บทที่ 101 ของขวัญจากโลมา

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอวี่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เขามองวิทยุบนโต๊ะแล้วถอนหายใจเบาๆ

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาคิดว่าเจ้าวิทยุเครื่องนี้สมควรเรียกว่า "ของวิเศษ" อย่างแท้จริง มันอาจจะมีจิตวิญญาณสิงสถิตอยู่ หรืออาจจะเป็นแค่จิตใต้สำนึกของเขาที่สื่อสารกับมันได้ แต่ไม่ว่าอย่างไร การที่มันเข้าใจความต้องการของเขา คือเรื่องจริงที่พิสูจน์แล้ว

เขาเปิดลิ้นชักออกมาดูกระบี่บินสีเขียวเล่มจิ๋ว มันยังคงส่องประกายและให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาราวกับกำลังหายใจอยู่

คิดไปคิดมา เขาปิดลิ้นชักล็อกกุญแจไว้ก่อน ไว้กลับจากจิ่งเฉิงค่อยมาศึกษามันอย่างละเอียด

ตอนนี้เพิ่งหกโมงเช้า เขามีนัดกับแอนดรูว์ตอนแปดโมงเพื่อพาหู่จื่อไปถ่ายโฆษณากระดานโต้คลื่น

การถ่ายทำจะเริ่มช่วงเช้า ถ้าไม่ผ่านก็ต้องถ่ายซ่อมช่วงบ่าย ดังนั้นเขาจะไปสายไม่ได้ รับเงินเขามาแล้วก็ต้องทำงานให้คุ้มค่า

โจวอวี่ทำอาหารเช้าและป้อนเนื้อนกอินทรีวายุให้สัตว์เลี้ยง แต่ตอนนี้ยาจิตวิญญาณสัตว์หมดเกลี้ยงแล้ว

เดิมทีเขาได้ยามาจากศิษย์อาอู่หกสิบกว่าเม็ด ถ้าเลี้ยงแค่หู่จื่อ ต้าเป่า เสี่ยวเป่า และจิ้งจอกขาว ก็น่าจะพอเหลืออยู่บ้าง แต่พอมีสมาชิกใหม่อย่างกานกาน ชุ่ยชุ่ย และเจ้านกอินทรีทอง จินจื่อ เพิ่มเข้ามา แถมยังแบ่งให้โลมาเพื่อนยากไปอีก ยามันเลยหมดเกลี้ยงเมื่อวานนี้เอง

แต่ถึงอย่างนั้น หู่จื่อ ต้าเป่า และเสี่ยวเป่า ที่ได้รับยาและเนื้อนกมาตลอดสิบกว่าวัน ตอนนี้ทั้งฉลาดและแข็งแกร่งขึ้นมาก รูปร่างกำยำสง่างาม แค่ยืนเฉยๆ ก็ดูน่าเกรงขามกว่าหมาทั่วไปหลายเท่า ถ้าพวกมันคำรามสักที หมาทั่วไปคงฉี่ราดแน่

โจวอวี่หยิบยาโลหิตกระดูกครึ่งเม็ดและเนื้อนกอินทรีวายุใส่ถุงพลาสติก แล้วว่ายน้ำออกไปกลางทะเล ในเมื่อไม่มียาจิตวิญญาณสัตว์ ก็เอาเนื้อนกไปฝากเจ้าโลมาแทนแล้วกัน

หลังจากกินยาและว่ายน้ำระบายความร้อนจนหนำใจ เจ้าโลมาตัวเดิมก็ว่ายเข้ามาหาเหมือนนัดกันไว้

เขาหยิบเนื้อนกอินทรีวายุออกจากถุง ยื่นให้มัน

เจ้าโลมามองของกินหน้าตาแปลกๆ อย่างสงสัย แต่สัญชาตญาณบอกว่านี่คือของดี มันจึงกระโดดงับเนื้อนกจากมือโจวอวี่ทันที

พอกลืนลงท้อง มันก็ว่ายวนรอบตัวเขาและกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ก่อนจะร้องลาแล้วดำหายไปในทะเลลึก

โจวอวี่มองตามตาปริบๆ... อ้าว เฮ้ย! ไปเฉยเลย!

"แล้วตูจะกลับยังไงวะเนี่ย!"

สองวันที่ผ่านมา เจ้าโลมาทำหน้าที่เป็นแท็กซี่รับส่งตลอด แต่วันนี้พอได้ของกินปุ๊บก็ชิ่งหนีปั๊บ หรือว่ามันจะไม่ชอบเนื้อนกอินทรี? แต่เนื้อนกนี่บำรุงร่างกายดีนะเว้ย!

เขารออยู่สักพักก็ไม่เห็นวี่แวว จึงจำใจต้องว่ายกลับเอง แต่ระยะทางไกลขนาดนี้ กว่าจะถึงคงหมดแรงขับรถไปถ่ายโฆษณาแน่

ว่ายไปได้ไม่ถึง 5 นาที จู่ๆ เจ้าโลมาก็โผล่ขึ้นมาข้างๆ และว่ายตรงเข้ามาหา

โจวอวี่ยิ้มออก "นึกว่าทิ้งกันซะแล้ว ไปไหนมาหืม?"

เจ้าโลมาเอาหัวมาถูไถเขา แล้วค่อยๆ คายของบางอย่างออกจากปากส่งให้เขา

โจวอวี่รับมาดูด้วยความแปลกใจ มันคือ หอยมุกยักษ์ ขนาดใหญ่กว่า 20 เซนติเมตร หนักอึ้งอย่างน้อย 3 กิโลกรัม!

"นี่นายดำลงไปเอาไอ้นี่มาให้ฉันเหรอ?" โจวอวี่รู้สึกอบอุ่นหัวใจ ลูบหัวมันเป็นการขอบคุณ

เจ้าโลมาร้องตอบรับ แล้วใช้หัวดุนๆ ที่หอยมุก เหมือนบอกให้เขาเปิดดู

โจวอวี่พยักหน้า เปลือกหอยอ้าออกเล็กน้อยแสดงว่ามันตายแล้ว ถ้ายังเป็นคงปิดสนิท เขาจึงแงะเปิดออกได้ง่ายๆ เนื้อข้างในยังดูสดอยู่ แสดงว่าเพิ่งตายไม่นาน

และสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในเนื้อหอย คือ ไข่มุกสีขาวเม็ดเป้ง!

มันกลมเกลี้ยง เป็นประกายสีเงินยวง ขนาดใหญ่กว่าลูกองุ่นเสียอีก ใหญ่กว่าไข่มุกทั่วไปที่เขาเคยเห็นมาก

โจวอวี่หยิบไข่มุกออกมา แล้วโยนเปลือกหอยทิ้งลงทะเล ดูจากขนาดแล้วหอยตัวนี้น่าจะมีอายุเป็นสิบปี ไข่มุกเม็ดนี้เมื่อส่องกับแสงแดด ดูไร้ที่ติและงดงามจับใจ

"ขอบใจมากนะเจ้าเพื่อนยาก" โจวอวี่เก็บไข่มุกลงถุงพลาสติก แล้วลูบหัวโลมาอย่างซึ้งใจ

มันคงเจอหอยตัวนี้มาก่อน แล้ววันนี้ตั้งใจไปเอามาให้เขา เพื่อตอบแทนที่เขาให้อาหาร

ความฉลาดของมันช่างน่าทึ่งจริงๆ

เจ้าโลมาร้องเรียก แล้วลดตัวลงให้โจวอวี่ขี่หลังเหมือนเคย พาเขาแหวกว่ายกลับเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว

ก่อนจากกัน โจวอวี่ลูบหัวมันแล้วบอกว่า "ฉันให้ของนาย นายก็ให้ของฉัน เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ นายตัวอ้วนกลมดี งั้นฉันตั้งชื่อให้นายว่าเสี่ยวพ่างละกัน"

เจ้าโลมาเสี่ยวพ่างร้องตอบรับอย่างร่าเริง กระโดดโชว์อีกสองสามทีแล้วว่ายจากไป

โจวอวี่ว่ายกลับเข้าฝั่ง ปีนกำแพงหลังบ้านอย่างคล่องแคล่ว พละกำลังของเขาตอนนี้เหนือมนุษย์ไปแล้วจริงๆ

เขานำไข่มุกออกมาเช็ดทำความสะอาด ยิ่งดูยิ่งสวย เขาหาตลับเล็กๆ มาใส่แล้วเก็บไว้ในตู้เซฟอย่างดี นี่คือของขวัญจากเพื่อนต่างสายพันธุ์ เขาจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี

เจ็ดโมงกว่าแล้ว โจวอวี่เตรียมอาหารเที่ยงทิ้งไว้ให้สัตว์เลี้ยงที่บ้าน แล้วพาหู่จื่อขึ้นรถมุ่งหน้าสู่จิ่งเฉิง

ตามสัญญา หู่จื่อต้องถ่ายโฆษณาปีละ 2 ตัว ครั้งนี้ถ่ายเสร็จ อีกครั้งคงเป็นช่วงครึ่งปีหลัง อาจจะต้องไปถ่ายที่อเมริกาเลยด้วยซ้ำ

หู่จื่อนั่งนิ่งบนเบาะหน้า คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ดูตื่นเต้นและมีความสุขมาก

เมื่อถึงจิ่งเฉิง โจวอวี่ติดต่อแอนดรูว์และนัดเจอกันที่หาดอ่าวคลื่นทอง

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย โจวอวี่มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ และหัดเล่นกระดานโต้คลื่นที่นี่แหละ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องหาดทรายสวยและคลื่นลูกใหญ่ เหมาะกับการโต้คลื่นมาก

แม้คลื่นที่นี่จะแรงกว่าที่หมู่บ้านเถาหยวน แต่โจวอวี่มั่นใจในตัวหู่จื่อ สุนัขตัวแรกที่เขาฟูมฟักมากับมือ และได้รับแต่ของดีๆ ไปกินก่อนใครเพื่อน ไม่มีทางทำให้ผิดหวังแน่นอน