ตอนที่ 68 เรื่องของครอบครัวสเนป (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 68 เรื่องของครอบครัวสเนป

มันเป็นวันจันทร์ วันที่เกลียดที่สุดในสัปดาห์ แต่การแข่งควิดดิชก็ใกล้เข้ามาแล้ว แม็กนัสต้องโดดเรียนเพราะเขามักจะเก่งกว่าพวกนั้นเสมอ แม้การปรุงยาระดับเขาจะแค่ธรรมดา แต่เขาก็ปรุงยาตามหนังสือ

ในชั้นเรียนปกติโดยทั่วไป เขาคงจะถูกยกย่องว่าเป็นนักปรุงยาอัจฉริยะ แต่เนื่องจากมีสัตว์ประหลาดอย่างสเนปและรักนาร์ ทักษะของแม็กนัสจึงถูกบดบัง แม้ว่าซลักฮอร์นแทบจะลอยเพราะนักปรุงยาสลิธีรินรุ่นเยาว์สองคนที่เขาชื่นชอบ

แม็กนัสใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเล่นควิดดิช เขาจะหยุดทันทีที่เขาเอาชนะเดิมพันกับกริฟฟินดอร์ได้

เช่นเดียวกับวันอื่นๆ แม็กนัสนั่งที่โต๊ะอาหารเช้าเพื่อรับประทานอาหาร แต่ในไม่ช้าจดหมายต่างๆ ก็เริ่มร่อนเข้ามา ตามด้วยหนังสือพิมพ์

แม็กนัสเรียกนกฮูกสุดหล่อและที่หยิบหนังสือพิมพ์มาให้ แล้วมอบขนมให้หนุ่มน้อยเช่นเคย เขาเอาใจแต่นกฮูกเหล่านี้จริงๆ แต่บอกไว้ก่อนนะลูกขนปุกปุยน่ารักเหล่านี้สมควรได้รับความรักจากคนทั้งโลก

เขาคลี่ เดลี่พรอเฟ็ต และอ่านหน้าแรก สุดท้าย มันไม่ใช่ข่าวไร้สาระและเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้

[ข่าว]

กระทรวงกำลังพยายามทำลายมรดกของเมอร์ลินอย่างนั้นหรือ? เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการตายของลอร์ดแอแบรกซัส มัลฟอยคือความโลภจริงไหม?

บุคลากรของกระทรวงยอมรับต่อสาธารณชนว่าพวกเขาพยายามช่วงชิงทรัพย์สมบัติภายในห้องนิรภัยของเมอร์ลินและอาเธอร์ โดยการเรียกร้องของพวกเขาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม็กนัส แกรนท์ เอมรีส เพนดราก้อน ผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีสิทธิ์ครอบครองมัน พวกเขาโลภและลืมไปว่าที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องนิรภัยนั้นเป็นของฝ่าบาทแต่แรก ดังนั้นมันจึงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพระองค์ทั้งหมด

สิ่งที่เกิดขึ้นกับลอร์ดแอแบรกซัส มัลฟอยเป็นเรื่องน่าสลดใจ ตามคำสั่งของกระทรวง เขากับคนอื่นๆ อีกสองสามคนได้เข้าไปในห้องนิรภัยอย่างแข็งขัน แต่เวทมนตร์ของเมอร์ลินกลับครองอำนาจสูงสุด และมันตอบโต้ผู้บุกรุกด้วยเวทมนตร์อันบริสุทธิ์และทรงพลัง

ส่งผลให้ลอร์ดอับราซัส มัลฟอยเสียชีวิต แต่คำถามยังคงอยู่ เรื่องนี้ต้องโทษใคร? ใครเป็นผู้อนุมัติการขโมยของห้องนิรภัย? ใครกันที่ละโมบในการรับใช้จนเต็มใจที่จะฝ่าฝืนกฎหมายที่สังคมของเราปฏิบัติอยู่?

นอกจากนี้ การพูดคุยเมื่อเร็วๆ นี้ที่ว่าธนาคารเป็นของฝ่าบาทและว่าพระองค์เป็นเจ้าของเงินของทุกคนนั้นเป็นเท็จ ฉันได้คุยกับหัวหน้าธนาคารก็อบลินแห่ง กริงกอตส์แล้ว พวกเขาบอกว่าพวกเขายังคงบริหารธนาคารอยู่ มันเป็นเรื่องของการต่ออายุสัญญาเช่าที่ดิน และจะได้รับการแก้ไขในเร็วๆ นี้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาอาจต้องเรียกพ่อมดสองสามคนเพื่อเซ็นเอกสารบางอย่าง การทำงานตามปกติของธนาคารในด้านการแลกเปลี่ยนเงินตราจะดำเนินไปอย่างราบรื่นเช่นเดิม

ริต้า สกีตเตอร์

นักข่าวอิสระอาวุโส

[จบข่าว]

แม็กนัสยิ้มเยาะหลังจากอ่านข้อความนี้ เขาให้เงินริต้าเพื่อเขียนบทความนี้ ส่วนเท็ด ท็องส์ก็จัดการธุรกิจของเขาได้ดีเมื่อเขาออกไปไหนไม่ได้ เขาเพิ่งส่งข้อความหนึ่งข้อความถึงริต้า หากเธอต้องการเป็นนักข่าวที่ปฏิวัติวงการอย่างแท้จริง เธอต้องทำให้แน่ใจว่าเธอไม่มีแรงกดดันให้เขียนในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ

เขาบอกเธอว่าแทนที่จะเข้าร่วมกับเดลี่พรอเฟ็ตและอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวง เธอสามารถทำงานให้เขาและเขียนอย่างเป็นกลางได้ เธอยังจะได้รับเงินมากขึ้น ถึงตอนนี้เธอก็กำลังทำงานให้เขาแม้ว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวก็ตาม

“อืม แล้วนายจะลงโทษกระทรวงยังไง?” รักนาร์ถาม

"รออีกหน่อย ฉันแน่ใจว่าจะมีจดหมายฉบับใหม่มาหาฉัน" แม็กนัสกล่าวอย่างมั่นใจ

ในไม่ช้าจดหมายก็มาถึงตามที่คาดไว้ มีตราอย่างเป็นทางการของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ แม็กนัสเปิดอ่านทันที

"ฮ่าฮ่า ดูสิ ตอนนี้เธอชวนฉันคุยว่าจะทำอะไรกับเรื่องธนาคารกริงกอตส์และที่นั่งของฉันในศาลสูงวิเซ็นกาม็อต แต่เธอลืมไปว่าไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว ฉันกุมอำนาจทั้งหมดไว้ ยังไงก็กินข้าวกันเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงเรื่องนี้พวกนี้แล้ว” แม็กนัสกล่าว

แต่แม็กนัสสังเกตเห็นจากหางตาว่าสเนปก็ได้รับจดหมายเช่นกัน

“มาจากใครเซฟ?” แม็กนัสถาม

“มันมาจากแม่ของฉัน ฉันบอกเธอเกี่ยวกับข้อเสนอของนายที่จะช่วยให้เธอกลับไปที่ตระกูลพรินซ์แล้วเธอก็ให้คำตอบกับฉันแล้ว” สเนปกล่าว

"แล้ว? เธอว่าไง?" แม็กนัสถาม

“เธอ...ตกลง...” เสียงของสเนปสั่นเครือ เขามีความหวังต่ำมากที่จะให้แม่ของเขาเห็นด้วย เพราะเธอยังไม่ได้หย่ากับสามี แม้ว่าจะถูกทารุณกรรมมามากก็ตาม เขาแค่ต้องการให้แม่ของเขาออกจากขุมนรกนั้น นอกจากนี้ เขาไม่ต้องการกลับไปที่บ้านหลังนั้นหลังจากใช้เวลาอันเป็นประโยชน์ในโรงเรียน

“เธอบอกว่าพ่อของฉันออกจากบ้านไปและไม่ได้กลับมาเลยในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา” สเนปเผย

จากนั้นสเนปก็หันไปหาแม็กนัสและจ้องมองเขาด้วยความสงสัย “บอกฉันมา นายทำอะไรลงไป?”

แม็กนัสแสดงท่าทีตกใจ เขายักไหล่ "ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายอยู่ที่ไหน?"

*ผั่ว*

รักนาร์ตบหัวสเนป “นายแค่ยินดีที่เธอยอมกลับสู่ตระกูลเดิมไม่พอหร๊อ ไงก็เหอะ แม็ก นายวางแผนยังไงให้ตระกูลพรินซ์รับเธอกลับไป”

สเนปยังสนใจอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้

แม็กนัสยังคงกินแพนเค้กต่อไปและตอบด้วยเสียงเหมือนบ่น "ฮึ่ม ง่ายนิดเดียว พวกเขาเป็นตระกูลเลือดบริสุทธิ์ที่เหยียดคนอยู่นิดหน่อย ฉันแค่เสริมไปว่าให้พวกเขารับแม่ของนายเข้าตระกูลซะ

อย่าลืมว่าบัญชีของพวกเขายังถูกระงับไว้อยู่ ฉันจะให้เงื่อนไขกับพวกเขาเพิ่มเติมว่าถ้าพวกเขาต้องการยกเลิกการระงับบัญชีของพวกเขา พวกเขาต้องยอมรับแม่ของนาย อันที่จริงเนื่องจากเซฟแม่เขาเป็นคนสุดท้ายของตระกูลพรินซ์ยกเว้นคุณกับคุณนายพรินซ์ผู้เฒ่า แล้วฉันจะเพิ่มประโยคที่ว่าทุกอย่างในตระกูลจะเป็นของเซฟเมื่อพวกเขาตาย

ยกโทษให้ฉันด้วยนะเซฟ แต่ฉันไม่ไว้ใจแม่นายให้อยู่เงินจำนวนมหาศาลที่ตระกูลพรินซ์มี แล้วเธอเคยตัดสินใจเรื่องแย่ๆ มามากมายในชีวิต ถึงเวลาที่เธอจะต้องสงบสติอารมณ์และพักผ่อนเสียที"

สเนปพยักหน้า ไม่ถือโทษโกรธเคืองใดๆ เขาไม่ใช่คนที่จะวิ่งตามความรู้สึก ใช่ เขารักแม่ของเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเชื่อในตัวเธอ เขาเห็นเธอเลือกทางผิดๆ มาหลายครั้งแล้ว

สเนปพับจดหมายกลับและมองแม็กนัสด้วยสายตาสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใครบางคนทำอะไรมากมายเพื่อคนที่พวกเขาไม่เกี่ยวข้องด้วยด้วยซ้ำ

"แล้วเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวเชิญจูบกันได้" รักนาร์พูดขึ้นทันที

*ไอ*

แม็กนัสสำลักแพนเค้ก ไม่ใช่เพราะสิ่งที่รักนาร์พูด แต่เป็นเพราะสิ่งที่บ็อบบี้เคยพูดไว้เมื่อเขาสัญญาว่าจะเก็บความสามารถด้านเวทมนตร์ไว้เป็นความลับเสมอ

~จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน~ แม็กนัสหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น

~ ฉันสงสัยจังว่าเขากำลังทำอะไรอยู่นะตอนนี้? ฉันส่งเงินไปให้เขาตั้งหนึ่งแสนปอนด์แล้ว (ประมาณ 1.4 ล้านปอนด์ตามค่าเงินปัจจุบัน.)~ เขาสงสัย.

...

ลอนดอน

*อ๊าาชู่*

"เวรเอ๋ย... นั่นมันการจามบ้าไรเนี่ย" เด็กชายคนหนึ่งตั้งข้อสังเกต

บ๊อบบี้ล้างจมูก “ใช่ มันน่าจะเป็นภูมิแพ้ ยังไงก็ตาม เรามาเริ่มประกอบเครื่องกันเถอะมาร์ค เพื่อนของฉันใจดีพอที่จะให้ฉันยืมเงิน เราต้องทำให้บริษัทนี้ประสบความสำเร็จ”

“ใครคือเพื่อนผู้ร่ำรวยของนาย? นายอายุแค่ 11 ปีเองนะ” มาร์คถามขึ้น เขาเป็นนักเรียนชั้นม. 5 แต่เขาอายุ 14 ปี [ที่อังกฤษไฮสคูลจบแค่ ปี 12 นะครับ เทียบชั้นได้ประมาณม. 5 ของเรา คล้ายกับอเมริกาจบที่เกรด 11 ไม่มีเกรด 12]

"เฮ้ ฉันบอกนายไม่ได้ เขาอยากไม่เปิดเผยชื่อ เราจะคุยกับทนายของเขาเท่านั้น เรียกเขาว่ามิสเตอร์เอ็ม" บ๊อบบี้กล่าว

บ๊อบบี้มีทีมเด็ก 20 คน พวกนั้นทั้งหมดแก่กว่าเขา แต่เขาเป็นผู้นำเพราะเขามีสมองที่ใหญ่ที่สุด

ลินดา วัย 12 ปี ชั้นม. 4 พูด "อืมมม... มิสเตอร์เอ็ม? เขาเป็นมาโซคิสต์เหรอ?"

*ไอ*

บ๊อบบี้ส่ายหน้า "เปล่า ลินดา... เขาไม่... ฉันคิดว่า..."

"มีความเป็นไปได้ที่เขาจะเป็นไหม?" ทิมมี่ถาม เขาเป็นนักเรียนชั้นม. 5 เขาเป็นรองแค่บ็อบบี้เพราะทิมมี่อายุ 14 ปี

บ๊อบบี้ยักไหล่ “ทุกคนมีโอกาสเป็นเอ็ม อยู่ที่ว่าคุณจะพบความบิดเบี้ยวนั้นเมื่อไหร่?” [อ่าวบ๊อบบี้]

"โอเค...คุยเล่นกันพอแล้ว เราได้คอมพิวเตอร์ที่จะประกอบแล้ว มาลุยกันเถอะ" บ๊อบบี้อัดฉีดพลังเต็มร้อย

...

ลอนดอน บ้านของแมกนัส

“ฉันว่าจะลาออกจากงาน นี่มันมากเกินไปแล้ว ราวกับว่าฉันเป็นหมอคนเดียวในแผนกของฉัน มีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ ฉันแน่ใจมากจากพฤติกรรมของผู้บังคับบัญชาบอกว่าฉันตกเป็นเป้าหมาย” เกรซกล่าว

อดัมถอนหายใจ ตอนนี้เขาดูผอมลงเนื่องจากต้องเดินทาง 8 ชั่วโมงทุกวันเพื่อไปทำงาน

“รู้อะไรไหม ผมเองก็กำลังจะเลิกเหมือนกัน ผมพอแล้ว การโยกย้ายผมไม่สมเหตุสมผลเลย และเหตุผลที่พวกเขาให้ผมก็มีเหตุผลชัดเจนมาก เราสามารถหางานดีๆ ในบริษัทเอกชนก็ได้” อดัมตอบอย่างเฉียบขาด

"ตกลงค่ะ ฉันจะเริ่มขั้นตอนการเกษียณอายุโดยสมัครใจ" เกรซตัดสินใจ

ทั้งสองตัดสินใจทำเพราะรู้ว่าหากยังทำอาชีพนี้ต่อไป สุขภาพจะทรุดโทรม

"แมกนัสกำลังจะมาในวันหยุดคริสต์มาสเร็วๆ นี้ ลองหางานทำกันดูก่อนนะที่รัก" อดัมตั้งข้อสังเกต

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา