ตอนที่ 90 เอล์ฟประจำบ้าน (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 90 เอล์ฟประจำบ้าน

วันรุ่งขึ้น สเนปออกไปในตอนเช้าด้วยไม้กวาด รักนาร์จะอยู่กับเขา ในทางกลับกัน บ๊อบบี้ต้องกลับไปที่บ้านและไปโรงเรียน

แม็กนัสกับรักนาร์ถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพัง แต่พวกเขาจำเป็นต้องไปที่กระทรวงเพื่อรับเอลฟ์หนึ่งหรือสองตน

“แม่ฮะ ผมจะกลับมาตอนมื้อเที่ยงนะฮะ” แม็กนัสไดบอกให้แม่ของเขาทราบก่อนแล้ว ส่วนเธอต้องไปที่ทำงานใหม่ของเธออยู่ดี แต่สิ่งที่ดีก็คือตอนนี้คือมันอยู่ห่างจากบ้านของพวกเขาไปเพียง 20 นาที ขนาดสำนักงานของอดัมก็อยู่ห่างออกไปแค่ 30 นาที พวกเขายังได้เลื่อนยศเป็นนายพลจัตวาและเนื่องจากเป็นตำแหน่งที่สูงมาก ภาระงานของพวกเขาจึงลดลงเช่นกัน เกรซจะถูกขอให้ทำการผ่าตัดหัวใจกรณีที่ซับซ้อนเป็นพิเศษเท่านั้น และตอนนี้อดัมควรเป็นเพียงผู้ควบคุมโครงการวิศวกรรมต่างๆ

“โอเคจ่ะ ลูกรัก ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ” เกรซจูบหน้าผากของเขา

จากนั้นเธอก็จูบหน้าผากของรักนาร์ด้วย เธอปฏิบัติต่อเขาราวกับว่าเขาเป็นลูกชายของเธอเช่นกัน บางทีมันอาจเป็นเพียงสัญชาตญาณความเป็นแม่ ที่รู้ว่ารักนาร์สูญเสียครอบครัวทั้งหมดไป

"บ๊ายบายฮะ..." แม็กนัสโบกมือขณะที่พวกเขากำลังขึ้นรถ

ขณะที่เกรซและอดัมออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

แม็กนัสอยู่ใกล้ประตู เขาจึงเปิด โดยคิดว่าบางทีพ่อแม่ของเขาอาจลืมอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขาเปิดประตูกลับพบว่าเป็นคนอื่น

“ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์? คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?” แม็กนัสถามด้วยความประหลาดใจ

ดัมเบิลดอร์ตอบขณะลูบเครา "แค่มาแก้ไขเรื่องที่เคยพูดกับพ่อเธอน่ะ มาเจอสมาชิกในครอบครัวของฉันอีกคนด้วย”

“คุณไม่เคยรู้เกี่ยวกับเขามาก่อนการทดสอบมรดกนี่ครับ ทำไมคุณถึงสนใจล่ะ?” แม็กนัสถาม

“เพราะนอกจากอาเบอร์ฟอร์ธน้องชายของฉันแล้ว ตระกูลดัมเบิลดอร์ก็ไม่เหลือใครแล้ว เธอและพ่อของเธออาจไม่มีนามสกุลเหมือนกัน แต่เธอก็ยังมีสายเลือดของดัมเบิลดอร์อยู่ในตัวเธอนะ” ดัมเบิลดอร์กล่าว

แม็กนัสยักไหล่ “งั้นก็คุณมาสายแล้วครับ พวกเขาเพิ่งออกไปที่ออฟฟิศ”

“ก็ถูก แล้วฉันมาที่นี่เพื่อวางเวทมนตร์ป้องกันไว้ที่บ้านด้วย อย่างที่เธอทราบ สถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างกระทรวงกับพวกผู้เสพความตาย พวกเขาอาจเล็งเป้ามาที่เธอ” ดัมเบิลดอร์เตือนเขา

แม็กนัสยิ้มเยาะ “แล้วคุณคิดว่าผมจะไม่รู้เรื่องนั้นหรอครับ ศาสตราจารย์?

สิ่งแรกที่ผมทำตอนฉันกลับมาคือเริ่มร่ายมนตร์ที่บ้านของผมแล้วด้วยคาถา และคำสาป"

"เธอร่ายมันหรอ? รบกวนช่วยอธิบายเพิ่มเติมหน่อยได้ไหม?” ดัมเบิลดอร์ถาม

“อืม ได้สิครับ คุณสามารถเพิ่มคาถาได้ถ้าคุณคิดว่าคาถาของเมอร์ลินอ่อนแอเกินไป” แม็กนัสตอบอย่างภาคภูมิใจ

*แค็กๆ*

“เธอเรียนรู้มันจากเมอร์ลินเหรอ” ดัมเบิลดอร์ถาม

"ครับ เขาเป็นอาจารย์ที่ดีมากและรอบรู้ทุกวิชาพื้นฐาน" แม็กนัสเปิดเผย

ดัมเบิลดอร์ลูบเคราและครุ่นคิด ~อืม เขาไม่ยอมสอนนักเรียนเลย ตอนฉันถามเขาครั้งล่าสุด บางทีเขาอาจจะไม่อยากสอนใครนอกจากสายเลือดของเขาเอง~

“งั้นไม่เป็นไร งั้นความปลอดภัยส่วนตัวของพ่อแม่เธอล่ะ?” ดัมเบิลดอร์ถาม

“ผมแน่ใจว่าคุณคงรู้เรื่องบอดี้การ์ดสองคนที่คุณแอบซ่อนไว้ ผมขอขอบคุณสำหรับเรื่องนั้นนะครับ นอกจากนี้ ผมยังทำให้รถของพวกเขาเป็นรถวิเศษรวมไปถึงพวกเครื่องประดับที่พวกเขาสวมใส่ด้วย” แม็กนัสกล่าว เขาได้ร่ายคาถาที่แหวนของพวกเขาเพื่อเป็นเกราะวิเศษครอบพวกเขา เผื่อว่าจะมีการโจมตีถึงชีวิตของพวกเขา ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ถึงสุดท้ายมันก็ทำสำเร็จก็เถอะ

*ถอนหายใจ*

~เขานำหน้าเราไป 10 ก้าวแล้ว~ ดัมเบิลดอร์คิด

"ถ้าอย่างนั้นฉันเชื่อว่าฉันควรไปแล้ว เพราะทุกอย่างที่นี่ดูเหมือนจะโอเค" ดัมเบิลดอร์หันกลับมา แต่ก่อนที่เขาจะได้ออกไป แม็กนัสก็หยุดเขาไว้

“หยุดก่อนครับ ศาสตราจารย์ คุณมีอิทธิพลอย่างมากในกระทรวงใช่ไหมครับ?

บางทีคุณอาจช่วยผมหาเอลฟ์ประจำบ้านสองตนได้ นอกจากนี้ คุณช่วยพาผมไปที่กระทรวงด้วย" แม็กนัสร้องขอ แม้ว่าเสียงของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงร้องขอของใครก็ตาม

ไหล่ของดัมเบิลดอร์ทรุดลง เขารู้ว่าการพบกับแม็กนัสนั้นไม่ง่ายเลย แต่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ

"ก็ได้ มากับฉันสิ แต่ทำไมเธอถึงต้องการเอลฟ์ประจำบ้านล่ะ? ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดการเป็นทาสหรอกหรอ?" เขาถามด้วยท่าทางเย้ยหยันเล็กน้อย

แม็กนัสอธิบายว่า "ผมแค่ต้องการให้พวกเขาดูแลปราสาทของผม และผมจะทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นด้วย”

ดัมเบิลดอร์พยักหน้า แม็กนัสหันกลับไปหารักนาร์ "ไปกันเถอะ"

"นรกเถอะ!... ฉันจะไม่เอาประสบการณ์ที่ทำให้อ้วกอีกแล้ว" เขาปฏิเสธแม็กนัสทันที

"ฮ่าฮ่า... ไม่เป็นไรน่า แร็ก นี่จะเป็นการกระโดดที่ใกล้มาก นายแทบจะไม่รู้สึกด้วยซ้ำ เชื่อฉันเถอะ แม้ฉันจะเกลียดมันเหมือนกันก็ตาม” เพื่อนแมกนัสกดดันให้เขาเข้าร่วม

ดังนั้นพวกเขาจึงคว้าแขนของดัมเบิลดอร์และเดินเข้าไปในล็อบบี้ของผู้มาเยี่ยมกระทรวงเวทมนตร์

“อืม ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่เท่าตอนนั้น” รักนาร์ตรวจสอบตัวเองก่อน

"เธอจะคุ้นเคยเมื่อเวลาผ่านไป" ดัมเบิลดอร์ให้ความมั่นใจกับพวกเขาและเริ่มเดิน

"เราจะไปที่ไหนกันครับ?" แม็กนัสถาม

"ชั้น 4 ที่สำนักงานการตั้งถิ่นฐานใหม่ของเอลฟ์ประจำบ้าน นั่นคือที่ที่พวกเขาเก็บข้อมูลของเอลฟ์ประจำบ้านไร้เจ้านายและกำหนดบ้านใหม่ให้กับพวกเขาด้วย” ดัมเบิลดอร์อธิบายและเข้าไปในลิฟต์ที่เลื่อนถอยหลังก่อนแล้วจึงลงมา มันไม่เคยมีสถาปัตยกรรมที่เรียบง่ายเลยสำหรับพวกพ่อมด

เมื่อพวกเขาออกมา มันกลายเป็นสำนักงานอยู่มุมหนึ่งของชั้น ข้างในดูมืดมาก เหมือนตะโกนว่าแผนกนี้ถูกละเลยโดยกระทรวงขั้นสุด

พวกเขาไปที่แผนกต้อนรับซึ่งมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาหลับอยู่และมีเสียงกริ่งเรียกบนโต๊ะ

*ตริ๊ง ตริ๊ง*

"ฉะ... ฉันไม่ได้นอนนะ..." ชายคนนั้นลุกขึ้นทันที

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจ "ตั้งแต่นิวตันเกษียณไป แผนกนี้ก็เสื่อมโทรมลงมาก"

“เอาล่ะครับ คุณเพนดรากอนมาที่นี่ต้องการซื้อเอลฟ์ประจำบ้านสองตน” ดัมเบิลดอร์กล่าว

ชายคนนั้นรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องครั้งแรกที่เห็นดัมเบิลดอร์ จากนั้นเขาก็มองไปที่แม็กนัสและคลั่งไคล้เต็มที่ "อ๊าาาา… ฝ่าบาท? กระ... กระหม่อมก็ชื่อแม็กนัสเหมือนกันพะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้แบ่งปันชื่อของฉันกับพระองค์ ใช่ ใช่... พระองค์ต้องการซื้อเอลฟ์ใช่ไหมพะย่ะค่ะ? กระหม่อมมีรายชื่ออยู่นี่พะย่ะค่ะ"

แม็กนัสยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ขอบคุณ คุณอยู่ที่นี่คนเดียวงั้นหรอครับ?"

"อ๋อพะย่ะค่ะ... กระหม่อมเป็นพนักงานคนเดียวของแผนกนี้ ไม่ค่อยมีงานทำอยู่แล้วเพราะเอลฟ์ประจำบ้านส่วนใหญ่ไม่เคยได้รับอิสระหรือต้องการการจัดสรรใหม่ น้อยครั้งนักที่เจ้าของจะตายแล้วพวกมันมาที่นี่” ชายคนนั้นอธิบาย

“อ๋อ เข้าใจแล้ว..ขอบคุณสำหรับการทำงานอย่างหนักนะครับ ผมขอทราบได้ไหมว่าเอลฟ์ประจำบ้านที่เหลือเป็นของใครมาก่อน” แม็กนัสถาม

ชายคนนั้นพยักหน้า "แน่นอนพะย่ะค่ะ แน่นอน... อืมม... เหลือเอลฟ์ประจำบ้านแค่ 2 ตนพะย่ะค่ะ พวกเขาพร้อมที่จะรับใช้มาตลอดช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ไม่มีใครในอังกฤษต้องการพวกมันตั้งแต่เจ้านายของพวกมันเสียชีวิตตอนเขามาที่นี่เพื่อล่าสัตว์วิเศษ"

"พวกเขาไม่ได้มาจากอังกฤษงั้นหรอ? ผมขอพบพวกเขาได้ไหม" แม็กนัสถาม

“ได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมจะเพียกพวกเขามา รอสักครู่” ชายคนนั้นวิ่งเข้าไปในห้องด้านหลังอย่างกระตือรือร้น

“เธอควรหลีกเลี่ยงพวกเขานะ หากพวกเขาอยู่ที่นี่มานาน พฤติกรรมของพวกเขาอาจแย่เกินไปหรือไม่พวกเขาแก่เกินไปที่จะทำอะไรก็ได้ บางทีฮอกวอตส์อาจรับตัวพวกเขาไปและปล่อยพวกเขาไปอย่างไร้ภาระก็ได้” ดัมเบิลดอร์เสนอ

แม็กนัสพยักหน้า เขาจะช่วยพวกเขาหากพวกเขาแก่เกินไปที่จะทำงาน "เราจัดการกันครับหลังจากได้เห็นพวกเขาแล้ว"

ไม่นาน ชายผู้นั้นก็กลับมาพร้อมกับเอลฟ์สองตน ทั้งสองคนแก่แล้วจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่แก่เหมือนใกล้ตายขนาดนั้น พวกเขาอยู่ในชุดสูทที่ดูเรียบร้อยและสะอาด ใช่แล้ว ชุดสูท ตนหนึ่งมีเคราแพะสีขาวหวีอย่างดีที่คางแถมใส่แว่นตาแบบข้างเดียวด้วย อีกคนหนึ่งมีผมสีดำและเคราสีดำยาว แม็กนัสเคยเห็นเอลฟ์ประจำบ้านสองสามตัวในตอนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกเวทมนตร์ และเกือบทั้งหมดดูเหมือนกันหมด

แต่สองคนนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและยังดูแข็งแรงดีด้วย

"สวัสดีครับ ผมชื่อ แม็กนัส แกรนท์ เอมริส เพนดราก้อน คุณสองคนแนะนำตัวเองได้ไหม?" แม็กนัสถามอย่างสุภาพ

เอลฟ์ที่มีอายุมากกว่าที่มีแว่นเดียวก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและยื่นมือข้างหนึ่งยื่นโค้งตัวแบบสุภาพบุรุษ "อรุณสวัสดิ์ครับท่าน ผมจอร์จ วอชิงตัน"

"พรื้ดดด... อะไรนะ? จริงเหรอ?" แม็กนัสรีบถามเพื่อความแน่ใจ

"ครับท่าน" เอลฟ์ชราตอบ

แม็กนัสหัวเราะเบา ๆ ขณะที่มองไปที่ชายอีกคน “แล้วคุณล่ะ อับราฮัม ลินคอล์นหรอ?”

“โอ้ ยอดเยี่ยม นายท่านฉลาดมากขอรับ” เอลฟ์ที่มีเคราสีดำยาวตอบ

รอยยิ้มออกจากใบหน้าของแม็กนัสขณะที่เขามองไปที่เจ้าหน้าที่กระทรวง "นายเก่าของพวกเขามาจากไหนนะครับถามอีกที?”

"เขามาจากสหรัฐอเมริกาพะย่ะค่ะ" ชายคนนั้นตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว เอลฟ์สองคนนี้ติดอยู่ในลำคอของกระทรวงมาตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เหตุผลหลักคือมารยาทของพวกเขา พวกเขาใช้คำว่า "ท่าน" บ่อยและมักทำให้คนอังกฤษบางคนรำคาญ

แม็กนัสหันกลับมามองเอลฟ์ทั้งสอง พวกเขายังมองไปที่ใบหน้าของเขา ใบหน้าของพวกเขาแสดงความมั่นใจที่แตกต่างกัน แต่มีความกังวลใจซ่อนอยู่ในดวงตาของพวกเขา

“ฮิฮิ น่าสนใจดี ผมจะรับทั้งสองไปเอง รบกวนคุณช่วยเตรียมเอกสารให้พร้อม” แม็กนัสออกคำสั่ง

เอลฟ์ทั้งสองและเจ้าหน้าที่กระทรวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เราจะให้บริการคุณอย่างดี คุณเพนดราก้อน เราได้เรียนรู้มารยาทของชาวอังกฤษมาระยะหนึ่งแล้ว เราสามารถจะสวมเสื้อผ้าสกปรกเหมือนเอลฟ์ตนอื่นๆ ได้” เอลฟ์กล่าวพร้อมกับโค้งคำนับ

“ไม่ พวกคุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไร คุณสมบูรณ์แบบอย่างที่คุณเป็นอยู่แล้ว ฉันต้องการให้เอลฟ์ของฉันที่สะอาด เหมาะสม และฉลาด คุณสองคนอาจไม่รู้ แต่ฉันจะเป็นราชาแห่งอังกฤษในไม่ช้า ดังนั้นคุณจะเป็นตัวแทนของเหล่าราชวงศ์ และด้วยเหตุนี้ คุณสองคนต้องดูดี แค่... อย่าใช้คำว่า 'ท่าน' กับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันหรือเพื่อนของฉันก็พอ” แม็กนัสสั่งพวกเขา

มันทำให้เอลฟ์ทั้งสองมีความสุขในขณะที่พวกเขาแสดงรอยยิ้ม แต่จอร์จ วอชิงตันมีฟันคุด เหมือนอย่างที่ประวัติศาสตร์เล่า

~ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงชื่อจอร์จ วอชิงตัน แต่อับราฮัม ลินคอล์นล่ะ? อืมม... บางทีมันอาจจะเป็นแค่หน้าตาของเขาก็ได้... เขาดูเหมือนอับราฮัม ลินคอล์นในเวอร์ชั่นคนแคระ เพียงแต่มีหูที่ยาวเท่านั้นเอง~ แม็กนัสพูดกับตัวเอง

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

เอล์ฟจอร์จ วอชิงตัน