจเกินเหตุขนาดนี้

“พี่รอง พี่รีบดูวิดีโอนี่สิ...” หยางหรูรีบยื่นโทรศัพท์มือถือให้หานหยาง เมื่อหานหยางดูจบก็เงียบไป

กระบี่นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ! ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือความแข็งกร้าวและความเด็ดขาดที่เกาอู่แสดงออกมา ทำให้คนอดที่จะรู้สึกยำเกรงไม่ได้

หวงหลงบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือคืนมาแล้วพูดกับอวี๋หรูหลงและพวกพ้องอย่างได้ใจ: “วันนี้ถือว่าพวกแกโชคดีไป!”

คำพูดนี้ฟังดูบาดหู แต่พวกอวี๋หรูหลงกลับไม่มีอารมณ์ที่จะไปใส่ใจกับหวงหลง วิดีโอความยาวเพียงยี่สิบวินาทีนั้น ทำให้พวกเขาทุกคนตกตะลึงไปตามๆ กัน

ในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย พวกเขาเคยลงแข่งขันในลีกมาแล้วมากมาย แต่กลับไม่เคยผ่านการต่อสู้ที่แท้จริง และยิ่งไม่เคยผ่านการต่อสู้ที่โหดร้ายถึงเพียงนี้

รถบัสขนาดกลางของโรงเรียนมัธยมหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากประตูโรงเรียนมัธยมเก้า บรรยากาศภายในรถกลับเงียบสงัดอย่างผิดปกติ สมาชิกทีมยุทธ์ทุกคนต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไม่มีความยินดีหลังจากได้รับชัยชนะเลยแม้แต่น้อย

เวลาห้าโมงเย็นกว่า ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว แสงไฟจากอาคารสองข้างทางก็สว่างไสวขึ้น รถบัสวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟข้างนอกหน้าต่างก็สว่างวาบๆ ส่องให้ใบหน้าของทุกคนในรถดูมืดๆ สว่างๆ ไปตามจังหวะ

หลังจากเงียบกันไปพักใหญ่ หยางหรูก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอหันไปถามซ่งอวิ๋นฮุ่ย (Song Yunhui) ที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสวยสง่าอยู่ข้างๆ: “โค้ชคะ กระบี่ของเกาอู่อยู่ในระดับไหนคะ?”

ซ่งอวิ๋นฮุ่ยสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของทุกคนไม่ค่อยดี เธอจึงเปิดวิดีโอในโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วอธิบายให้ทุกคนฟัง: “เธอดูที่กระบี่ของชายชุดดำสิ เสียงหวีดหวิวแหลมคม ความเร็วสูงมาก พิสูจน์ได้ว่าพละกำลังในการเหวี่ยงกระบี่น่าจะสูงถึงหนึ่งพันเจ็ดร้อยถึงแปดร้อยกิโลกรัม”

“กระบี่ที่ดุร้ายรุนแรงถึงเพียงนี้ แต่เกาอู่กลับอาศัยความคมของกระบี่เข้าปะทะ ก็เพราะว่าพละกำลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป เกาอู่ถึงสามารถฟันกระบี่ยาวของอีกฝ่ายขาดได้ในครั้งเดียว”

“จากนั้นก็ตวัดกระบี่สวนกลับไป เป็นกระบวนท่าคลื่นทลาย (โพ่ล่างซื่อ) ในเพลงกระบี่มังกรท่องนที นี่ก็ไม่ยากอะไร ชายชุดดำสติไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ตวัดกระบี่ที่หักสวนกลับมา ทั้งสองฝ่ายจึงตัดสินความเป็นความตายกันในทันที”

ซ่งอวิ๋นฮุ่ยพูดอย่างรู้สึกทึ่ง: “ทุกด้านของเกาอู่ล้วนด้อยกว่าชายชุดดำอยู่ไม่น้อย แต่ในยามคับขันเขากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็สามารถคิดหาวิธีใช้ความคมของกระบี่เอาชนะศัตรูได้ ถึงแม้ทักษะกระบี่จะธรรมดา แต่การรับมือกลับเรียกได้ว่ายอดเยี่ยม สามารถมองเห็นได้ว่าคนคนนี้มีพรสวรรค์ในการต่อสู้อย่างยิ่ง!” “ที่ร้ายกาจจริงๆ คือความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับกระบี่ ความกล้าที่จะลงมือสังหารศัตรู ความกล้าหาญและความเด็ดขาดเช่นนี้ ช่างเป็นนักรบโดยกำเนิดจริงๆ...”

หานหยางพูดอย่างเสียดาย: “น่าเสียดาย วันนี้ไม่ได้ประลองฝีมือกับเขา หลังจากนี้ก็คงไม่มีโอกาสแล้ว”

หยางหรูก็พูดขึ้นมาว่า: “ไอ้หมอนี่พัวพันกับคดีฆ่าคน ไม่รู้ว่าจะได้ออกมาเมื่อไหร่!”

คนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย ภูมิหลังทางครอบครัวของพวกเขาดีมาก แต่ก็รู้ดีว่าคดีฆ่าคนนั้นยุ่งยากที่สุด

สหพันธ์ควบคุมเรื่องนี้อย่างเข้มงวดมาโดยตลอด มีเพียงสาวกเทพปีศาจและผู้ต้องหาตามหมายจับที่ได้รับการรับรองจากทางการเท่านั้น ที่จะไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย ไอ้คนที่ถูกฆ่าไปดูเหมือนจะเป็นสาวกเทพปีศาจ แต่ก็แค่ดูเหมือน สถานการณ์ที่แท้จริงยังยากที่จะบอกได้

ไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังทางครอบครัวที่ไม่ดีของเกาอู่ ต่อให้เป็นพวกเขาเจอเรื่องแบบนี้ก็จะยุ่งยากมากถึงมากที่สุด ยากที่จะหลุดพ้นได้ง่ายๆ

“เหอะ...”

ซ่งอวิ๋นฮุ่ยหัวเราะ พวกหยางหรูยังคงไร้เดียงสาเกินไป เพียงแค่การที่วิดีโอสามารถแพร่กระจายไปได้อย่างกว้างขวาง ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็มียอดเข้าชมกว่าร้อยล้านครั้ง ก็รู้ได้ว่าเบื้องหลังต้องมีคนคอยผลักดันอยู่แน่นอน

ด้วยแรงกดดันจากกระแสสังคมที่มหาศาลเช่นนี้ เกาอู่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด กรมความมั่นคงเพื่อที่จะระงับกระแสสังคม ก็จะต้องรีบปล่อยตัวเกาอู่ออกมาในไม่ช้า...