ตอนที่ 32 นักเรียนกลายเป็นอาจารย์ (อ่านฟรี)

"โอเค ดูเหมือนศาสตราจารย์บินส์จะหลับอยู่ ฉันจะเขียนจดหมายถึงแม่ฉันก่อน... แล้วก็ถึงน้องชายที่ดีที่สุดของฉันด้วย" แม็กนัสพึมพำ เริ่มเขียนกระดาษหนึ่งแผ่น

“หึ เด็กติดแม่” สเนปเย้ยหยันเขา

แม็กนัสยิ้ม “ถ้าการรักพ่อกับแม่ทำให้ฉันเป็นเด็กติดแม่ ฉันก็พร้อมที่จะสักที่หน้าผากนะ”

เขายังคงเขียนต่อไปในขณะที่พูดคุยกับรักนาร์เล็กน้อย เด็กชายหน้าตาซีดเซียวมาจากตระกูลเก่าแก่ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ 28 ตระกูลศักสิทธิ์ โอโรโบรัส

รักนาร์พูดขณะมองดูเขาเขียนว่า "นายรู้ไหม ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าทายาทแห่งเมอร์ลินจะ...ดีต่อฉันมากขนาดนี้"

“เฮ้อ… ทำไมนายถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” แม็กนัสถามกลับ

“มองไปรอบๆ ตัวนายสิดูหน้าพวกนั้น พวกเขาทุกคนช่างภาคภูมิใจและหยิ่งยโสมาก ทุกคนที่มาจากสลิธีรินก็เป็นแบบนั้นเพราะพวกเขามาจากตระกูลเก่าแก่หรือตระกูลร่ำรวย แต่นาย แม้ว่าคุณจะมาจากตระกูลผู้ยิ่งใหญ่และเก่าแก่ที่สุด นายก็เป็นมิตรมากและดีกับทุกคน” รักนาร์ตั้งข้อสังเกต

"หมวกคัดสรรบอกว่าฉันเข้ากับบ้านทั้ง 4 หลังได้ แต่ก็ยังส่งฉันมาที่นี่ ดังนั้นฉันเดาว่าต้องมีอะไรพิเศษในตัวฉันแน่ๆ" แม็กนัสกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“อาจจะหลงตัวเองนิดหน่อย” รักนาร์เสริมก่อนจะหัวเราะ

ภายในหนึ่งชั่วโมง แม็กนัสก็เขียนจดหมาย 2 ฉบับของเขาเสร็จ เขาส่งจดหมายทั้งสองฉบับในซองเดียวที่จ่าหน้าถึงแม่ของเขา เธอจะส่งต่อจดหมายให้บ๊อบบี้ในภายหลัง

“เกิดอะไรขึ้น นี่มันชั่วโมงกว่าแล้ว ยังไม่เริ่มสอนอีกเหรอ?” แม็กนัสถาม

“ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันว่าเราน่าจะนอนเหมือนกัน” นักเรียนปี 1 สลิธีรินอีกคนกล่าว

แม็กนัสลูบคาง "อืมม... ฉันคิดว่าฉันสามารถสอนพวกเขาได้ ฉันรู้เรื่องที่สนุกสนาน แล้วก็เป็นเรื่องจริงที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์"

เขาลุกขึ้นและไปที่หน้าห้องใกล้ที่ของอาจารย์ "แค๊กๆ คลาสยังไม่เริ่ม ดังนั้นฉันจะเล่าเรื่องดีๆ จากประวัติศาสตร์ของชุมชนเวทมนตร์ในอังกฤษให้พวกเธอฟัง แต่ฉันหยุดได้ถ้าพวกเธอต้องการ"

ไม่มีใครปฏิเสท ทุกคนคาดหวังความรู้พิเศษบางอย่างจากเขา ถึงยังไงอาจารย์บินส์ก็นอนกรนอยู่บนเก้าอี้อยู่ดี

ดังนั้นแม็กนัสจึงเริ่ม “ทุกคนรู้ไหมว่าวอร์ล็อคคืออะไร?

วอร์ล็อคเป็นคำที่เก่าแก่มากซึ่งมีสองความหมาย เพื่ออธิบายถึงพ่อมดที่มีลักษณะดุร้ายผิดปกติหรือเป็นชื่อที่แสดงถึงทักษะหรือความสำเร็จเฉพาะ

เดิมทีมันถูกมอบให้กับคนที่เรียนการต่อสู้และเวทมนตร์การต่อสู้ทั้งหมด หรือได้รับเป็นชื่อของพ่อมดที่แสดงความกล้าหาญ บางครั้งก็มาจากมักเกิ้ลได้รับตำแหน่งอัศวิน

“ฉันจะเล่าเรื่องราวของวอร์ล็อค จาเลธ โฮบาร์ตให้พวกคุณฟัง เขามีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1544 เนื่องจากพวกคุณทุกคนอยู่ปี 1 ฉันไม่คาดหวังว่าคุณจะรู้จักเขา อืม... ยกเว้นเพื่อนของฉัน เซเวอรัส เขาฉลาดมาก” แม็กนัสพูด ทำให้ทุกคนมองไปที่สเนป

“เอาล่ะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อมดชราผู้ชาญฉลาดคนหนึ่ง เขาเชี่ยวชาญเวทมนตร์เป็นอย่างดี แต่เขาหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องการบิน ดังนั้นเขาจึงทำงานหนักและพัฒนาคาถาได้ในที่สุด”

"ดังนั้น ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1544 โฮบาร์ตจึงเชิญพ่อมดกลุ่มใหญ่ ซึ่งในจำนวนนั้นเป็นหัวหน้าผู้วิเศษแห่งศาลสูงวิเซนกามอท มาร่วมเป็นสักขีพยานใน "การบินครั้งแรก" ของเขาในรูปแบบของการสาธิตคาถาแห่งการปฏิวัติของเขาต่อสาธารณะ เขาเสี่ยงอย่างมากในการทำเช่นนี้ แต่ในสมัยนั้นไม่มีกฎหมายมากมายที่ห้ามการทดลองด้วยตนเอง”

“เขาปีนขึ้นไปบนหลังคาโบสถ์ในท้องถิ่น หลังจากกล่าวสุนทรพจน์หลายครั้งและร้องเพลงชาติที่เร้าใจ เขาก็กระโจนพลางร่ายคาถา แล้วปล่อยให้ตัวเองลอยเท้งเต้งอยู่กลางอากาศ”

“ในตอนแรก ดูเหมือนว่าเขาจะทำสำเร็จ แต่หลังจากใช้เวลาเกือบ 3 นาทีในการเฝ้าดูเขาห้อยค้างอยู่นั้น ฝูงชนก็เริ่มหมดความอดทนที่เพราะไม่เห็นเขาขยับไปไหนได้เลย พากันรุมโห่เขา เพื่อตอบสนองต่อเสียงเรียก โฮบาร์ตพยายามเคลื่อนไหวกลางเวหาและเริ่มว่ายอากาศอย่างแรง ซึ่งไม่เกิดผลใดๆ ทำให้มันดูยิ่งใหญ่น้อยลงและดูเหมือนตัวตลกมากขึ้น

“แต่โฮบาร์ตเข้าใจคาถาของตัวเองผิด เพราะเชื่อว่าเสื้อผ้าของเขาทำให้เขาหนักขึ้นและขัดขวางการเคลื่อนไหว โฮบาร์ตจึงเสื้อผ้าทั้งหมด” แม็กนัสหยุดที่ตรงนี้เพราะมันน่าเบื่อถ้าเขาพูดไม่หยุด

“เอาล่ะ ได้เวลาคำถามสนุกๆ แล้ว ฉันจะให้ตัวเลือกแล้วพวกคุณจะต้องเดาว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป?” แม็กนัสแนะนำ

นักเรียนทุกคนตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้ยินสิ่งนี้ พวกเขากลัวแบบทดสอบเป็นส่วนใหญ่เพราะจะทำให้พวกเขาอับอาย แต่คำถามแบบปรนัยนั้นแตกต่างออกไป

"เอาล่ะตัวเลือกคือ

1. เขาเริ่มบินเร็วกว่านกกระจอก

2. เขากลายเป็นคนตัวเบาจนถูกลอยขึ้นไปบนฟ้าและไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย

3. เขาล่วงลงบนหัวของหัวหน้าผู้วิเศษจนเขาคอหักตาย

4. เขาล่วงลงมาแล้วทำตัวเองกระดูกหัก

เลือกตัวเลือกใดตัวเลือกหนึ่งนะทุกคน" เขากล่าว

"เอาล่ะ ใครเลือกข้อหนึ่งยกมือขึ้น สอง? สาม? และสี่?"

เขาได้รับคำตอบทั้งหมด" ตัวเลือกยอดนิยมคือ 1 และ 3 4 ถูกเลือกโดยสเนป รักนาร์ และนักเรียนหญิงของเรเวนคลออีกหนึ่งคนเท่านั้น

"คำตอบที่ถูกต้องคือข้อที่ 4 เขาล่วงลงกับพื้นทั้งที่เปลือยเปล่า กระดูกเขาหักสิบหกชิ้น และยังถูกค่าปรับสำหรับ "ความโง่เขลาอุกอาจ" จากหัวหน้าผู้วิเศษ สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะเสื้อผ้าต่างหากที่ถูกร่ายคาถา ไม่ใช่ตัวโฮบาร์ตเอง” หลายคนได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเบาๆ

“ทีนี้เพื่อสานต่อเรื่องราว โฮบาร์ตจึงกลับบ้านด้วยความอัปยศอดสู ที่ซึ่งเขาตระหนักว่าคาถาของเขาสามารถทำให้วัตถุบินได้ในระยะเวลาที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับทักษะของผู้ร่ายคาถาและน้ำหนักของวัตถุ

แต่เขาเป็นคนมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงสรุปได้ว่าสัตว์ตัวเล็กๆ และแม้แต่เด็กๆ ก็สามารถบินได้ แต่พวกมันไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวใดๆ ได้เลยเมื่ออยู่ในอากาศ

"ดังนั้นเขาจึงประกาศครั้งที่สอง และฝูงชนจำนวนมากกว่าเดิมก็มารวมตัวกันเพื่อดูการแสดงคาถาครั้งที่สองของเขา คนส่วนใหญ่หวังว่าจะได้หัวเราะเยาะแบบจริงใจให้เขา แม้แต่หัวหน้าผู้วิเศษก็ยังมาอีกครั้ง เพราะไม่ว่าโฮบาร์ตจะเป็นอะไรก็ตาม เขาก็เป็นพ่อมดที่มีพรสวรรค์”

"การสาธิตของโฮบาร์ตในครั้งนี้ประสบความสำเร็จมากกว่าครั้งแรกมาก และเขาได้แสดงให้ผู้ชมเห็นว่าเขาสามารถทำให้วัตถุบินได้อย่างง่ายดายตั้งแต่ก้อนหินขนาดเล็กไปจนถึงต้นไม้ที่ล้ม โฮบาร์ตตัดสินใจว่า ในตอนจบ เขาจะทำให้หมวกของหัวหน้าผู้วิเศษลอยได้ ตอนนี้สำหรับคำถามรอบที่สอง”

“ครั้งนี้จะไม่มีตัวเลือก เดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ไม่ว่าจะตอบอะไรก็รับได้” เขาร้องขอ

เด็กสลิธีรินคนหนึ่งลุกขึ้นและพูดว่า "เขาจะทำให้หัวหน้าผู้วิเศษบินได้หรอ?"

เด็กหญิงฮัฟเฟิลพัฟก็พูดว่า "เขาจะล้มเหลวเหรอ?"

“เขาจะทำให้เสื้อผ้าของหัวหน้าผู้วิเศษปลิวว่อน ทำให้เขาเปลือยเปล่า?”

มีการคาดเดามากมาย แต่ไม่มีใครเดาได้ตรงจุด "เอาล่ะ พวกคุณทุกคนคิดผิด สิ่งที่เขาทำให้ลอยได้คือวิกของหัวหน้า เผยให้เห็นหัวโล้นๆ ของเขาต่อฝูงชนที่มารวมตัวกัน หลังจากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น"

ในชั้นเรียนก็เช่นกัน พวกเขาหัวเราะในขณะที่จินตนาการถึงสิ่งนั้น เพราะหลายคนคิดว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นกับดัมเบิลดอร์

“หัวหน้าผู้วิเศษไม่ได้รู้สึกฮาด้วย เขาตั้งใจจะดวลโฮบาร์ต แต่พ่อมดตัวดีร่ายเวทลอยตัวใส่เสื้อคลุมของหัวหน้าขึ้นเหนือศีรษะแล้วก็เผ่นแนบไป หลังจากนั้นเขาก็ซ่อนตัวอยู่เป็นเวลานานจนกระทั่งแน่ใจว่าหัวหน้าผู้วิเศษลืมเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้ เราได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับโฮบาร์ตจากเรื่องทั้งหมดนี้” เขาถามทุกคน

“เขาเป็นคนโง่หรอ?”

“เขาไม่เก่งเวทมนตร์เหรอ?”

แม็กนัสส่ายหัว “เขาคือบุรุษผู้เป็นอัจฉริยะ เขาประสบความสำเร็จทางศิลปะเวทมนตร์ในการสร้างคาถาใหม่ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อมดจำนวนน้อยมากสามารถทำได้ คาถาที่เขาสร้างขึ้นนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นนอกจากสิ่งที่เราจะได้เรียนรู้ในชั้นเรียนคาถาของเรา

"จาร์เล็ธ โฮบาร์ตเป็นผู้ประดิษฐ์คาถาลอยตัวที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นความสำเร็จทางเวทมนตร์ที่น่าประทับใจอย่างเหลือเชื่อ เนื่องจากความซับซ้อน,อันตรายและทักษะที่จำเป็นอย่างมากในการพัฒนาเวทมนตร์ ทั้งหมดนี้อยู่ในหนังสือ ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ของปีนี้ที่ฉันอ่านเวลาว่าง"

นักเรียนหลายคนกลัวสิ่งนี้ เรื่องโง่ๆ นี้เกี่ยวข้องกับบางอย่างจากหนังสือคาถาของพวกเขา และสิ่งที่แม็กนัสไม่รู้ก็คือจะไม่มีใครในชั้นนี้ที่จะลืมราวของคาถาลอยได้อีกเลย

*แปะๆๆๆๆ*

ทันใดนั้นเสียงปรบมือมากมายก็ดังขึ้น แม็กนัสหันกลับไปมอง ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากวิญญาณของศาสตราจารย์บินส์

“ยอดเยี่ยมที่สุด เป็นบทเรียนที่วิเศษมาก น่าสนใจและมีความรู้ เธอทำได้ดีกว่าฉันด้วยซ้ำ พวกเขามักจะหลับกันหมด แต่วันนี้พวกเขาดูสดชื่นมาก ฉันรู้แล้ว ลูกหลานของเมอร์ลินไม่ใช่พ่อมดธรรมดา” ศาสตราจารย์บินส์พูด แสดงความตื่นเต้นที่หายากบนใบหน้าใสๆ ของเขา

“นี่คือการทดสอบหรอครับ?” แม็กนัสถาม

บินส์ส่ายหัว “มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น แต่มันก็ดูเหมือนอย่างนั้น และเธอผ่านไปด้วยเรื่องราวที่มีสีสัน คุณเพนดราก้อน มันจะเป็นเกียรติสำหรับฉันที่จะได้สอนเธอ และสำหรับความสำเร็จของเธอในวันนี้เป็นแค่นักเรียนปี 1 แต่ความรู้อัดแน่ไม่ธรรมดา 50 คะแนนให้สลิธีริน”

ทันทีที่ประกาศออกไป นักเรียนสลิธีรินก็พากันโกลาหล นักเรียนคนแรกที่มีส่วนร่วมในคะแนนบ้านของสลิธีรินในปีนั้นคือแม็กนัส

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

จาร์เล็ธ โฮบาร์ต