บทที่ 4 - ทักษะการร้องเพลง – ปลุกใจให้ฮึกเหิม

บทที่ 4 - ทักษะการร้องเพลง – ปลุกใจให้ฮึกเหิม

◉◉◉◉◉

เมื่อกลับมาถึงห้อง เย่เหวินเซวียนก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ฟังก์ชันทักษะที่เคยถูกล็อกไว้ตอนนี้สว่างขึ้นแล้ว แสดงว่าสามารถใช้งานได้แล้ว

เมื่อเข้าไปในหน้าต่าง ก็เห็นว่าทักษะแบ่งออกเป็นหลายประเภท มีทั้งทักษะการร้องเพลง ทักษะการแสดง และทักษะการกำกับ นอกจากนี้ยังมีประเภทอื่นๆ อีกมากมาย

เขาคลิกเข้าไปในหมวดทักษะการร้องเพลงก่อนเป็นอันดับแรก ข้างในมีทักษะมากมายจนตาลาย

ทักษะ "ถ่ายทอดความรู้สึก", "ระเบิดพลังเสียง", "เจ็บปวดสุดหัวใจ" และอื่นๆ อีกมากมาย ล้วนเป็นทักษะที่สามารถเพิ่มความสามารถในการร้องเพลงได้

นอกจากนี้ยังมีทักษะของนักแสดง เช่น "สมจริงสมจัง", "การแสดงออกทางสีหน้าเล็กน้อย", "โกรธจนผมตั้ง", "สายตาลุ่มลึก" และอื่นๆ ล้วนเป็นทักษะที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง

"ระบบ ทักษะพวกนี้แลกเปลี่ยนยังไงเหรอ?" เย่เหวินเซวียนอดใจรอไม่ไหว

"โฮสต์สามารถใช้ค่าชื่อเสียงมาแลกเปลี่ยนได้"

เย่เหวินเซวียนมองไปที่มุมหนึ่งของหน้าต่าง ก็เห็นว่ามีค่าชื่อเสียงอยู่จริงๆ แต่ค่าชื่อเสียงของเขามีน้อยมาก มีแค่พันกว่าๆ และนานๆ ทีจะเพิ่มขึ้นมาหนึ่ง

"ค่าชื่อเสียงคืออะไร?" เย่เหวินเซวียนไม่ค่อยเข้าใจ

"ค่าชื่อเสียงคือชื่อเสียงที่เกิดจากจำนวนแฟนคลับที่โฮสต์มีอยู่ในปัจจุบัน เมื่อความสำเร็จของโฮสต์สูงขึ้น ค่าชื่อเสียงก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย"

เย่เหวินเซวียนพยักหน้า เข้าใจที่มาของค่าชื่อเสียงแล้ว เขามองไปที่ทักษะเหล่านั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมา...

แม้แต่ทักษะการร้องเพลงระดับ A- ที่ต่ำที่สุดก็ยังต้องใช้ค่าชื่อเสียงถึง 10,000 แต่ทำไมทักษะการร้องเพลงต่ำสุดถึงเป็นระดับ A- ในขณะที่ทักษะการแสดงต่ำสุดกลับเป็นระดับ D ล่ะ?

ระบบเหมือนจะรับรู้ถึงความสงสัยในใจของเย่เหวินเซวียน จึงตอบกลับมาว่า "ทักษะจะถูกกำหนดตามการเติบโตของโฮสต์ เช่น ทักษะการร้องเพลงที่ต่ำกว่าระดับ B+ สำหรับโฮสต์แล้วถือเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีอีก กล่าวได้ว่าทักษะมีไว้เพื่อให้โฮสต์ใช้ทักษะในระดับที่สูงขึ้น เพื่อให้เกิดการระเบิดพลังออกมาอย่างเหนือความคาดหมายในสถานการณ์เฉพาะ"

เฮ้อ การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ สหายยังต้องพยายามต่อไป!

ตอนนี้ทำได้แค่มองทักษะเหล่านั้นแล้วน้ำลายไหล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ช่างทรมานจริงๆ

เออใช่ ยังมีการสุ่มรางวัลอีกนี่นา! เขารีบพูดว่า "ระบบ ฉันต้องการสุ่มรางวัล!"

ทันใดนั้น วงล้อขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่เหวินเซวียน

"โปรดเลือกประเภทของคุณ?"

"ประเภทการร้องเพลง!"

"เริ่มสุ่มรางวัล!" วงล้อตรงหน้าเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว ความเร็วสูงจนมองไม่ทัน

"หยุด!" เย่เหวินเซวียนตะโกนขึ้น ทันใดนั้นวงล้อก็หยุดลง เข็มชี้ไปที่ทักษะหนึ่ง

ทักษะระดับ S "ปลุกใจให้ฮึกเหิม": สามารถทำให้เสียงร้องของโฮสต์ปลุกใจผู้คนให้ลุกขึ้นสู้ ในใจเต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนาต่ออนาคต ระยะเวลาแสดงผล: ห้านาที! ระยะเวลาคูลดาวน์: หนึ่งชั่วโมง!

ทักษะระดับ S เลยนะ สูงกว่าระดับของเขาตอนนี้ถึงสองระดับ นักร้องระดับราชาเพลงบางคนก็มีทักษะการร้องเพลงแค่ระดับ S เท่านั้นเอง

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เขาตัดสินใจว่าจะเปลี่ยนเพลงที่จะร้องในวันมะรืนนี้ ทักษะที่ทรงพลังขนาดนี้ถ้าไม่ใช้ให้ดี ก็เท่ากับเป็นการดูถูกเทพีแห่งโชคของตัวเอง

หลังจากเลือกเพลงได้แล้ว เย่เหวินเซวียนก็เริ่มฝึกซ้อม แต่ความคืบหน้าไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ เย่เหวินเซวียนในชาติที่แล้วก็ไม่ใช่นักเรียนดนตรีมืออาชีพ แต่เป็นคนที่เข้ามาในวงการทีหลัง ดังนั้นจึงทำได้แค่ลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ

"โฮสต์ผู้โง่เขลา การกระทำของแกนี่มันโง่เง่าสิ้นดี มีทรัพยากรที่ดีที่สุดอยู่กับตัว แต่กลับมาเสียเวลาอยู่ที่นี่..."

ใบหน้าของเย่เหวินเซวียนกระตุก เขารู้สึกคุ้นเคยกับความปากจัดของระบบแล้ว แกสิโง่! แกสิโง่เง่า!

"แกหมายความว่าไง ทรัพยากรที่ดีที่สุดอยู่ที่ไหน!" เย่เหวินเซวียนไม่เข้าใจคำพูดของระบบเลย

"เปิดฟังก์ชันความสามารถของแกดูสิ แล้วแกจะรู้เอง!"

เย่เหวินเซวียนสงสัยจึงเปิดรายการความสามารถขึ้นมา ทันใดนั้นก็พบว่ามีบางอย่างแตกต่างออกไป ที่มุมขวาบนมีคำว่า "หลักสูตร" ปรากฏขึ้น!

คลิกเข้าไปก็พบว่ามีหลักสูตรมากมายอยู่ข้างใน

การฝึกอบรมขั้นสูงสำหรับทักษะการร้องเพลงระดับ B+ ค่าชื่อเสียง: หนึ่งหมื่น

การฝึกอบรมร้องเพลงร็อกขั้นต้น ค่าชื่อเสียง: หนึ่งร้อย

การฝึกอบรมร้องเพลงร็อกขั้นกลาง ค่าชื่อเสียง: หนึ่งพัน

การฝึกอบรมร้องเพลงร็อกขั้นสูง ค่าชื่อเสียง: หนึ่งแสน

การฝึกอบรมร้องเพลงร็อกระดับปรมาจารย์ ค่าชื่อเสียง: หนึ่งล้าน

การร้องเพลง...

ในนั้นมีหลักสูตรมากมายหลากหลาย นี่เป็นแค่หลักสูตรด้านการร้องเพลงเท่านั้น ยังมีหลักสูตรประเภทอื่นๆ อีกมากมายที่ยังไม่ได้ดู

"จากสถานการณ์การเลือกเพลงของโฮสต์ ระบบขอแนะนำให้คุณเข้าเรียนหลักสูตรการฝึกอบรมร้องเพลงร็อกขั้นกลาง"

เย่เหวินเซวียนรู้สึกสนใจอยู่บ้าง ด้านเพลงร็อกเขาไม่ค่อยถนัดจริงๆ ชาติที่แล้วแค่พอรู้บ้างนิดหน่อย จำเป็นต้องเรียนรู้จริงๆ ความหนักแน่นของเพลงร็อก ความรู้สึกร้อนแรงแบบนั้น เย่เหวินเซวียนตอนนี้ยังไม่มี

ไหนๆ ค่าชื่อเสียงหนึ่งพันก็ซื้ออะไรไม่ได้อยู่แล้ว ลองเข้าเรียนสักคลาสดูแล้วกัน

คลิกเข้าไป จ่ายค่าชื่อเสียงหนึ่งพันแล้วเลือกหลักสูตรการฝึกอบรมร้องเพลงร็อกขั้นกลาง

สติของเย่เหวินเซวียนก็ถูกย้ายไปยังห้องดนตรีที่ว่างเปล่าทันที ข้างในมีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด มีทั้งกีตาร์ เบส กลองชุด คีย์บอร์ดไฟฟ้า และอื่นๆ อีกมากมาย มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเครื่องดนตรี

เขายิ้มเล็กน้อย แล้วยื่นกีตาร์ไฟฟ้าให้เขา

"อยากเรียนร็อก ต้องเข้าใจร็อกก่อน เรามาสัมผัสเครื่องดนตรีกันก่อน แล้วค่อยเริ่มเรียน ร็อก..."

ช่วงเวลาต่อมา อาจารย์คนนี้ได้สอนความรู้มากมายให้แก่เย่เหวินเซวียน มีความรู้ด้านทฤษฎีดนตรีมากมาย ทำให้เย่เหวินเซวียนเข้าใจเรื่องต่างๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และเข้าใจข้อสงสัยบางอย่างในอดีตได้

เวลาค่อยๆ ผ่านไป...

กลางดึก เย่เหวินเซวียนลืมตาขึ้น นอนอยู่บนเตียง ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี ได้รับความรู้มากมาย! ในตอนนี้เย่เหวินเซวียนเหมือนกับฟองน้ำที่อิ่มตัว ดูดซับความรู้มากมาย

ลุกขึ้นจากเตียง เห็นข้างนอกมืดสนิท มองดูนาฬิกา เป็นเวลาดึกดื่นกว่าห้าทุ่มแล้ว ดูเหมือนว่าเวลาที่ใช้เรียนในมิติจะเท่ากับเวลาในโลกแห่งความจริง อยู่ข้างในหกชั่วโมง ข้างนอกก็หกชั่วโมง เหมือนกัน

รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจเล็กน้อย หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้วก็ขึ้นเตียงนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เหวินเซวียนตื่นแต่เช้า เขาส่งเพลงที่จะใช้ในการแข่งขันวันพรุ่งนี้ แล้วเริ่มซ้อมใหญ่ ใช้เวลาไปทั้งวัน วุ่นวายอยู่กับการทำงาน

ปรับแต่งเพลงร่วมกับวงดนตรี หลังจากวุ่นวายอยู่หนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็เสร็จสิ้น นั่งพักผ่อนบนพื้น

เสี่ยวไห่ มือกีตาร์ไฟฟ้าในวง เป็นมือกีตาร์ไฟฟ้ามืออาชีพที่ถูกสถานีโทรทัศน์เจ้อเจียงเซ็นสัญญาไว้ เป็นวงดนตรีระดับท็อปของเจ้อเจียง ครั้งนี้เป็นเพราะเย่เหวินเซวียนจะร้องเพลงร็อก บวกกับความชื่นชมของผู้กำกับเฉินที่มีต่อเย่เหวินเซวียน จึงได้ส่งเขามาให้เย่เหวินเซวียน ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงมือเขา

"เสี่ยวเย่ เพลงของนายเจ๋งมากเลยนะ เป็นเพลงร็อกคลาสสิกแน่นอน พรุ่งนี้ดูท่าว่านายจะได้สร้างชื่อเสียงอีกครั้งแล้ว" เสี่ยวไห่พูดชมเย่เหวินเซวียนพลางดื่มน้ำ

"ไม่หรอกครับ พี่ไห่ชมผมเกินไปแล้ว หลังจากการแสดงครั้งนี้จบ ผมจะเลี้ยงข้าวพี่ๆ ทุกคน หวังว่าพี่ๆ จะให้เกียรตินะครับ" เย่เหวินเซวียนพูดอย่างถ่อมตัว พร้อมกับเชิญชวนคนในวง ด้วยจิตวิญญาณที่เป็นผู้ใหญ่ เขารู้ถึงความสำคัญของคอนเนคชั่น โดยเฉพาะในวงการบันเทิงยิ่งเป็นเช่นนั้น

เสี่ยวไห่และคนอื่นๆ ได้ยินที่เย่เหวินเซวียนพูดก็รู้สึกดีใจมาก ในสายตาของพวกเขา เด็กหนุ่มคนนี้มีความสามารถล้นเหลือ อนาคตไกลแน่นอน ที่สำคัญคือให้เกียรติคนอื่น ไม่มีท่าทีหยิ่งยโสเหมือนดาราเด็กคนอื่นๆ

"ได้เลย ไม่มีปัญหา ในเมื่อนายเรียกฉันว่าพี่ไห่ ต่อไปฉันจะเรียกนายว่าเซวียนจื่อแล้วกัน" เสี่ยวไห่พูดอย่างตรงไปตรงมา คนที่เล่นร็อกส่วนใหญ่จะค่อนข้างตรงไปตรงมา ไม่อย่างนั้นคงเล่นไม่ได้

"พี่ไห่เรียกผมว่าเซวียนจื่อก็ได้ครับ เพื่อนสนิทของผมก็เรียกแบบนี้" เย่เหวินเซวียนยิ้มตอบ

"ได้เลย เซวียนจื่อ ลุกขึ้นมา เรามาซ้อมกันอีกรอบดีกว่า ดูสิ ตรงนี้ฉันว่าคีย์นี้สามารถ..." เสี่ยวไห่และคนอื่นๆ ก็เริ่มศึกษาเพลงกันอีกครั้ง

ตอนเย็น เย่เหวินเซวียนลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาถึงโรงแรม ถึงแม้จะเหนื่อยมาก แต่ในใจกลับตื่นเต้น ความรู้สึกเต็มเปี่ยมแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันหาในชาติที่แล้วแต่ไม่เคยได้มา ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด!

เขากำหมัดแน่น ในดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า...

◉◉◉◉◉

จบแล้ว