บทที่ 341 งานศิลปะอันงดงาม

ฟ่านลี่หมิงมองดูน้ำผึ้งในมือ สีเหลืองอำพันดุจหยก กระตุ้นความอยากลิ้มลอง

"น้ำผึ้งธรรมชาติจากชนบท สีสันแบบนี้บอกได้เลยว่าของดี จริงสิ เสี่ยวอวี่ ขอแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คืออาจารย์หง ผู้รังสรรค์สร้อยไข่มุกให้เธอ ท่านเป็นช่างทำเครื่องประดับอัญมณีชื่อดังระดับประเทศ แบรนด์เครื่องประดับใหญ่ๆ ในประเทศถ้าได้วัตถุดิบดีๆ มา ก็มักจะมาขอให้ท่านช่วยทำให้ทั้งนั้น"

หลังจากดูน้ำผึ้งเสร็จ เขาก็ผายมือแนะนำชายชราที่นั่งข้างๆ ให้โจวอวี่รู้จัก

"อาจารย์หง ขอบคุณมากครับที่ช่วยทำสร้อยไข่มุกให้ผม รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ" โจวอวี่มองชายชรา แล้วยื่นมือออกไปจับทักทาย

อาจารย์หงยิ้มตอบ จับมือโจวอวี่ "เจ้าของสุนัขเทพโต้คลื่นเสี่ยวอวี่โจวช่วงนี้เห็นหน้าในทีวีบ่อยเชียวนะ ลี่หมิงพูดผิดแล้ว เธอนั่นแหละที่โด่งดังกว่าฉันเยอะ ไข่มุกพวกนั้นสมบูรณ์แบบทุกเม็ด การได้นำมาทำเป็นสร้อยคอ ฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกัน"

"อาจารย์หงชมเกินไปแล้วครับ แค่โชคช่วยเท่านั้นเอง" โจวอวี่ยิ้มตอบ แม้จะมีคนติดตามเวยป๋อเยอะ แต่หู่จื่อกับพวกก็ยังไม่ถือว่าดังระเบิด จนกระทั่งแอนดรูว์โผล่มาพร้อมกับสัญญาหนังฮอลลีวูด Cats & Dogs 3 นั่นแหละ ที่ทำให้พวกมันดังพลุแตกไปทั่วจีน

"ฮ่าๆ พ่อหนุ่ม ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ต่อให้ไม่มีหนังเรื่องนั้น สุนัขเทพทั้งสามตัวของเธอก็ต้องเตะตาคนอื่นเข้าสักวันอยู่ดี" อาจารย์หงโบกมือยิ้มๆ ตราบใดที่สุนัขมีความสามารถ การมีชื่อเสียงก็เป็นแค่เรื่องของเวลา

ฟ่านลี่หมิงพยักหน้าเห็นด้วย "อาจารย์หงพูดถูก คลิปที่ฉันดูในเน็ต สุนัขพวกนั้นแสนรู้ราวกับปีศาจเลย เอาล่ะ นั่งดื่มชาเถอะ เดี๋ยวอาจารย์หงจะอธิบายเกี่ยวกับสร้อยให้ฟัง รับรองเธอต้องถูกใจแน่"

โจวอวี่นั่งลงด้วยความคาดหวัง ไข่มุกแต่ละเม็ดสมบูรณ์แบบขนาดนั้น ไม่รู้ว่าพอเอามาร้อยเป็นสร้อยแล้วจะออกมาหน้าตาเป็นยังไง

"ดื่มชาก่อน อย่าเพิ่งใจร้อน ให้อาจารย์หงเล่าที่มาที่ไปให้ฟังสักหน่อย" เห็นสีหน้าโจวอวี่ ฟ่านลี่หมิงก็ยิ้มพลางยื่นถ้วยชาให้

โจวอวี่ยิ้มรับ จิบชาเบาๆ แล้วหันไปมองอาจารย์หง

"ก่อนหน้านี้ฉันให้ลี่หมิงถามเธอว่าจะเอาสร้อยไปให้ใคร และงบประมาณสูงสุดที่รับได้ พอรู้คำตอบ ฉันก็เริ่มหาวัสดุและลงมือทำ ไข่มุกที่เธอให้มานั้นสมบูรณ์แบบและเม็ดใหญ่มาก ขนาดแบบนี้หาเม็ดเดียวไม่ยาก แต่การจะหาทีเดียวเป็นสิบเม็ด ยากมาก"

อาจารย์หงเริ่มเล่าด้วยรอยยิ้ม "ตอนแรกลี่หมิงบอก ฉันยังไม่ค่อยเชื่อ แต่พอเห็นของจริงถึงได้มั่นใจว่านี่คือไข่มุกธรรมชาติแท้ๆ แถมยังเป็นไข่มุกทะเลใต้ที่หายากที่สุด มีแต่ไข่มุกทะเลใต้เท่านั้นที่จะใหญ่ขนาดนี้ได้"

"แต่ถึงจะใหญ่ขนาดนี้ 16 เม็ดก็ยังไม่พอทำสร้อยทั้งเส้น และด้วยความสามารถของฉัน ฉันก็หาไข่มุกแบบเดียวกันอีก 16 เม็ดมาเติมให้ครบในทันทีไม่ได้ ถ้าเอาไข่มุกอื่นมาผสม มันจะทำลายความสวยงามของไข่มุกชุดนี้ ฉันเลยใช้แพลตตินัมกับเพชรมาช่วยร้อยเรียงไข่มุกทั้ง 16 เม็ดเข้าด้วยกัน"

โจวอวี่พยักหน้าเห็นด้วย ในบรรดาไข่มุกที่เสี่ยวพ่างหามาได้ มีแค่ 16 เม็ดนี้ที่ขนาดเท่ากันเป๊ะ เขาไม่อยากเอาขนาดอื่นมาปนเพราะกลัวจะเสียของ ไม่นึกว่าอาจารย์หงจะคิดเหมือนกัน

เสี่ยวพ่างเป็นโลมา ว่ายน้ำในทะเลได้อย่างอิสระ แต่หามาหลายวันก็ได้แค่ 16 เม็ดนี้ การจะให้ช่างจิวเวลรี่หาไข่มุกแบบเดียวกันมาให้ครบในเวลาสั้นๆ จึงเป็นเรื่องยากมาก

ตอนอาจารย์หงถามงบประมาณ เขาตอบไปว่าไม่เกิน 3 ล้าน

"ถ้าวันหลังเธอหาไข่มุกขนาดนี้มาเพิ่มได้ ฉันยินดีจะร้อยให้ใหม่ เพราะสร้อยที่ทำจากไข่มุกล้วนๆ ย่อมสมบูรณ์แบบที่สุด" อาจารย์หงทิ้งท้าย

"ขอบคุณครับอาจารย์หง แต่คงหาไม่ได้ง่ายๆ หรอกครับ" โจวอวี่ส่ายหน้ายิ้ม ไข่มุกแบบนี้ต้องใช้เวลาสะสมตามธรรมชาตินานกว่าที่คิด

อาจารย์หงยิ้ม "ถึงจะหาเพิ่มไม่ได้ แต่สร้อยเส้นนี้ก็น่าจะถูกใจเธอแล้วล่ะ เอ้า ลองดูสิ" พูดจบเขาก็หยิบกล่องหรูหราออกมาจากหีบข้างตัว ยื่นให้โจวอวี่

โจวอวี่รับกล่องมาอย่างทะนุถนอม ค่อยๆ เปิดออกด้วยความคาดหวัง

ทันทีที่เห็นสร้อยไข่มุกในกล่อง เขาก็ต้องอุทานออกมา มันคืองานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ งดงามทุกอณู

จุดเด่นที่สุดคือไข่มุก 16 เม็ดที่กระจายตัวอยู่อย่างลงตัว คั่นด้วยลวดลายดอกไม้ที่ทำจากแพลตตินัมและเพชร เชื่อมร้อยไข่มุกแต่ละเม็ดเข้าด้วยกัน

ลวดลายดอกไม้นั้นประณีตวิจิตร ช่วยขับเน้นความงามของไข่มุกให้โดดเด่น ทำให้สร้อยทั้งเส้นดูหรูหราและสง่างาม

โจวอวี่รู้สึกว่านี่คือสร้อยที่สวยที่สุดแล้ว ถ้าเป็นไข่มุกล้วนอาจจะสมบูรณ์แบบในแง่ของวัสดุ แต่อาจขาดเสน่ห์บางอย่างไป

ก่อนหน้านี้แค่ไข่มุก 16 เม็ดวางรวมกันก็เจิดจรัสแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อรวมกับแพลตตินัมและเพชร มันกลายเป็นงานศิลปะชั้นเลิศ

"เป็นไงพ่อหนุ่ม สร้อยที่ฉันทำ พอใจไหม" เห็นสีหน้าโจวอวี่ อาจารย์หงก็ถามยิ้มๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

โจวอวี่พยักหน้าโดยไม่ลังเล "สร้อยเส้นนี้คืองานศิลปะที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ครับ ผมพอใจมาก ขอบคุณครับอาจารย์หง"

"ฮ่าๆ ไม่ต้องเกรงใจ การได้ทำสร้อยเส้นนี้ฉันก็มีความสุขมาก พอใจก็ดีแล้ว เดี๋ยวนี้คนกตัญญูแบบเธอหายากนะ" อาจารย์หงโบกมือยิ้มแย้ม

"พ่อแม่ลำบากมาเกือบทั้งชีวิต ผมก็ควรตอบแทนบ้าง" โจวอวี่ยิ้มตอบ เขาตั้งใจจะมอบสร้อยเส้นนี้ให้แม่ ตั้งแต่ได้ไข่มุกมาก็มีความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้ว

ตั้งแต่จำความได้ แม่ไม่เคยซื้อเครื่องประดับเลย เห็นผู้หญิงคนอื่นในหมู่บ้านอวดเครื่องประดับ แม่ก็ไม่เคยนึกอิจฉา จำได้ว่าตอนกลับบ้านช่วงปิดเทอมมหาวิทยาลัย เขาซื้อกำไลลูกปัดนำโชคให้ แม่ดีใจอยู่เป็นวันๆ

ตอนนี้เขาประสบความสำเร็จ ได้ไข่มุกมา ก็ถึงเวลาตอบแทนแล้ว จึงเป็นที่มาของการสั่งทำสร้อยเส้นนี้

"ความคิดดีมาก คนสมัยนี้พอรวยแล้วย้ายไปอยู่เมืองใหญ่ ก็ทิ้งพ่อแม่ไว้ที่บ้านนอก ไม่สนใจใยดี" อาจารย์หงพยักหน้าชื่นชม

โจวอวี่มองสร้อยในกล่องอีกครั้ง แล้วนึกขึ้นได้ "จริงสิ อาจารย์หง ค่าทำสร้อยเท่าไหร่ครับ"

อาจารย์หงยิ้ม หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "นี่คือน้ำหนักวัสดุและเกรดที่ใช้ ถ้าไข่มุกพวกนี้ร้อยเป็นสร้อยได้เลย ฉันจะไม่คิดเงินสักบาท แต่ตอนนี้แม้จะไม่คิดค่าแรง แต่ค่าวัสดุก็ต้องคิด รวมแล้ว 1,050,000 หยวน เห็นแก่ความกตัญญูของเธอ คิดแค่ล้านถ้วนก็แล้วกัน"

"อาจารย์หง ล้านเดียวพอเหรอครับ เดี๋ยวขาดทุนนะ" โจวอวี่รับกระดาษมาดูผ่านๆ แล้ววางลง แกล้งถามทีเล่นทีจริง

"ฮ่าๆ ได้ทำสร้อยเส้นนี้ ต่อให้ขาดทุนฉันก็ยอม วางใจเถอะ ล้านเดียวนี่พอแล้ว" อาจารย์หงหัวเราะร่า โบกมือ

โจวอวี่หยิบบัตรเครดิตออกมารูดที่เครื่องรูดบัตรของฟ่านลี่หมิง สร้อยไข่มุกเส้นนี้จึงตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์

"พ่อหนุ่ม สิ่งที่มีค่าที่สุดในสร้อยเส้นนี้ไม่ใช่แพลตตินัมหรือเพชรของฉันหรอกนะ แต่เป็นไข่มุกของเธอต่างหาก คำนวณดูแล้ว มูลค่าสร้อยเส้นนี้ตอนนี้ไม่ต่ำกว่า 5 ล้านหยวนแน่" อาจารย์หงมองสร้อยในกล่องแล้วเอ่ยขึ้น

"ต้องขอบคุณฝีมือการทำของอาจารย์หงด้วยครับ ถ้าไม่มีอาจารย์ สร้อยเส้นนี้คงไม่สมบูรณ์แบบขนาดนี้" โจวอวี่ยิ้มตอบ เขาพอใจกับสร้อยเส้นนี้มาก สวยกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก

อาจารย์หงส่ายหน้ายิ้ม "ถ้าไม่มีไข่มุก 16 เม็ดของเธอ สร้อยเส้นนี้ก็เกิดขึ้นไม่ได้ ฝีมือฉันก็แค่ส่วนเสริมเท่านั้นแหละ วันหลังถ้าได้ไข่มุกแบบนี้มาอีก อย่าลืมให้ฉันทำให้ล่ะ"

"อาจารย์หงครับ แค่เห็นสร้อยเส้นนี้ผมก็รู้แล้วว่าฝีมืออาจารย์สุดยอดแค่ไหน ต้องรบกวนอีกแน่นอนครับ" โจวอวี่พยักหน้ารับคำ จากนั้นคุยกับทั้งสองคนอีกครู่หนึ่ง แล้วขอตัวลากลับ

ขับรถออกจากลานจอดรถ หาที่ลับตาคน เอาหยาดน้ำค้างหยก 2 กระถางออกมาจากถุงสมบัติใส่ไว้ท้ายรถ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังร้านไม้อวบน้ำของฉีจินเซวียน มีสร้อยแล้ว ยังขาดอีกอย่างหนึ่ง

ไม่นาน โจวอวี่ก็มาถึงร้าน ทราบว่าฉีจินเซวียนไม่อยู่ ไปที่ภัตตาคารชมวิว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา