บทที่ 20 ขายหยาดน้ำค้างหยก

ค่ำคืนที่โจวอวี่รอคอยเวียนมาถึงอีกครั้ง เขาตั้งตารอว่าคืนนี้ศิษย์อาอู่จะมีของวิเศษอะไรมาฝากอีก

เขานอนเล่นมือถือรอจนดึก แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกตามสัญชาตญาณ กลับพบแต่ความมืดมิด วิทยุบนโต๊ะเงียบสนิท ไร้แสงสว่างใดๆ

เขาลองเปิดสวิตช์ขยับไปมา แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร โจวอวี่เริ่มใจเสีย หรือว่าทฤษฎีการชาร์จพลังงานของเขาจะผิด? หรือเวลาเปิดปิดของวิทยุจะไม่แน่นอน?

เขาไม่ง่วงแล้ว เลยนอนเล่นมือถือเข้าเว็บบอร์ดต้นไม้ไปพลางๆ รอจนถึงตีสาม วิทยุก็ยังเงียบ จนเขาเผลอหลับไปในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอวี่ตื่นมามองวิทยุแล้วส่ายหน้า ของวิเศษนี่เข้าใจยากจริงๆ

เขาเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่ลานบ้าน แม้อากาศจะสดชื่น แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับไอวิญญาณในค่ายกล น่าเสียดายที่เขาพยายามนั่งสมาธิเพ่งจิตดูดซับพลังเหมือนในนิยาย แต่มันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

หลังจากออกกำลังกายและกินองุ่นมื้อเช้ากับหู่จื่อ โจวอวี่ก็วางแผนจะไปซื้อของใช้เข้าบ้าน และฝากลุงหลี่ทำเตาบาร์บีคิวให้ ต่อไปจะได้ปิ้งย่างกินเองที่บ้านเก่า ชมวิวทะเล จิบเบียร์เย็นๆ ชีวิตดี๊ดี

ขณะกินองุ่น หู่จื่อก็ส่งเสียงคำรามต่ำๆ มองไปทางกำแพง โจวอวี่หันตามไปก็เจอเจ้าจิ้งจอกน้อยสีขาวขาประจำยืนอยู่

เขาแกว่งพวงองุ่นในมือเรียกมัน จิ้งจอกน้อยลังเลนิดหน่อยก่อนจะกระโดดลงมาหาอย่างว่าง่าย

โจวอวี่วางองุ่นให้มันกิน พลางแกะผ้าพันแผลที่ขาหลังให้ แผลเริ่มดีขึ้นแต่ยังไม่หายสนิท

พอกินเสร็จ จิ้งจอกน้อยก็มองไปทางต้นองุ่นแล้วส่งเสียงร้อง โจวอวี่เดาได้ทันทีว่ามันไม่ได้อยากกินองุ่น แต่อยากเข้าไปในค่ายกล

ในตำนานจิ้งจอกเป็นสัตว์มีญาณวิเศษ สงสัยจะจริงแฮะ

"อยากเข้าไปข้างในเหรอ" โจวอวี่ถาม จิ้งจอกน้อยเอียงคอทำหน้างง เขาเลยชี้ไปที่ต้นองุ่นแล้วชี้ที่ตัวมัน มันพยักหน้าหงึกหงัก

โจวอวี่พามันไปที่ค่ายกล จิ้งจอกน้อยพยายามจะตะกายเข้าไป เขาเลยอุ้มมันไปวางไว้ที่ว่างๆ ข้างใน

พอเข้าไป จิ้งจอกน้อยทำท่าเหมือนจะสบายตัว แต่สักพักก็เริ่มกระวนกระวายและลุกขึ้นยืนส่งเสียงร้อง

โจวอวี่รีบอุ้มมันออกมา กลัวมันจะไปเหยียบต้นหยาดน้ำค้างหยกสุดที่รักเข้า

พอออกมา จิ้งจอกน้อยดูผิดหวัง โจวอวี่ปลอบมัน "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันหาของดีมาช่วยดูดซับพลังให้" ถ้าวิทยุยังทำงาน สักวันเขาต้องได้วิชาดีๆ มาแน่

เขาสังเกตเห็นแผลที่ขาจิ้งจอกน้อยดีขึ้นมากหลังเข้าไปในค่ายกล แสดงว่าค่ายกลมีผลในการรักษาด้วย เหมือนตอนที่นิ้วเขาหายสนิทในพริบตา

เขาเลยให้จิ้งจอกน้อยเข้าไปนั่งเล่นในค่ายกลอีกพักใหญ่ เพื่อเร่งการรักษา พอมันออกมา แผลก็เกือบหายสนิท เขาให้อาหารรางวัลเป็นองุ่นอีกพวง ก่อนมันจะคาบวิ่งหายไป

ผ่านไป 5-6 วัน ชีวิตของโจวอวี่วนเวียนอยู่กับการดูแลต้นไม้ ส่งองุ่น เล่นกับหู่จื่อและจิ้งจอกน้อย

จิ้งจอกน้อยเริ่มคุ้นเคยกับเขามากขึ้น และชอบแกล้งแหย่หู่จื่อเล่นเป็นประจำ

หยาดน้ำค้างหยกที่ปลูกไว้ 9 วัน ตอนนี้โตเร็วเหมือนปลูกมา 2 ปี ฟอร์มสวยงามเข้าขั้นสมบูรณ์แบบ

มีเซอร์ไพรส์เล็กๆ คือพานเติงต้นหนึ่งเกิดด่างเองตามธรรมชาติ แม้จะไม่สวยเท่าต้นที่หยดน้ำยาตรึงวิญญาณ แต่ก็น่าดีใจ

ส่วน 4 ต้นที่หยดน้ำยาไปนั้น สวยงามไร้ที่ติ ลายด่างชัดเจนและกินพื้นที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ สวยกว่าไม้ด่างทั่วไปแบบเทียบไม่ติด

ทุกอย่างดูดีไปหมด ยกเว้นเรื่องเดียวคือวิทยุเงียบสนิทมาเกือบอาทิตย์แล้ว

แต่โจวอวี่ไม่ท้อแท้ ลำพังแค่ค่ายกลกับน้ำยาตรึงวิญญาณที่เหลือ ก็พอจะพลิกชีวิตเขาได้แล้ว

ตอนนี้เขาตัดสินใจจะลองขายหยาดน้ำค้างหยกด่างสักต้น เพราะเริ่มถังแตก เงินจากร้านขนมก็ต้องรอสิ้นเดือน ตกปลาก็แค่ขำๆ

ถึงเวลาทำเงินจากของจริงเสียที!