ตอนที่ 24 การออกแบบที่ไม่ดี (อ่านฟรี)

ตอนนี้เดือนกรกฎาคม ต้องขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์ในวันที่ 1 กันยายน แม็กนัสจึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะทำทุกอย่างที่เขาต้องการ

แต่ก่อนอื่น พวกเขาต้องให้แม็กนัสออกจากโรงเรียนเก่าเสียก่อน เขาสามารถเรียนและสอบจบมัธยมปลายได้เลยตอนนี้ แต่เขาไม่อยากทำแบบนั้น เพราะจะทำให้เขาตกอยู่ภายใต้เรดาร์ของสำนักข่าวอีกครั้ง

เขาเน้นความรู้ไม่เน้นวุฒิการศึกษาอยู่แล้ว เพราะยังไงมันก็ไม่ค่อยมีประโยชน์อยู่ดี

“ว้าว จดหมายฉบับนี้ดูเหมือนเขียนเมื่อพันปีก่อนเลย” บ๊อบบี้วิจารณ์ขณะอ่านจดหมายแม็กนัสของฮอกวอตส์ ตอนนี้แม็กนัสอาจทำผิดกฎไปมากกว่า 10 ข้อแล้วทั้งกระทรวงเวทมนตร์และฮอกวอตส์

"ฮ่าฮ่า ฉันรู้ นายน่าจะเห็นอาจารย์ใหญ่เอาจดหมายมาให้ ตาเฒ่านั่นดูเหมือนคนอายุ 200 ปีหรืออะไรแบบนั้นเลย" แม็กนัสพูดติดตลก

“ไม่จริงมั้ง?” บ๊อบบี้ถามกลับด้วยความตกใจ

แม็กนัสยักไหล่ "ใครจะรู้ล่ะ ฉันอ่านเรื่องเกี่ยวกับพ่อมดชาวฝรั่งเศสที่ชื่อนิโคลัส แฟลมเมล เห็นว่าเขามีอายุมากกว่า 600 ปีแล้ว"

"ห๋า? นายจะบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรอ บร๊ะเจ้า... เขาทำงั้นได้ไง?" บ๊อบบี้กระโดดขึ้นเตียง

“ไม่รู้ดิ หนังสือไม่ได้บอกไว้ แต่ฉันจะเรียนรู้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ฉันจะไปโรงเรียนนั้นเพื่อดูดความรู้ และฉันจะบีบคั้นมันมาทุกๆ หยด ไม่สนด้วยว่าพวกนั้นจะชอบหรือไม่ก็ตาม” เขากล่าวอย่างหนักแน่น

"เพื่อน ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่านายจะได้เจอการผจญภัยสุดเจ๋งแบบนี้" บ๊อบบี้พูดอย่างเศร้าใจ

"ร่าเริงหน่อย ฉันจะกลับมานี่ทุกวันหยุดคริสต์มาส อีสเตอร์

และหลังจบปีการศึกษาทุกปี ฉันจะมีวันหยุด 2 เดือน พอฉันกลับมาฉันจะโชว์เวทมนตร์เจ๋งๆ ให้นายดู” เขาให้คำมั่น

“งั้นฉันจะรอนะ ฉันเดาว่าคงไปตรอกที่ว่านี่กับนายไม่ได้ถูกไหม?” บ๊อบบี้ถาม

“ไม่ได้เพื่อน พวกเขาอาจหาว่านายไม่เกี่ยวข้องกับฉัน แต่ไม่ต้องกังวล ฉันจะซื้อของให้นาย เคไหม” แม็กนัสปลอบ

“เหมียว..”

"แชด... นายไปไหนมา นายคิดถึงเคราของตาเฒ่าคนนั้นไหม นายน่าจะเล่นกับมันได้นะ" แม็กนัสสังเกตเห็นแมวของเขานอนหลับอยู่ใต้เตียงของเขา

ในไม่ช้า เสียงของเกรซดังมาจากชั้นล่างว่ามีคนมาที่บ้าน น่าจะเป็นคนจากฮอกวอตส์

"บ๊อบบี้ รออยู่ที่นี่ดูทีวีไปนะ ฉันจะไปหาอะไรน่าสนใจมาให้นาย" แม็กนัสบอกเขา

บ๊อบบี้พยักหน้าและปล่อยแม็กนัสไป เขานั่งใกล้ประตูที่ปิดอยู่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น

…

แม็กนัสอยู่ในชุดที่ดูเรียบร้อย เขาเปลี่ยนกางเกงในที่เป็นรูแล้วด้วย เมื่อเขาไปถึงห้องนั่งเล่น เขาเห็นหญิงชราผอมสูงคนหนึ่ง เธอนั่งบนโซฟากำลังดื่มชาที่เกรซทำ เกรซมีความสุขมากที่มีผู้หญิงมา เพราะเธอรู้สึกสบายใจที่จะถามคำถาม

แม็กนัสเห็นหญิงชราสวมเสื้อผ้าที่ดูแปลกตา เสื้อคลุมสีดำปนสีเทาแบบเก่าสวมหมวกทรงแหลมที่มีขนนกยื่นออกมา ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่จริงจังดูเข้มงวด

แต่แม็กนัสไม่เคยเกรงกลัวใคร เว้นอยู่คนนึง นอกนั้นเขาไม่ได้กลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่เขาได้รับเวทมนตร์นี้ มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขากล้าหาญมากขึ้น เหตุผลที่สองคือเขารู้ว่าเขากำลังจะไปในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาด เขาจะต้องถูกรังแกอย่างแน่นอน และถ้าเขาปล่อยให้พวกเขาทำ พวกเขาจะไม่หยุด ดังนั้นเขาจึงต้องการที่จะแสดงอำนาจเหนือกว่า ความคิดที่ดูผิดมนุษย์มนาอยู่บ้าง

"สวัสดีครับ" เขาทักทายอย่างสุภาพบุรุษ

หญิงชราตรวจดูแมกนัสจากบนลงล่าง เธอพยายามสัมผัสถึงการมีอยู่ของเวทมนต์ของเขา และแน่นอนว่ามันโดดเด่นมาก ถึงตอนนี้ เธอยืนยันแล้วว่าชายหนุ่มคนนี้คือใคร อีกอย่างดัมเบิลดอร์ก็ได้บรรยายสรุปให้เธอฟังแล้วด้วย

[ก่อนหน้านี้]

"มิเนอร์วา เด็กคนนั้นคืออนาคตของโลกเวทมนตร์ของอังกฤษ... เขาเป็นเหมือนความหวัง ผมว่าสักวันหนึ่ง แม่มดและพ่อมดทุกคนจะเท่าเทียมกัน เขาคือผู้สืบทอดของเมอร์ลินไม่ผิดแน่ ไม่เพียงแค่นั้นแต่เขายังได้รับมรดกจากราชามังกรอาเธอร์ เพนดราก้อน อีกด้วย เขาเป็นทายาทโดยชอบธรรมแห่งราชบัลลังก์อังกฤษ เราต้องให้การศึกษาที่ดีและทำให้เขาเป็นพ่อมดที่เที่ยงธรรม เพื่อที่เขาจะได้ใช้อิทธิพลมหาศาลของเขา เพื่อนำพาชุมชนเวทมนตร์แห่งนี้ไปสู่ยุคที่ดีขึ้น" ดัมเบิลดอร์บอกเธอ

พูดตามตรง มักกอนนากัลรู้สึกตื่นเต้นทันทีที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ เธอเคยอ่านเรื่องราวของทั้งเมอร์ลินและอาเธอร์ตั้งแต่เธอยังเยาว์ ตอนนี้เธอมีโอกาสสอนผู้สืบทอดเจตจำนงของพวกเขาถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

"อัลบัส มีกี่คนที่รู้เรื่องนี้? เขารู้เรื่องนี้แล้วโลกจะรับมืออย่างไร?" เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วง

“ใจเย็น ศาสตราจารย์ แม็กนัสยังไม่รู้เรื่อง แต่จากการประชุมเล็กๆ ของผม ผมรู้ว่าเขาฉลาดมาก ฉลาดกว่าเด็กที่อายุเท่าเขาไม่น้อยเลย แม้ว่าการพบพ่อแม่ของเขาจะไม่ค่อยน่ายินดีนัก แต่เขาก็ยอดเยี่ยมมาก สำหรับคำถามอื่นๆ ของคุณ ราชินีรู้เรื่องกษัตริย์องค์ใหม่แล้ว จากแผ่นศิลาที่เมอร์ลินได้ทิ้งไว้ตามความประสงค์ของอาเธอร์ เธอต้องลงจากบัลลังก์หรือไม่ก็เผชิญกับความเดือดดาลของเวทมนตร์โบราณแห่งเมอร์ลิน แต่เธอยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร สำหรับโลกเวทมนตร์ ผมแน่ใจว่าหลายคนคงจะพยายามหลอกล่อเขาให้อยู่ฝ่ายตน นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องปิดเรื่องนี้ไว้ให้เงียบที่สุด” ดัมเบิลดอร์กล่าวสั้นๆ

เธอยังคงรู้สึกมึนหัวเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ทั้งหมด

“ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่ามันจะสร้างพายุอะไร เขาจะมีอิทธิพลอย่างมาก เมอร์ลินเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับพ่อมดหลายคน”

แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือในตู้ “คุณจะให้เขาไหม?”

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจ "มันเป็นสิทธิ์ของเขาโดยกำเนิดอยู่แล้ว นอกจากนี้ ผมและบรรพบุรุษของผมไม่สามารถถอดมันได้ มันเป็นเรื่องที่น่าฉงนสนเท่ห์"

เธอพยักหน้า “เขาเขียนไว้ ตกลง ฉันจะไปพบเขา”

“จำไว้ว่า เขาฉลาดมาก ดังนั้นอย่าปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กไร้เดียงสา แม้ว่าเขาจะยังเด็กอยู่ก็ตาม” เขาเตือนเธอแล้วปล่อยเธอไป

[กลับมาปัจจุบัน]

เธอลุกขึ้นทักทายเขา "อรุณสวัสดิ์ คุณแกรนท์ ฉันชื่อมิเนอร์วา มักกอนนากัล เป็นรองอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนและจะเป็นครูสอนวิชาแปลงร่างของคุณ"

"เราควรไปกันได้แล้ว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ

ในไม่ช้า ทุกคนก็เข้าไปในรถของอดัม มักกอนนากัลเข้าใจทันที เธอต้องร่วมนั่งรถไปกับพวกเขา

“คุณนายมักกอนนากัลคะ คุณสอนที่ฮอกวอตส์มานานแค่ไหนแล้ว” เกรซพูดคุยเล็กน้อย

"นานมากแล้ว ที่รัก ฉันสอนมากว่า 44 ปี" เธอตอบ

"คุณสอนอะไรหรอคะ?" เกรซถาม

"การแปลงร่าง" มักกอนนากัลตอบกลับพลางหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาชี้ไปที่แหวนวงเล็กๆ บนนิ้วของเธอ เธอร่ายคาถาทำให้มันกลายเป็นผีเสื้อ

มันบินไปไม่กี่วินาทีแล้วเธอก็หมุนไม้กลับเป็นแหวน

"นั่นเป็นเพียงตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ" มักกอนนากัลกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ใบหน้าของเกรซเหมือนได้ย้อนกลับไปในวัยเด็กและรู้สึกตื่นเต้น "โอ้ ฉันอยากเป็นแม่มดเหลือเกิน"

มักกอนนากัลหัวเราะเบาๆ “ที่รัก จากที่ฉันรู้ คุณก็ไม่น้อยไปกว่ากันเลย การช่วยชีวิตคนด้วยการผ่าตัดที่ซับซ้อนเกี่ยวกับหัวใจก็ไม่ด้อยไปกว่าเวทมนตร์”

เกรซหน้าแดงเมื่อได้รับคำชมจากหญิงชรา จากนั้นเธอก็ถามว่า "มีเวทมนตร์ทางการแพทย์ด้วยหรือคะ?"

“แน่นอนว่ามีเวทมนตร์แขนงหนึ่งสำหรับมันโดยเฉพาะ มันสามารถรักษาได้เกือบทุกอย่าง ตั้งแต่อวัยวะที่ขาดไปจนถึงกระดูกที่หายไป ไม่ว่าอะไรก็สามารถปลูกกลับคืนได้” มักกอนนากัลเปิดเผย

เกรซมีดวงดาวในดวงตาของเธอ "น่าทึ่งมาก แม็กนัส... อย่าลืมเรียนรู้สิ่งนี้ที่โรงเรียนของลูกนะจ๊ะ"

“ฮะแม่จ๋า” แม็กนัสตอบขณะกลอกตา

~ แน่นอนฉันจะเรียนรู้มัน ฉันจะดูดฮอกวอตส์จนแห-... ฉันหมายถึงหนังสือของฮอกวอตส์จนฟีบเลยเชียว ~ เขาคิดกับตัวเองทั้งที่แลบลิ้นมาเล็กๆ

การเดินทางของพวกเขาใช้เวลาไม่นาน แต่เขารู้สึกว่าต้องใช้เวลาตลอดไปเนื่องจากต้องฟังเสียงแม่ที่ตื่นเต้นของเขา มักกอนนากัลยังปล่อยใจไปกับคำถามของเธอและนั่นไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้น

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงร้านหม้อใหญ่รั่วบนถนนชาริ่งครอส มันเป็นร้านซ่อมซ่อดูเก่าแก่

“นี่คือทางเข้า?” อดัมสงสัย

“เวทมนตร์ทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้หลายอย่างเป็นไปได้ คุณแกรนท์” มักกอนนากัลพูดแทรกแล้วเดินเข้าไป

แต่เมื่อพวกเขาเข้ามา พวกเขารู้สึกผิดหวังอย่างมากกับรูปลักษณ์ของมัน หม้อใหญ่รั่วได้ส่งกลิ่นเหม็นอันไม่พึงประสงค์ออกมาจริงๆ มันเหมือนจะไม่ได้รับการดูแล

“คุณไม่คิดว่าที่นี่ควรจะดูดีกว่านี้เหรอครับ? ถึงยังไงสำหรับหลายๆ คน นี่ก็คือการแนะนำสู่โลกแห่งเวทมนตร์ ไม่อยากให้มันดูไม่เป็นมิตรเลย” อดัมเอ่ย

"ฉันเข้าใจ คุณแกรนท์ แต่รูปลักษณ์และสภาพเช่นนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเจตนาเพื่อกีดกันพวกมักเกิ้ลที่ต้องการมาที่นี่" มักกอนนากัลอธิบาย

ในไม่ช้ามันก็มาถึงกำแพง มักกอนนากัลเคาะไม้กายสิทธิ์ของเธอลงบนมัน และก้อนอิฐบนมันก็เริ่มเคลื่อนออกไปทันที สร้างเส้นทางเข้าสำหรับพวกเขา อีกด้านหนึ่งของกำแพงเป็นตลาดที่จอแจไปด้วยผู้คน

ปากของแม็กนัส อดัม และเกรซอ้าปากค้าง แต่เป็นแม็กนัสที่พูดขึ้นก่อน "คุณแน่ใจเหรอว่าตึกพวกนี้จะไม่พังลงมาทับผม มันดู... ออกแบบมาไม่ดีดีเลยฮะ"

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

มักกอลนากัล

ตรอกไดแอกอน