เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 720 ชัยชนะเล็กน้อย(ตอนฟรี)

บทที่ 720 ชัยชนะเล็กน้อย(ตอนฟรี)

บทที่ 720 ชัยชนะเล็กน้อย(ตอนฟรี)


บทที่ 720 ชัยชนะเล็กน้อย

“ไม่ต้อง! ดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะ และหลังจากนี้อย่าคิดที่จะเข้าหาคนรอบตัวของฉันอีก ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง!” จี้เฟิงกล่าวอย่างเย็นชา

จี้เฟิงไม่ได้รู้สึกเป็นมิตรกับผู้หญิงคนนี้ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเห็นเซียวหยูซวนอยู่คนเดียวในห้องสำนักงาน เธอก็แสดงเจตนาที่จะฆ่าเซียวหยูซวนทันที ซึ่งจี้เฟิงไม่สามารถอภัยให้กับเรื่องนี้ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่สถานการณ์โดยรวม แมงมุมขาวคงได้นอนนิ่งอยู่บนพื้นโดยที่ไร้ลมหายใจไปแล้ว!

“การมาที่จีนแผ่นดินใหญ่เพื่อลอบสังหารเซียวหยูซวนมันเป็นเพราะเบื้องบนต้องการจัดฉากขึ้น ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้.... พวกเขาติดตั้งระเบิดชีวภาพไว้ในร่างกายของฉัน! พวกเขาต้องการให้ฉันแสร้งทำเป็นแก้แค้น....” แมงมุมขาวตะโกนเสียงดังเพื่ออธิบาย “อันที่จริง ฉันมีโอกาสนับไม่ถ้วนที่จะทำร้ายแฟนของคุณ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ...”

ทันทีที่เธอพูดจบ จี้เฟิงก็เดินออกจากห้องสอบสวนแล้ว

แมงมุมขาวมองไปที่แผ่นหลังของจี้เฟิงอย่างสิ้นหวังและอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

....................

“กู้ดบอย! นายนี่สุดยอดจริงๆ มีคนไม่มากนักที่กล้าพูดกับเซียงหยงซานแบบนี้ แต่นายเป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้เซียงหยงซานพูดไม่ออกและยอมแพ้!” ในขณะที่ขับรถออกมาจากเขตทหารเจียงโจว จี้ช่าวเหลยก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งขึ้นมาและพูดด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นว่า “แม้แต่หัวหน้าบางคน เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียงหยงซาน ยังเลือกที่จะเอาชนะเขาด้วยความนุ่มนวลเลย แต่นายกล้าเผชิญหน้ากับเขาด้วยไม้แข็ง งัดข้อแบบตัวต่อตัว แถมนายยังเป็นฝ่ายชนะอีก เรื่องแบบนี้ไม่ได้จะเกิดขึ้นกันง่ายๆนะ!”

จี้เฟิงส่ายหัวและยิ้ม “นี่ไม่ใช่ชัยชนะ และเขาก็ไม่ได้พ่ายแพ้หรือสูญเสียอะไรเลย กลับกัน เขาสามารถใช้เรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์ได้... และบางทีเขาอาจเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยซ้ำ”

“น้องสาม นายไม่จำเป็นต้องถูกและดีขนาดนั้นก็ได้! แต่ถึงยังไงนายก็จัดการเรื่องนี้ได้อย่างสวยงาม และฝีมือการต่อสู้ของนายก็ทรงพลังจนน่าตกใจเลยล่ะ ฮ่าๆๆ!” จี้ช่าวเหลยหัวเราะ

จี้เฟิงไม่ได้ตอบอะไร เขายิ้มเพียงเล็กน้อยและจดจ่อกับการขับรถ

แม้ว่าปัญหาที่พูดคุยกันระหว่างจี้เฟิงกับเซียงหยงซานจะดูเรียบง่าย ที่เป็นแค่เรื่องของการส่งตัวองครักษ์คนหนึ่ง แต่แท้จริงแล้วมันคือการเผชิญหน้าระหว่างทั้งสอง

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ตัวตนของจี้เฟิง การที่เขาต้องการบอดี้การ์ดสักสองสามคนเพื่อปกป้องตัวเองและแฟนสาวมันเป็นเรื่องปกติ เพราะในบรรดาตระกูลขุนนางเหล่านี้ มีตระกูลไหนบ้างที่ไม่ใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว?

สำหรับคนเหล่านี้ ขอแค่ไม่ฝ่าฝืนกฎหมายร้ายแรงหรือไม่รังแกผู้อื่นจนถึงแก่ความตายก็ถือว่าน่าพอใจแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าจี้เฟิงกำลังตกอยู่ในอันตราย แค่เขาต้องการบอดี้การ์ด ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

อย่างไรก็ตาม จี้เฟิงไม่ได้ขอด้วยตัวเอง แต่มอบหมายผ่านเซียงหยงซาน ซึ่งถือว่าเป็นการแข่งขันกันระหว่างทั้งสองคน อันที่จริงในการแข่งขันนี้มันไม่ได้เป็นการพิสูจน์ว่าใครสูงส่งกว่าใครหรือใครมีอำนาจมากกว่าใคร แต่จี้เฟิงแค่แสดงความไม่พอใจต่อเซียงหยงซานเท่านั้น

จี้เฟิงไม่ต้องการให้เซียงหยงซานคิดว่าผู้อื่นเป็นคนโง่และไม่ต้องการให้คิดว่าทุกคนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที่จะเรียกใช้งานตามต้องการได้ตลอด!

ที่สำคัญ ก่อนหน้านั้นเซียงหยงซานได้ยื่นข้อเสนอโดยให้จี้เฟิงจัดการปัญหาเพื่อแลกกับความปลอดภัยของเซียวหยูซวนและถงเล่ย โดยบอกว่าจะส่งคนมาคอยปกป้องความปลอดภัยของเซียวหยูซวนและถงเล่ยในขณะเดียวกันจี้เฟิงก็จะต้องปกป้องแมงมุมขาว... ทีตอนนี้ไม่เห็นต้องขอให้เบื้องบนอนุญาตและไม่เห็นพูดว่าไม่เหมาะสมเลย แต่เพราะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม จี้เฟิงจึงยินยอม

และเมื่อพอมาถึงเวลานี้ แมงมุมขาวไม่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเซียวหยูซวนและถงเล่ยไม่ต้องการ...

แต่เซียงหยงซานกลับพูดอย่างไม่ไว้หน้าจี้เฟิงเลย หากเซียงหยงซานได้พูดคุยกับจี้เฟิงด้วยน้ำเสียงที่ดี แทนที่จะยกเลิกความปลอดภัยของเซียวหยูซวนและถงเล่ย จี้เฟิงคงไม่คิดที่จะทำอะไรให้มันวุ่นวาย เพราะสุดท้ายแล้วแมงมุมขาวและมนุษย์ดัดแปลงก็ล้วนเป็นศัตรูของพวกเขาเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซียงผู้นี้เป็นคนที่หัวแข็ง และคิดว่าการสละทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ส่วนร่วมเป็นเรื่องที่ทุกคนสมควรทำ เขาได้ตัดสินใจเองแต่ผู้เดียวโดยไม่ถามความคิดเห็นของจี้เฟิงแต่น้อย บอกเพียงแค่ว่าเป็นคำสั่งอาของเขา การที่รับรู้แค่นี้แต่ไม่มีอะไรพิสูจน์ได้ ถ้าจะให้จี้เฟิงสบายใจก็คงแปลก!

นอกจากนี้มันเป็นเรื่องที่จำเป็นมากในการหาใครสักคนเพื่อปกป้องเซียวหยูซวนและถงเล่ย คำพูดของแมงมุมขาวเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่ว่าจี้เฟิงจะไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน ถ้ามีคนตั้งใจจะทำอันตรายต่อเซียวหยูซวนหรือถงเล่ยจริงๆ มันก็มีโอกาสมากมายที่จะลงมือ

จี้เฟิงจะต้องไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ดังนั้นในอีกด้านหนึ่ง เขาจึงสั่งการให้แผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานสาขารับสมัครเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหญิงนอกจากนั้นเขายังต้องการผู้เชี่ยวชาญมืออาชีพเพื่อปกป้องเซียวหยูซวนและถงเล่ย วิธีการที่เขาใช้กับเซียงหยงซานก็แค่ข้ออ้าง

เพราะนอกเหนือจากความตั้งใจทั้งสองอย่างนี้ การที่จี้เฟิงได้ขอองครักษ์จากเซียงหยงซาน ยังมีประโยชน์อีกอย่างหนึ่ง แต่ไม่ใช่ประโยชน์สำหรับเขา แต่สำหรับตระกูลจี้ทั้งหมด

ลองนึกภาพดูว่า จู่ๆจี้เฟิงก็มีองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ

คนอื่นจะเริ่มสงสัยว่าองครักษ์เหล่านี้มาจากไหน?

เพียงแค่การตรวจสอบง่ายๆ พวกเขาก็จะพบว่าองครักษ์เหล่านี้ถูกสั่งการมาจากเซียงหยงซาน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซียงออกคำสั่งให้คนมาคอยปกป้องจี้เฟิงและแฟนสาวของเขา

ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเซียงและตระกูลจี้ในสายตาของคนอื่นจะเป็นยังไง?

ด้วยวิธีนี้ตระกูลจี้จะได้รับผลประโยชน์มากขึ้นโดยการยืมอิทธิพลของตระกูลเซียงในบางสาขา ซึ่งทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้อาวุโสจี้และพ่อของเขาจะทำงานอย่างไร จี้เฟิงไม่สามารถควบคุมมันได้และเขาก็ไม่ต้องการที่จะเข้าไปยุ่งอะไรมากนัก

....................

เมื่อจี้เฟิงกลับมาถึงวิลล่า ท้องฟ้าก็สว่างไสวแล้ว

ตั้งแต่ที่จี้เฟิงได้รับโทรศัพท์จากฮุ่ยอี้ ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาประมาณตีสองจวบจนตอนนี้จี้เฟิงก็ยังไม่ได้พักผ่อนเลย เซียวหยูซวนและถงเล่ยจึงรู้สึกเป็นห่วงและเป็นกังวลใจมาก ดังนั้นพวกเธอจึงบังคับให้จี้เฟิงเข้านอน

ถึงแม้ว่าจี้เฟิงจะบอกแล้วว่าเขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไร แต่ทั้งสองสาวก็ยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่ดี ดังนั้นจี้เฟิงจึงได้แต่นอนลงบนโซฟาเพื่อพักผ่อน

อันที่จริง... สำหรับจี้เฟิงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน เพราะถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้นอนเลยเป็นเวลาสองสามวัน จี้เฟิงก็รับมือกับมันได้อย่างสบายๆ

แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเซียวหยูซวนและถงเล่ย เขาจึงต้องแสร้งทำเป็นว่านอนพักผ่อนอยู่บนโซฟา เซียวหยูซวนนำผ้าห่มมาให้เขาก่อนจะขึ้นไปชั้นบน

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเธอจึงไม่จำเป็นต้องไปมหาวิทยาลัย และที่สำคัญเซียวหยูซวนกับถงเล่ยได้สัมผัสกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ จึงทำให้อารมณ์ของพวกเธอไม่สงบ ดังนั้นพวกเธอจึงเลือกอยู่ที่บ้านและใช้เวลาทั้งสองวันในการพักผ่อน

จี้เฟิงนอนหลับตาอยู่บนโซฟา แต่เขานอนไม่หลับ เขาคิดถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้และไตร่ตรองถึงรายละเอียดต่างๆอย่างรอบคอบ...

มีสายลมพัดวูบมาเบาๆจากด้านข้าง แต่จี้เฟิงไม่ได้ลืมตาขึ้น เขาเปิดปากและเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวอิง เธอช่วยไปหยิบหนังสือให้ฉันหน่อยสิ หนังสืออะไรก็ได้ซักเล่มนึง!”

“ค่ะ หัวหน้าน้อย...” เสี่ยวอิงที่เพิ่งเดินผ่านจี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “ว่าแต่... หัวหน้าน้อยรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน?”

จี้เฟิงยิ้มเล็กน้อย “รู้แล้วกัน!”

“ค่ะ...” เสี่ยวอิงพยักหน้าเล็กน้อยและเดินไปหยิบหนังสือ

มุมปากของจี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเล็กน้อย อันที่จริง สาเหตุที่เขาแยกแยะทุกคนในบ้านได้โดยไม่ต้องลืมตาก็เพราะทุกคนมีรสนิยมที่แตกต่างกัน

ถงเล่ยมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ ถ้าไม่ได้ตั้งใจดมอย่างละเอียดก็แทบจะไม่ได้กลิ่นเลย ส่วนน้ำหอมของเซียวหยูซวนนั้นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งกลิ่นนั้นทำให้จี้เฟิงรู้สึกหลงใหลเคลิบเคลิ้มมาก

มีแค่เสี่ยวอิงเท่านั้นที่ไม่มีกลิ่นน้ำหอมบนร่างกายของเธอ มีเพียงกลิ่นหอมจางๆของหญิงสาว ถ้าอยู่ใกล้พอก็จะได้กลิ่น เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสบายใจมาก

แต่จี้เฟิงไม่สามารถพูดอะไรแบบนี้ออกไปได้ ยังไงเสี่ยวอิงก็เป็นผู้หญิง และดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์มาก่อน เธอจึงขี้อายกับเรื่องพวกนี้มาก และมันก็เป็นเรื่องที่ไร้สาระเกินไปหากจะอธิบายให้เธอฟังแบบนี้

“นี่หนังสือค่ะ หัวหน้าน้อย!” หลังจากนั้นไม่นาน เสี่ยวอิงก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาส่งให้จี้เฟิง

“อ่า...” จี้เฟิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และกล่าวว่า “เสี่ยวอิง ฉันบอกเธอตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้ ให้เรียกฉันว่าจี้เฟิงเฉยๆ ทำไมถึงได้กลับมาเรียกแบบนี้อีกแล้วล่ะ?”

เสี่ยวอิงพูดอย่างจริงจังว่า “ตอนนี้ฉันกำลังปฏิบัติภารกิจ ดังนั้นทุกอย่างจะต้องทำตามกฏ แต่เมื่อฉันเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ฉันจะกลับไปเรียกคุณว่าจี้เฟิงอีกครั้ง!”

เมื่อเห็นท่าทางที่ซื่อตรงของเสี่ยวอิง จี้เฟิงก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้อีกครั้งและพูดขึ้นว่า “งั้นเสร็จสิ้นภารกิจเมื่อไหร่เราค่อยมาคุยกันเรื่องนี้ก็แล้วกัน!”

“ค่ะ!” เสี่ยวอิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

จี้เฟิงถามขึ้นอีกครั้งว่า “เสี่ยวอิง เรื่องที่หยานจิงโอเคมั้ย ครั้งนี้เธอมาที่เจียงโจวดังนั้นคนที่ดูแลแม่อยู่ก็ควรจะเป็นเสี่ยวหลิงใช่มั้ย?”

“ใช่ค่ะ!” เสี่ยวอิงตอบทันทีว่า “นายหญิงชอบเสี่ยวหลิงมาก แต่เธอไม่มีนิสัยลามปาม หัวหน้าน้อยโปรดสบายใจ”

จี้เฟิงพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นฉันก็โล่งใจ... เสี่ยวอิงสมมติว่าเธอต้องเลือกระหว่างกลับไปอยู่ที่หยานจิงกับอยู่ที่เจียงโจวเพื่อดูแลปกป้องหยูซวนกับเล่ยเล่ยที่นี่ เธอจะเลือกอย่างไหน?”

“หัวหน้าน้อย เรื่องนี้..” เสียวอิงมีท่าทีลังเล “ฉันมีหน้าที่ทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชาของฉันเท่านั้น!”

จี้เฟิงยิ้มและพยักหน้า “แล้วถ้าผู้บังคับบัญชาของเธอ ปล่อยให้เธอเลือกเองล่ะ? เป็นการเลือกแบบที่ไม่ต้องเป็นกังวลอะไร เธอสามารถเลือกสิ่งที่เธอต้องการได้ตามใจ เธอจะเลือกหยานจิงหรือเจียงโจว?”

“ฉัน... ฉันไม่รู้!” เสี่ยวอิงส่ายหัวด้วยความเขินอาย “นายหญิงดีกับฉันมาก... และหัวหน้าน้อยก็ดีกับฉันมากเช่นกัน... ฉันยินดีที่จะปกป้องคุณ!”

จี้เฟิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจกับคำตอบของเสี่ยวอิง เขาพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว..”

“หัวหน้าน้อย ทำไมคุณถึงถามฉันแบบนี้?” เสี่ยวอิงถามด้วยความแปลกใจ เธอรู้สึกว่าคำถามของจี้เฟิงค่อนข้างแปลก เพราะปกติแล้วเรื่องแบบนี้มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอว่าจะไปที่ไหน ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับการจัดการของผู้บังคับบัญชา

เธอไม่รู้ว่าจี้เฟิงกำลังขอความคิดเห็นของเธอจริงๆ

“Rrrr....” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น แต่หลังจากดังเพียงไม่กี่ครั้ง มันก็เงียบลง

จี้เฟิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที แต่พบว่าแบตเตอรี่ของโทรศัพท์มือถือหมดแล้ว จากนั้นเขาก็จำได้ว่าเขาเปิดสายทิ้งไว้ตลอดเวลาที่คุยกับฮุ่ยอี้

เขาลุกขึ้นจากโซฟาทันทีและรีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อหาที่ชาร์จมาชาร์จแบตโทรศัพท์ และในขณะที่ชาร์จแบต เขาก็เปิดเครื่องขึ้นมาอีกครั้งและตรวจสอบบันทึกการโทร และพบว่าเป็นสายจากหยางเต๋อจ้าว

“ตอนนี้หยางเต๋อจ้าวน่าจะอยู่ที่หยานจิงเพื่อจัดการธุระเรื่องการขอจดสิทธิบัตร ทำไมถึงได้โทรมาตอนนี้ หรืออาจจะมีปัญหาเกิดขึ้น?” จี้เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็โทรกลับหาหยางเต๋อจ้าวทันที

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็วและจี้เฟิงก็กล่าวขึ้นว่า “ลุงหยาง โทรมาเร็วขนาดนี้ พบปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

“บอสจี้! ฉันมีข่าวดีมาบอก คำขอการจดสิทธิบัตรของเราได้รับการอนุมัติแล้ว พวกเราสามารถรับใบรับรองได้ในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นเราจะกลับไปทันที!” เสียงที่ตื่นเต้นของหยางเต๋อจ้าวดังมาจากโทรศัพท์ทันที “ในตอนที่ฉันยื่นขอจดสิทธิบัตร วิศวกรคังได้ไปดำเนินการเกี่ยวกับเอกสารขออนุมัติ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ที่บอสจี้แนะนำฉันมา มันสะดวกสบายมาก ตอนนี้ขั้นตอนอนุมัติทั้งหมดได้ผ่านเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่รอรับใบรับรองสิทธิบัตรในวันพรุ่งนี้มาอยู่ในมือ พวกเราก็สามารถนำไปผลิตผลิตภัณฑ์คังหยวนสลิมมิ่งพาวเดอร์อย่างเป็นทางการได้เลยทันที!”

...จบบทที่ 720~❤️

จบบทที่ บทที่ 720 ชัยชนะเล็กน้อย(ตอนฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว