บทที่ 37 การล่อลวง

บทที่ 37 การล่อลวง

ฮั่นลี่จดจำชื่อลั่วหงไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ ถ้อยคำของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกขมขื่นในใจเล็กน้อย

ผู้ฝึกเซียนที่มีอาจารย์ถ่ายทอดวิชาช่างแตกต่างกันจริงๆ คนที่ฝึกฝนอย่างงูๆ ปลาๆ อย่างข้า เกรงว่าต่อให้มีขวดใบเล็ก*คอยช่วย ก็คงหนีไม่พ้นต้องเสียเวลาไปทั้งชีวิตโดยเปล่าประโยชน์

แต่ทว่างานชุมนุมเซียนนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ให้ข้าเข้าร่วมตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับไปส่งตาย หรือจะต้องรอไปอีกสิบปี?

ฮั่นลี่ในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าตนเองมี 'ป้ายคำสั่งเซียน' ติดตัวอยู่ และด้วยคำพูดของลั่วหงทำให้เขายิ่งโหยหาเจ็ดสำนักใหญ่มากขึ้น ในใจจึงรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมาชั่วขณะ

"สหายเต๋าจะไปแล้วหรือ?"

ลั่วหงเห็นฮั่นลี่เก็บข้าวของทำท่าจะเดินหนี จึงเอ่ยเรียกไว้

"พี่ลั่ว ผู้น้อยไม่มีของจะแลกเปลี่ยนแล้วจริงๆ"

ฮั่นลี่หัวเราะขืนๆ นึกสงสัยว่าทำไมลั่วหงถึงได้จ้องจะทำการค้ากับเขาคนเดียว

ถึงข้าจะยังมีโอสถมังกรเหลืองและโอสถไขกระดูกทองคำอยู่อีกมาก แต่ช่วงนี้ไม่ควรนำออกมาแลกเปลี่ยนอีกแล้ว มิเช่นนั้นต้องดึงดูดความสนใจของผู้ไม่หวังดีแน่ๆ

ข้อห้ามสำคัญอันดับหนึ่งของการท่องยุทธภพ คือการเปิดเผยทรัพย์สิน

"ฮั่นเหล่า...น้องชาย ข้าดูออกว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ ข้ามี 'ยันต์ระดับต่ำขั้นกลาง' อยู่แผ่นหนึ่ง หากเจ้ารับปากจะช่วยข้าทำธุระเรื่องหนึ่ง ยันต์แผ่นนี้ก็ถือเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้าให้เจ้า"

ลั่วหงดึงยันต์บนไหล่ซ้ายของตัวเองออกมาวางตรงหน้าฮั่นลี่

"พี่ลั่วท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?!"

ฮั่นลี่ตกตะลึงพร้อมกับเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที ยันต์ระดับต่ำขั้นกลางแผ่นหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องแปดถึงเก้าก้อนหินวิญญาณ และแผ่นที่อยู่ตรงหน้านี้ดูไม่ธรรมดา น่าจะมีมูลค่าราวสิบสองก้อนหินวิญญาณ

คิดดูสิว่าขนาดหูผิงกูเสียหินวิญญาณไปแค่หกก้อนยังร้องห่มร้องไห้แทบจะไปฆ่าล้างโคตรพ่อค้าหน้าเลือดคนนั้น คนผู้นี้เพิ่งเคยพบข้าแค่ครั้งเดียว เหตุใดจึงยอมทุ่มทุนสร้างขนาดนี้เพียงเพื่อแลกกับคำสัญญาปากเปล่า

หรือว่ายันต์นี้จะมีลูกเล่นอะไรแอบแฝง เอาไว้ติดตามร่องรอยของข้า?

"น้องฮั่น โอสถที่เจ้านำมาแลกเปลี่ยนล้วนมีฤทธิ์ยาเปี่ยมล้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าปรุงจากสมุนไพรที่มีอายุเกินร้อยปี คาดว่าเจ้าคงต้องบุกป่าฝ่าดงค้นหาอย่างยากลำบากกระมัง"

สมุนไพรที่ใช้ปรุงโอสถมังกรเหลืองและโอสถไขกระดูกทองคำส่วนใหญ่ต้องการอายุเพียงไม่กี่สิบปี สำหรับคนธรรมดาอาจเป็นของหายาก แต่สำหรับผู้ฝึกเซียนที่เหาะเหินเดินอากาศได้ และมองข้ามสัตว์ร้ายหรือหมอกพิษ การจะเก็บหามันมาได้ก็แค่ต้องลงแรงสักหน่อยเท่านั้น

ดังนั้นฮั่นลี่จึงไม่ได้ปฏิเสธ และยอมรับไปตามน้ำที่ลั่วหงชักนำ

"เรื่องที่ข้าจะไหว้วานน้องฮั่นก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพียงแค่หวังว่าวันหน้าเวลาเจ้าเข้าป่าเก็บสมุนไพร ช่วยมองหา 'สมุนไพรประเภทบัว' ที่มีอายุห้าร้อยปีขึ้นไปให้ข้าหน่อย

หากเจ้าโชคดีพบเข้าสักต้น ต่อให้อายุไม่ถึงกำหนด ข้าก็หวังว่าน้องฮั่นจะนำมาขายให้ข้าก่อนเป็นคนแรก"

ลั่วหงฝากความหวังในการหา 'โอสถบัวสวรรค์' ไว้กับฮั่นลี่ หากแผนนี้ไม่สำเร็จ เขาก็คงต้องจำใจกลืนโอสถสร้างรากฐานอย่างเสียมิได้

"แล้วถ้าข้าหาไม่เจอตลอดไปเลยล่ะ?"

ฮั่นลี่คิดไม่ถึงว่าคำขอของลั่วหงจะเรียบง่ายขนาดนี้ แค่รับปากก็ได้ยันต์ระดับต่ำขั้นกลางไปเลยจริงๆ หรือ?

"นั่นก็ถือว่าข้าลั่วหงโชคร้ายเอง โทษใครไม่ได้"

"เอ่อ... ผู้น้อยวาสนาตื้นเขิน เกรงว่าจะทำให้พี่ลั่วผิดหวัง พี่ลั่วท่านไปหา..."

ฮั่นลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าไม่ควรเสี่ยงรับของร้อนเพียงเพื่อยันต์ระดับต่ำขั้นกลางหนึ่งแผ่น จึงเลือกที่จะปฏิเสธ

"น้องฮั่น อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ดูประสิทธิภาพของยันต์แผ่นนี้ก่อนค่อยตัดสินใจ

แม่นางท่านนี้ ดูเรื่องสนุกมานานแล้ว พอจะช่วยอาตมา... เอ้ย ช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่?"

ลั่วหงหันไปพูดกับหานอวิ๋นจือที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ มาพักใหญ่

"ข้ายังต้องขายของนะ ไม่มีวะ...ช่วยอะไร ว่ามาเร็วเข้า!"

หานอวิ๋นจือคว้าหินวิญญาณที่ลั่วหงโยนมาให้ แล้วรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นกระตือรือร้นทันควัน

"ใช้วิชาห้าธาตุระดับต่ำอะไรก็ได้โจมตีใส่ข้าที"

ลั่วหงผายมือออกทั้งสองข้าง ส่งสัญญาณให้หานอวิ๋นจือลงมือได้เต็มที่

"ท่านแน่ใจนะ?" หานอวิ๋นจือไม่เคยได้ยินคำขอที่บ้าบอขนาดนี้มาก่อน อดสงสัยไม่ได้ว่าหูตัวเองเพี้ยน หรือสมองของลั่วหงเพี้ยนกันแน่

"อืม มาเลย ไม่ต้องยั้งมือ"

"งั้นก็ได้"

แม้คาถาห้าธาตุระดับต่ำจะไม่ได้มีพลังทำลายล้างสูงนัก แต่หานอวิ๋นจือก็ยังเล็งเป้า 'วิชาศรไม้' ไปที่เท้าของลั่วหงเพื่อความปลอดภัย

เห็นเพียงแสงสีเขียววาบผ่าน เมื่อศรไม้พุ่งเข้ามาประชิดกายเนื้อของลั่วหง เขากลับกำลังแหงนหน้ากระดกเหล้าเข้าปาก ไม่มีการป้องกันตัวใดๆ ทั้งสิ้น

แต่ทันใดนั้น ลวดลายบนยันต์ที่ไหล่ขวาของลั่วหงก็สว่างวาบขึ้น ม่านพลังน้ำที่แปลงสภาพจากปราณวิญญาณกางออกโดยไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย รับศรไม้ที่พุ่งเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

"เห็นชัดแล้วใช่ไหม ยันต์นี้มีชื่อว่า 'ยันต์วิญญาณวารีคุ้มกาย' หลังจากข้าดัดแปลงเล็กน้อย ตอนนี้มันสามารถกางม่านพลังน้ำคุ้มกันได้เองโดยอัตโนมัติเมื่อถูกโจมตี นับเป็นสุดยอดยันต์สำหรับป้องกันการลอบสังหาร"

ลั่วหงทำหน้าภูมิใจ คีบยันต์ขึ้นมาสะบัดโชว์ทั้งสองคนราวกับจะอวดของเล่น

ฮั่นลี่ลอบแตกตื่นในใจ ยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายนับว่ายอดเยี่ยมแล้ว แต่พี่ลั่วผู้นี้กลับร้ายกาจยิ่งกว่า ลำพังแค่คุณสมบัติป้องกันการลอบโจมตีนี้ ก็เพียงพอจะทำให้ยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายเทียบชั้นได้กับยันต์ระดับต่ำขั้นสูงแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าลังเลใจของฮั่นลี่ ลั่วหงก็รู้ว่าเหยื่อล่อที่เขาโยนไปได้ผลแล้ว

ในฐานะคนขี้ระแวงเหมือนกัน ลั่วหงย่อมรู้ดีว่าของสิ่งไหนจะยั่วน้ำลายฮั่นลี่ได้มากที่สุด

"ศิษย์พี่สำนักหวงเฟิงกู่ท่านนี้ ข้าคืนหินวิญญาณก้อนนี้ให้ท่าน ท่านเอายันต์แผ่นนี้ให้ข้าได้หรือไม่? ข้าก็ช่วยท่านหาสมุนไพรได้เหมือนกันนะ!"

คนที่น้ำลายหกไม่ได้มีแค่ฮั่นลี่ หานอวิ๋นจือเองก็ตั้งใจจะเข้าร่วมงานชุมนุมเซียน แม้นางจะมีสัตว์วิญญาณคอยช่วย แต่ร่างกายของนางนั้นบอบบางยิ่งนัก จำเป็นต้องมียันต์ช่วยชีวิตอย่างยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายเป็นที่สุด

"เขาเป็นศิษย์สำนักหวงเฟิงกู่?!" สายตาของฮั่นลี่ละจากแผ่นยันต์มาจับจ้องใบหน้าของลั่วหง พิจารณาอย่างละเอียดถี่ยิบราวกับเพิ่งจะเคยรู้จักกัน

"แม่นางคงจะมาจากตระกูลผู้ฝึกเซียนเหมือนกับข้า ตั้งแต่เล็กถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม คงไม่เคยเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรมาก่อนกระมัง"

แม้ลั่วหงจะไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ แต่ความหมายในวาจาก็ชัดเจนจนไม่ต้องแปลซ้ำ

"ข้า... ถึงข้าจะไม่เคยเก็บสมุนไพร แต่ข้าก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบคุณหนูนะ ข้าก็มีฝีมือของข้าเหมือนกัน!"

หานอวิ๋นจือกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ เจือความน้อยใจเล็กน้อยขณะกล่าวว่า

"ท่านเชื่อใจพี่ชายแซ่จ้าวที่ดูซื่อบื้อคนก่อนหน้านี้ได้ เชื่อใจพี่ชายแซ่ฮั่นคนนี้ได้ แล้วทำไมถึงเชื่อใจข้าไม่ได้? ข้าต้องการยันต์แผ่นนี้จริงๆ นะ ขอแค่ท่านยอมแลก ของในแผงข้าท่านเลือกไปได้ตามใจชอบเลย!"

"โอ้? ก่อนหน้านี้พี่ลั่วก็ไหว้วานคนอื่นไปแล้วหรือ?"

ข้อมูลที่หลุดออกมาจากปากของหานอวิ๋นจือช่วยขจัดความระแวงในใจฮั่นลี่ไปจนหมดสิ้น ความปรารถนาในยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายพุ่งสูงขึ้นทันที

ทว่าท่าทางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนาของหานอวิ๋นจือ ทำให้ฮั่นลี่อดนึกถึงน้องสาวคนเล็กที่บ้านตอนเด็กๆ ที่มักจะมาเกาะแข้งเกาะขาขอขนมจากเขา ความรู้สึกสงสารจับใจจึงผุดขึ้นมา

"ไม่ได้ ข้าจะยอมไม่ได้ ยันต์นี้เกี่ยวพันถึงชีวิตน้อยๆ ของข้า จะมาใจอ่อนแบบสตรีไม่ได้!"

ฮั่นลี่กัดฟันกรอด ตัดสินใจจะแย่งชิงยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายแผ่นนั้นมาอย่างเลือดเย็น

แต่ทว่า จังหวะนี้เอง ลั่วหงกลับหยิบยันต์วิญญาณวารีคุ้มกายออกมาจากถุงสมบัติ ‘อีกแผ่นหนึ่ง’ ทำเอาคำพูดที่ฮั่นลี่เตรียมจะพ่นออกมาติดแหง็กอยู่ที่คอหอย

"แม่นางช่วยบอกชื่อแซ่ของเจ้าหน่อยได้ไหม?"

"ข้าชื่อหานอวิ๋นจือ ไม่ใช่ผู้ฝึกเซียนจากตระกูลใหญ่แล้ว ตอนนี้ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระคนหนึ่ง"

หานอวิ๋นจือนึกถึงบิดามารดาที่ล่วงลับไปแล้ว สีหน้าก็ฉายแววโศกเศร้าออกมา

----------