บทที่ 191 สรรพคุณของไข่ไก่วิญญาณ

โจวอวี่กินไข่เจียวไก่วิญญาณอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคำที่กลืนลงไป ปราณสีทองในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นทีละนิด จนเริ่มเห็นได้ชัดท่ามกลางปราณเที่ยงธรรมสีขาว

นอกจากเรื่องปราณลึกลับนี้แล้ว รสชาติของมันยังอร่อยล้ำเลิศ ยิ่งกว่าผักวิญญาณหรือหน่อไม้ไผ่เสียงมรกตเสียอีก ทั้งที่ปรุงรสแค่พื้นๆ

น่าเสียดายที่แม่ไก่สองตัวนี้ออกไข่ยากเย็นเหลือเกิน กินหยกไปตั้งเท่าไหร่กว่าจะได้ไข่มาแค่สองฟอง ทำกินได้แค่จานเดียว ยังไม่ทันหายอยากก็หมดซะแล้ว

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าปราณสีทองนี้มีดีอะไร ถึงทำให้ผู้ฝึกตนทั่วไปไม่มีวาสนาได้ลิ้มลอง ถ้าแค่รสชาติอร่อยอย่างเดียวคงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง

ทันใดนั้น โจวอวี่ก็นึกขึ้นได้ รีบวิ่งไปหยิบไหสุราผลไม้เซียนออกมา มัวแต่สนใจไข่จนลืมเหล้าไปเลย

เหล้าที่ได้มาจากหุบเขาครัวเทพ สุราหมักห้าร้อยปี รสชาติสุดยอดที่เขาได้ลิ้มลองไปแค่ชามเดียวเมื่อคืนวาน

เปิดฝาไห กลิ่นหอมตลบอบอวลฟุ้งออกมา โจวอวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างสดชื่น ยิ่งเก็บนานยิ่งหอม เหล้าอายุห้าร้อยปีนี่หาไม่ได้ในโลกมนุษย์แน่ๆ

เขารินเหล้าใส่ชาม น้ำสีเหลืองอำพันใสกระจ่าง ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย กลิ่นผลไม้นานาชนิดผสมผสานกันอย่างลงตัว บอกไม่ถูกว่าเป็นผลไม้อะไรบ้าง แต่หอมจับใจ

โจวอวี่จิบเบาๆ รสชาติระเบิดซ่านในปาก กลมกล่อม ละมุนละไม

พอกลืนลงคอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แปลกที่ปราณเที่ยงธรรมในตัวไม่ได้เพิ่มขึ้น

คงจริงอย่างที่เจ้าสำนักเหวินยวนเก๋อเคยบอก ปราณเที่ยงธรรมเพิ่มพูนได้ด้วยการอ่านเขียนและบำเพ็ญเพียรเท่านั้น ของกินของใช้อาจไม่ช่วยอะไร นี่คงเป็นสาเหตุที่สำนักเหวินยวนเก๋อเสื่อมถอยลง

ถ้าเป็นผู้ฝึกตนสายอื่น ดื่มเหล้านี้เข้าไปคงได้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นมาบ้างแหละ

ขณะกำลังดื่มด่ำกับรสชาติเหล้า หู่จื่อ ต้าเป่า และเสี่ยวเป่า ก็มานั่งจ้องตาแป๋ว เลียริมฝีปากแผล็บๆ

"เจ้าพวกตะกละ นี่เหล้านะเว้ย ไม่ใช่ขนม ไปกินข้าวของตัวเองไป๊" โจวอวี่ดุขำๆ อีกเดี๋ยวต้องไปโต้คลื่น ขืนให้พวกมันกินเหล้าคงเมาแอ๋ตกกระดานโต้คลื่นแน่

จิบเหล้าเซียน แกล้มไข่เจียววิญญาณ กินเนื้อสิงโตวิญญาณ ผักวิญญาณ หน่อไม้เซียน ชีวิตช่างดี๊ดี

ของพวกนี้เอาไปขายข้างนอกได้เงินเป็นแสนๆ โดยเฉพาะเหล้าเซียนกับไข่ไก่วิญญาณนี่ประเมินค่าไม่ได้เลย

กินไข่หมดไปสองฟอง ปราณสีทองในตัวเพิ่มขึ้นมาพอสมควร แต่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของปราณเที่ยงธรรมทั้งหมด

มันมีไว้ทำอะไรกันแน่นะ หรือจะเปลี่ยนปราณเที่ยงธรรมให้กลายเป็นสีทอง?

โจวอวี่เก็บความสงสัยไว้ก่อน จัดการกับกับข้าวที่เหลือจนเกลี้ยง แล้วซดเหล้าตามอีกชาม เริ่มรู้สึกมึนๆ สบายตัว

สุราผลไม้เซียน หรือสุราวานรเวอร์ชันอัปเกรด เขาจะทำเลียนแบบได้ไหมนะ ถึงวัตถุดิบจะห่วยกว่า แต่รสชาติน่าจะดีกว่าเหล้าโลกมนุษย์เยอะ

ติดอยู่ที่สูตรลับในแผ่นหยกที่ต้องใช้ค่ายกลเฉพาะของสำนัก แต่เขาไม่มีหินเซียน คงต้องดัดแปลงค่ายกลเอาเอง

เก็บล้างเรียบร้อย โจวอวี่มานั่งที่ลานบ้าน ลองควบคุมปราณสีทองนั้นดู มันตอบสนองต่อการควบคุมของเขา ไหลมารวมที่ปลายนิ้ว เปล่งแสงสีทองเจิดจ้า

จะลองกับอะไรดี... มองไปที่ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ คิดจะลองกับหญ้าหมึก แต่ก็เปลี่ยนใจ กลัวเกิดผลข้างเคียงทำหญ้าตาย เดี๋ยวเหรินเทียนป้ากลับมาจะยุ่ง

งั้นลองเขียนหนังสือดูดีกว่า

เขาเตรียมอุปกรณ์การเขียนพู่กัน ส่งปราณสีทองเข้าไปในพู่กันเหวินยวน พู่กันเปล่งแสงสีทองวาบขึ้นมา

โจวอวี่จรดพู่กันลงบนกระดาษ ตัวอักษรที่เขียนออกมามีประกายสีทองวูบหนึ่ง

แต่น่าเสียดาย เขียนไปได้แค่ครึ่งบทกวี ปราณสีทองก็หมดเกลี้ยง เขาเลยต้องใช้ปราณเที่ยงธรรมสีขาวเขียนต่อจนจบ

พอเขียนเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาดู เขาถึงกับตะลึง ละอองปราณเที่ยงธรรมลอยฟุ้งอยู่รอบตัว หนาแน่นกว่าปกติเกือบเท่าตัว!

ละอองแสงเหล่านั้นพุ่งเข้าสู่ร่างเขาราวกับพายุ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

ตรวจสอบดู ปราณเที่ยงธรรมในตัวเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เมื่อพิจารณาตัวอักษรบนกระดาษ ครึ่งแรกที่ใช้ปราณสีทองเขียน ดูทรงพลังและมีชีวิตชีวากว่าครึ่งหลังอย่างเห็นได้ชัด

โจวอวี่ตาโต หรือว่าไข่ไก่วิญญาณช่วยเพิ่มพลังโจมตีของตบะได้?

ถ้าเขาเป็นผู้ฝึกตนสายพลังวิญญาณ ปราณสีทองนี้คงช่วยเสริมพลังเวทย์ให้รุนแรงขึ้น

แต่เพราะเขาฝึกปราณเที่ยงธรรม ผลลัพธ์เลยออกมาในรูปแบบของการชักนำปราณเที่ยงธรรมได้มากขึ้น ซึ่งก็ถือว่าเป็นการเสริมพลังในแบบของมัน

สรุปแล้ว ไข่ไก่วิญญาณมีสรรพคุณช่วยเสริมแกร่งพลังตบะชั่วคราว นี่เองสินะเหตุผลที่มันล้ำค่า

ถ้าเอาไปใช้ในการต่อสู้ ผลลัพธ์คงน่ากลัวพิลึก

มิน่าล่ะ กินหยกไปตั้งเยอะกว่าจะออกไข่ได้สักฟอง หุบเขาครัวเทพเองก็คงมีไก่วิญญาณไม่กี่ตัว และคงสงวนไว้ให้ระดับสูงกินเท่านั้น

ตอนนี้โจวอวี่มองไก่สองตัวนั้นด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ ไม่รังเกียจพวกมันอีกต่อไปแล้ว ไข่ของพวกมันช่วยเร่งการฝึกฝนของเขาได้ และถ้าเอาไปลองกับหญ้าหมึก อาจจะเร่งการเติบโตได้ด้วย

ไก่สองตัวเหมือนรู้ชะตากรรม ร้องกะต๊ากแล้วรีบวิ่งหนีเข้าเล้าไป

โจวอวี่หัวเราะ แม้จะเป็นไอเทมดี แต่ก็มีข้อจำกัดตรงที่ปริมาณน้อยและผลลัพธ์อยู่ได้ไม่นาน แถมปราณสีทองใช้แล้วหมดไป ไม่ฟื้นฟูเอง ต้องกินไข่เพิ่ม

แต่แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว อร่อยด้วย แถมได้บัฟด้วย

ครั้งหน้าถ้าได้ไข่อีก เขาจะลองเอาไปรดหญ้าหมึกดู อยากลองใช้หมึกจากหญ้าหมึกเขียนหนังสือดูสักครั้ง

ปัญหาต่อไปคือแผ่นหยกสูตรสุรา ลองส่งปราณเข้าไปแล้วก็เงียบกริบ ไม่รู้จะอ่านข้อมูลยังไง

ในนิยายบอกว่าแค่แปะหน้าผาก ข้อมูลก็จะไหลเข้าสมอง แต่นี่เงียบสนิท

โจวอวี่หยิบแผ่นหยกออกมาพิจารณา ผิวสัมผัสเย็นลื่นมือ

จะอ่านยังไงดีเนี่ย... คนในหุบเขาครัวเทพคงนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่า "ท่านผู้อาวุโส" ผู้เก่งกาจ จะตกม้าตายเพราะอ่านแผ่นหยกไม่เป็น