ตอนที่ 45 เมื่อฝุ่นจางหาย ความวุ่นวายสงบลง (อ่านฟรี)

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ สายเลือดแห่งมังกร

ตอนที่ 45 เมื่อฝุ่นจางหาย ความวุ่นวายสงบลง

*ชี่…………*

แม็กนัสรู้สึกว่าดาบดิสเพียร์รู้สึกเย็นลงและดาบโฮปรู้สึกอุ่นขึ้น ขณะเดียวกันมันก็ส่งเสียงดังชี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จากนั้น ดาบโฮปก็เริ่มส่องสว่างขึ้นทุกวินาที

"ไม่ดีแล้ว!" แม็กนัสอุทาน

เขาตระหนักว่าดาบทั้งสองถูกเรียกว่าดิสเพียร์และโฮปเพราะมีเหตุผล ดิสเพียร์กำลังดูดพลังงานจากคำสาปพิฆาตและส่งต่อไปยังโฮป

“หึ ยังไงก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี” ทันใดนั้นมู้ดดี้ก็คำราม จากนั้นวินาทีต่อมามู้ดดี้ก็ขว้างอะไรบางอย่างใส่คำสาปพิฆาตทำให้มันระเบิดใส่กับอะไรก็ตามที่ขว้างใส่มัน

เมื่อเห็นคำสาปหายไป เขามองไปที่มู้ดดี้ด้วยความตกใจ "นี่คุณ... เหวี่ยงขาใส่คำสาปเหรอ?"

"เหอะ... ยังไงก็ไร้ประโยชน์ แล้วดาบเล่มนั้นล่ะ?" มู้ดดี้ถามราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เขาเพิ่งเสียสละขาของเขา

แม็กนัสมองไปที่ดาบโฮป “ไม่รู้สิ มันมีพลังงานสะสมอยู่มาก ดาบนี่เคยเป็นของกษัตริย์อาเธอร์”

~ เร็วเข้า! ชูขึ้นไปบนฟ้า~ เสียงบอกแม็กนัสในหัวของเขา

แม็กนัสไม่ถามอะไรต่อทำตามที่ขอทันที เขาชี้โฮปขึ้นไปยังท้องฟ้ามืดครึ้มกับฝนที่กำลังตกอยู่

"เธอทำอะไรน่ะ?" ดัมเบิลดอร์ถาม

“นี่ไม่ใช่เวลาสำหรับโพสท่าแห่งชัยชะ-….” มู้ดดี้หยุดพูดกลางประโยค

*บู้มมมมมมมมม*

“ฮ้าาาาาา…” แม็กนัสเปล่งเสียง

เสียงระเบิดดังสนั่นหู แต่ก่อนที่จะมีเสียง พวกเขาเห็นแสงสีขาวออกจากปลายดาบโฮปอย่างรวดเร็วจนเสียงนั้นมาทีหลัง และเมื่อถึงเวลาที่เสียงนั้นปรากฏขึ้น แสงก็มาถึงเมฆและระเบิดออกเป็นอนุภาคเล็กๆ สีขาวคล้ายทราย

เมฆบนท้องฟ้าก็สลายไปเพราะเหตุนี้ และแสงแดดแรกก็ตกกระทบแม็กนัสโดยตรง ซึ่งยังคงถือดาบชี้ฟ้าอยู่ หลายคนเห็นสิ่งนี้จากหน้าต่างบ้านหรือร้านค้าของพวกเขา ก็อบลินที่หวาดกลัวหลบซ่อนอยู่ก็ออกมาเห็นสิ่งนี้เช่นกัน พวกเขาเพิ่งตระหนักว่าการไม่ช่วยเขา พวกเขาได้สร้างปัญหาครั้งใหญ่แล้ว

แมลงเต่าทองตัวเล็กตัวหนึ่งก็เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นกัน ในความเป็นจริงเต่าทองตัวนี้ติดตามแม็กนัสมาตลอด

แสงตกกระทบดวงตาสีแดงของแม็กนัส ทำให้ใบหน้าและผมสีบลอนด์เข้มสว่างขึ้น ดาบทั้งสองของเขาส่องแสงสีแตกต่างกัน จากนั้นแสงแดดก็แผ่ขยายครอบคลุมตรอกไดแอกอนทั้งหมด ร้านค้าบางส่วนได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมาก

แม็กนัสยิ้มขณะที่เขามองไปที่มู้ดดี้ แม็กนัสเพิ่งฆ่าคนเป็นครั้งแรก แต่แทนที่จะเสียใจหรือสมเพช เขากลับไม่รู้สึกอะไรแปลกๆ หัวใจของเขากำลังบอกให้เขารู้สึกแย่แต่จิตใจของเขากำลังบอกว่าเขาทำถูกต้องแล้ว เพราะคนเหล่านั้นต้องการที่จะฆ่าเขาอยู่ดี

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อ 2 ปีครึ่งก่อนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในความคิดของเขา ตอนที่เขาเห็นคนขับรถบัสเสียชีวิตในเหตุการณ์ไฟไหม้เสียชีวิต และเขาได้พูดคุยกับบ็อบบี้เกี่ยวกับเรื่องนี้

[ย้อนภาพจำ]

แม็กนัส: บ๊อบบี้ ฉันรู้สึกว่าเรายังเด็กเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องแบบนี้... ฉันค่อนข้างกลัวนิดหน่อย คิดว่าจุดจบของฉันจะเป็นแบบนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันพยายามอย่างมากที่จะพังหน้าต่าง แต่มันยังทำให้ฉันตาสว่าง พวกเรามัน... อ่อนแอ... เปราะบางเหลือเกิน ร่างกายของเราก็ไม่ต่างจากแก้ว

บ๊อบบี้: แล้วเราควรทำยังไงเพื่อให้แข็งแรงขึ้นล่ะ?

แม็กนัส: ฉันไม่รู้สิ... อาจจะออกกำลังกายมั้ง? ให้เยอะที่สุด เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันคิดได้

[สิ้นสุดภาพจำ]

*เฮ่อ*

“ฉันต้องซื้อไอศกรีมอีกกล่อง ตอนนี้กล่องคงอยู่ใต้ซากปรักหักพังแล้ว” เขาเอ่ยเศร้าๆ

ดัมเบิลดอร์เข้ามาใกล้เขาและตบไหล่ของเขา "เธอทำได้ดีมาก แม็กนัส ดีกว่าฉันด้วยซ้ำ"

มู้ดดี้ผงกหัวขึ้นจากพื้น “ให้ตายสิ เขาทำถูกแล้ว แม้แต่มือปราบมารที่มีประสบการณ์สูงก็ยังแพ้เขา เลือดเมอร์ลินในตัวเขานี่มันเข้มข้นจริง และด้วยดาบคู่นั้น ฉันไม่สงสัยเลยว่าเขาควรจะเป็นราชา ฉันหมายความว่า แม้แต่ธรรมชาติก็ยังยอมรับด้วยการสาดแสงแดดใส่หน้าเขาอย่างแม่นยำ”

"ฮ่าฮ่า..." แม็กนัสหัวเราะและพูดต่อ

“คุณจะทำยังไงกับขาของคุณตอนนี้” แม็กนัสถาม

มู้ดดี้ยักไหล่ “เมอร์ลินเป็นพ-... เอ่อ มันคงแปลกที่ได้ยินพวกเราสบถในนามของเมอร์ลิน”

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีดัมเบิลดอร์ช่วย “อีกเดี๋ยวฉันคงจะใช้ขาปลอมแทน แต่อย่างน้อยเราก็ได้กำจัดผู้เสพความตายเหล่านี้ไปบ้างถึงราคาที่จ่ายจะสูงก็เหอะ”

"คุณควรไปคุยกับพ่อผมนะ เขาเป็นวิศวกรเครื่องกล เขาสามารถสร้างขาโลหะให้คุณได้ ที่เหลือคุณก็แค่คือใช้เวทมนตร์กับมัน" แม็กนัสแนะนำ

“ฉันจะลองดู… ดัมเบิลดอร์ กลับไปที่ฮอกวอตส์เดี๋ยวนี้ ไม่ต้องสนใจอะไรอีกแล้ว” เขาพูดอย่างจริงจัง

รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ ยูจีเนียก็เห็นด้วย “ใช่ค่ะกลับไปที่ฮอกวอตส์ก่อน ฝ่าบาทเพคะ ขอบพระทัยสำหรับความช่วยเหลือ

หม่อมฉันอยากเสนอเหรียญตราเมอร์ลินให้พระองค์"

แม็กนัสหัวเราะและจากไปพร้อมกับดัมเบิลดอร์

"เอาจริงดิ? คุณอยากให้ "เขา" รับเหรียญตราเมอร์ลินงั้นหรอ!? เขาคือเมอร์ลินผู้กระหายเลือดกลับชาติมาเกิดนะ..." มู้ดดี้ตอกใส่หน้าเธอแล้วกระโดดขาเดียวเพื่อหาม้านั่ง

แม็กนัสเดินไปที่หม้อใหญ่รั่วกับดัมเบิลดอร์

“เธอรู้สึกอะไรเกี่ยวกับผู้เสียชีวิต 2 คนนั้นไหม?” ดัมเบิลดอร์ถามเขา

"ทั้งใช่ และไม่... น่าใจหายแต่ก็จำเป็นเช่นกัน ผมไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเขา ผมแค่ใช้พลังของผมอย่างเต็มที่เพื่อเอาชีวิตรอด” แม็กนัสตอบ

“ใช่ ถูกแล้ว การมีชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด การสูญเสียชีวิตของเธอให้กับคนอย่างพวกเขาเป็นหนึ่งในสิ่งเลวร้ายที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน เนื่องจากเป้าหมายของพวกเขาคือเส้นทางแห่งการทำลายล้าง เพื่อต่อสู้กับการทำลายล้าง คุณต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ มันยังหมายถึงการปรับปรุงใหม่ด้วยการเปลี่ยนแปลงสิ่งเก่า

“ผมอยู่กับมักเกิ้ลมาหลายปี ต้องบอกว่าพวกเขาหวงแหน พวกเขาต้องอดทนอดกลั้นและพัฒนา พวกเขาต่อสู้ดิ้นรนรับการเปลี่ยนแปลง พวกเขามีปัญหา แต่ไม่มีสิ่งใดที่คุกคามการดำรงอยู่ทั้งหมดของพวกเขาได้ ในขณะที่สิ่งที่พวกคลั่งเลือดเชื่อกันคือการตายของมักเกิ้ลทุกคน การตกเป็นทาสของโลกผู้วิเศษที่ไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์” ดัมเบิลดอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า

แม็กนัสถอนหายใจ “ผมเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่สัปดาห์ ผมคาดหวังว่าคงอีก 7 ปีกว่าที่ผมจะได้กลับไปหาครอบครัว”

“ฉันเชื่อว่าเธอคิดผิด แม็กนัส เมื่อเธออยู่ในโลกแห่งเวทมนตร์ เธอจะไม่มีวันทิ้งมันไป ใช่ เธอสามารถกลายเป็นคนโง่เขลาได้ แต่เธอเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่า?” ดัมเบิลดอร์ถาม

“คุณเป็นมีวาทะศิลป์เป็นเลิศ มีใครบอกคุณไหมครับ?” แม็กนัสชมเชยเขา

ดัมเบิลดอร์ลูบเคราอย่างภาคภูมิใจ "ทำไมฉันว่าฉันเคยได้ยินคำชมแบบนี้มาก่อน"

แม็กนัสตอบโพล่งไปว่า "เฮ้ มีคนพูดถึงฮิตเลอร์แบบนี้เหมือนกันฮะ"

-_-

ดัมเบิลดอร์พูดไม่ออกขณะที่แม็กนัสไปทานอาหารที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว

...

ในขณะที่แม็กนัสกำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แชด แมวของเขาก็กำลังผจญภัยในฮอกวอตส์ ในฐานะแมวมันมีสิทธิ์เข้า-ออกได้แทบจะทุกที่

นั่นคือตอนที่ แชดเห็นแมวอีกตัว เขาไม่เคยเห็นแมวที่ร้อนแรงเช่นนี้มาก่อน แมวสีเทาสวยงาม อ้วนท้วนสำหรับการผสมพันธุ์

"เหมียววววว..." แชดเดินตามแมวไปพร้อมกับส่งเสียงดัง

เมื่อแมวสาวไม่สนใจเขา มันก็กระโดดไปดักหน้าเธอ

...

แอนิเมจัสของศาสตราจารย์มักกอนนากัลเป็นแมว เธอชอบความสามารถนี้ของเธอเพราะมันเป็นข้อพิสูจน์ถึงทักษะการแปลงร่างของเธอ ร่างแมวนี้ยังมีประโยชน์มากสำหรับเธอ เธอใช้มันเพื่อจับตาดูนักเรียนและตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีกิจกรรมที่ผิดกฎโรงเรียนเกิดขึ้น

แต่วันนี้เธอพบแมวอีกตัว เดินเตร่ไปตามทางเดิน แล้วตอนนี้มันกำลังตามเธอมา

เธอเม้มปากแมวเพื่อทำให้มันหายไป แต่แมวไม่หยุด เธอสัมผัสได้ถึงความหิวโหยในดวงตาของแมว ดูน่ากลัวสำหรับเธอ

เธอวิ่งหนีแต่แมวนั่นตามมา จากนั้นมันก็พยายามก้าวข้ามขีดจำกัดทั้งหมดเมื่อกระโดดเข้าหาเธอ

ด้วยความโกรธ เธอตบแมวอ้วนออกไปแล้วแปลงกลับไปร่างมนุษย์ของเธอเพราะไม่มีใครอยู่รอบๆ เธออุ้มเจ้าแมวอ้วนไว้ที่ท้ายทอย

“เธอเป็นแมวที่ขาดระเบียบวินัยมาก เธอจะถูกกักบริเวณ 2 ชั่วโมง” เธอดุ

"เหมียว?" แชดตกใจมากในตอน ความรักของเขากลายเป็นแมวปลอม มันปวดใจ

“มะแง้วววววว” แชดร้องระงม

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

มักกอนนากัล