บทที่ 70 - ซูไป๋คงไม่ได้จะสารภาพรักกับฉันหรอกนะ?

บทที่ 70 - ซูไป๋คงไม่ได้จะสารภาพรักกับฉันหรอกนะ?

เมื่อสวี่ฉี่โหรวกลับมาที่โต๊ะอาหาร ก็เห็นซูไป๋ถือกล่องใบเล็กที่สวยงามมากไว้ในมือ ซูไป๋ยิ้มแล้วยื่นให้เธอ

"นี่คืออะไรเหรอ?" สวี่ฉี่โหรวมองกล่องด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก่อนที่จะเปิดกล่องใบนี้ ฉันอยากจะถามเธอก่อนว่า เชื่อใจฉันไหม?" ซูไป๋มองสวี่ฉี่โหรวด้วยสีหน้าจริงจังมาก

"เชื่อใจเรื่องอะไร?" สวี่ฉี่โหรวเริ่มมึนงงเล็กน้อย

ซูไป๋คงไม่ได้จะสารภาพรักกับฉันหรอกนะ?!

ว้าย!

ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ!

ฉันควรจะตอบตกลงเขาไหมเนี่ย?

"สมมติว่าฉันเล่าเรื่องที่ฟังดูค่อนข้างเหลือเชื่อให้เธอฟังเรื่องหนึ่ง เธอจะเลือกเชื่อฉันไหม?"

ในหัวของสวี่ฉี่โหรวตอนนี้คิดไปแล้วว่าซูไป๋กำลังจะสารภาพรัก ใบหน้าเล็กๆ จึงอดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ชอบฉันมันมีอะไรน่าเหลือเชื่อกัน!

นี่มันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ!

"ฉันยิม... เอ่อ ฉันเชื่อนาย!"

ถึงแม้จะเขินอายอยู่บ้าง แต่สวี่ฉี่โหรวก็พูดออกมาอย่างจริงจัง

"ดีครับ งั้นเธอเปิดดูเถอะ"

หลังจากสวี่ฉี่โหรวฟังจบก็เปิดกล่องบรรจุภัณฑ์ออก ด้านในมีเม็ดยาสีน้ำตาลทรงกลมที่ดูโบราณขลังวางอยู่อย่างสงบหนึ่งเม็ด

"นี่คืออะไรอะ?"

"คืออย่างนี้นะ ฉันบังเอิญมีโอกาสได้เรียนวิชาแพทย์กับแพทย์แผนจีนอาวุโสที่มหัศจรรย์มากท่านหนึ่ง ฉันเลยกราบเขาเป็นอาจารย์ แต่ตอนนั้นท่านไม่ให้ฉันบอกเรื่องนี้กับคนอื่น"

"ต่อมาพอฉันเรียนสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว อาจารย์ของฉันก็จากไป และไม่ได้ห้ามฉันพูดเรื่องนี้อีก"

สวี่ฉี่โหรวงงเป็นไก่ตาแตก "งั้นยาเม็ดนี้คือ?"

"คืออย่างนี้ อาจารย์ของฉันมีสูตรลับเฉพาะตัว ยาเม็ดคงความงามที่ปรุงขึ้นมานี้สามารถประทินโฉมให้งดงาม และที่สำคัญที่สุดคือสามารถปรับสมดุลร่างกาย รักษารูปร่างได้"

"ฉันเห็นเธออยากอาหารจะตายอยู่แล้วทุกครั้ง แต่ก็ไม่กล้ากินของอร่อย ฉันเลยนึกถึงสิ่งนี้ขึ้นมา มันสามารถรับประกันได้ว่าต่อไปเธอจะกินได้ตามใจปาก ไม่ต้องกลัวอ้วน"

"แน่นอนว่าเรื่องนี้ฟังดูอาจจะเหลือเชื่อไปหน่อย ส่วนจะเชื่อหรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเธอเองแล้วล่ะ"

ซูไป๋แต่งเรื่องอย่างเป็นตุเป็นตะ เพราะในอนาคตเขามีโอกาสสูงที่จะเปิดเผยทักษะทางการแพทย์ ดังนั้นเขาเลยคิดมาตลอดว่าจะหาข้ออ้างที่เหมาะสมยังไงดี

อย่างทักษะอื่นๆ ยังพอแถได้ แต่ทักษะทางการแพทย์เนี่ย ถ้าไม่มีการฝึกฝนอย่างหนักสักระยะหนึ่งก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเก่งกาจ ดังนั้นอาจารย์ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงคนนี้จึงจำเป็นมาก

โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล เรื่องแปลกประหลาดมีอยู่ถมไป ยอดคนแปลกหน้าก็มีอยู่ทั่วไป แค่เธอลองดูที่ลานรวมพลทวยเทพก็จะรู้แล้วว่ามีคนแก่ที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาดอยู่เยอะแยะไปหมด

ดังนั้นอาจารย์คนนี้ สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?

เดิมทีนึกว่าสวี่ฉี่โหรวคงจะต้องลังเลสักหน่อย ยิ่งอยู่ในบ้านผู้ชาย แถมเขายังเอายาแปลกๆ มาให้คุณกิน คนปกติก็ต้องรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจทั้งนั้นแหละ

เรื่องอาจารย์หลี่วางยาอะไรทำนองนั้น โลกใบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มี...

ใครจะรู้ว่าพอสวี่ฉี่โหรวฟังจบ เธอก็โยนยาเข้าปากกลืนลงไปคำเดียวโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็ดื่มน้ำตามอึกใหญ่

การกระทำนี้ทำให้ซูไป๋รู้สึกตกตะลึงและซาบซึ้งใจนิดๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าเมนเทอร์ตัวน้อยจะเชื่อใจฉันขนาดนี้!

รักเลยรักเลย ไม่เสียแรงที่จ่ายค่าความนิยมไป 20 ล้านแต้ม

ความรู้สึกของสวี่ฉี่โหรวในตอนนี้ซับซ้อนมาก เดิมทีนึกว่าหมอนี่จะสารภาพรัก พอฟังคำพูดของซูไป๋จบ สวี่ฉี่โหรวก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่ใครจะไปคิดว่ายาเม็ดคงความงามที่เขาพูดถึงจะวิเศษขนาดนี้!

ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานสุดยอดของดีชิ้นนี้ของซูไป๋ได้กันล่ะ!

ส่วนเรื่องจะหลอกตัวเองหรือไม่นั้น

พูดกันตามตรงสวี่ฉี่โหรวไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลย เธอแค่เชื่อใจซูไป๋อย่างไม่มีเหตุผล ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้สึกดีกับเขาหรอก

"เธอไม่กลัวฉันวางยาเธอเหรอ?" ซูไป๋มองหญิงสาวที่ดูซื่อบื้อขึ้นมาในฉับพลัน ทั้งซาบซึ้งและขบขัน

หลอกง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

"ฉันเชื่อนายนี่นา" สวี่ฉี่โหรวพูดอย่างไม่ลังเล

"เธอเนี่ยน้า! หลอกง่ายขนาดนี้ไม่กลัวโดนแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปรึไง!" ซูไป๋ค้อนใส่เธออย่างหมั่นไส้

"ฉันเชื่อแค่นายคนเดียวนี่นา!"

พอพูดประโยคนี้จบ ทั้งสวี่ฉี่โหรวและซูไป๋ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อกี้ปากไวกว่าสมองเลยหลุดปากพูดออกไป ตอนนี้พอตั้งสติได้ คำพูดนี้มันดูจะคลุมเครือเกินไปหน่อยรึเปล่านะ

"อะแฮ่ม กินกับข้าวเถอะกินกับข้าว ลองชิมดูซิว่าเป็นรสชาติที่เธออยากได้รึเปล่า" ซูไป๋เองก็รู้สึกว่าบรรยากาศในตอนนี้เริ่มหวานชื่นขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจของเขาก็ดูเหมือนจะเต้นเร็วขึ้น จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

สวี่ฉี่โหรวคีบเนื้อตุ๋นชิ้นหนึ่งใส่ปาก รสเปรี้ยวของมะเขือเทศซึมซาบเข้าสู่ในน้ำซุปอย่างสมบูรณ์แบบ ผสานเข้ากับเนื้อตุ๋นจนเป็นหนึ่งเดียวกัน พอกัดลงไปคำหนึ่ง น้ำซุปที่ชุ่มฉ่ำเปรี้ยวหอมก็ทะลักออกมาจากเนื้อตุ๋น ระเบิดความอร่อยอยู่ในปาก

ดวงตาของสวี่ฉี่โหรวเป็นประกายขึ้นมาทันที!

"อื้ม! อร่อย! อร่อยสุดยอดเลย! เป็นรสชาติที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย!"

สาวสวยระดับซูเปอร์สตาร์กินอาหารที่ตัวเองทำอย่างมีความสุขขนาดนี้ แถมยังให้คำชมที่สูงส่งขนาดนี้

นี่ถือเป็นการยอมรับที่น่าสบายใจมากสำหรับพ่อครัวคนหนึ่ง

"งั้นเธอก็กินเยอะๆ หน่อย ต่อไปเธอวางใจกินได้เลย กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนหรอก แต่ก็อย่ากินจนจุกเกินไปนะ มันไม่ดีต่อกระเพาะ" ซูไป๋พูดกลั้วหัวเราะ

"จริงเหรอ? กินได้ตามใจปากจริงๆ เหรอ? กินอะไรก็ได้เลยเหรอ?" ในสมองส่วนนี้ของสวี่ฉี่โหรวเต็มไปด้วยของกินไปหมดแล้ว!

"วางใจเถอะ กินตามสบาย"

"งั้นนายไปหยิบโค้กแช่เย็นให้ฉันขวดนึงสิ!" สวี่ฉี่โหรวตื่นเต้นจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว วันนี้แม่จะเริ่มเสพสุขกับอาหารรสเลิศแล้วนะ!

"ได้! รอเดี๋ยว" ซูไป๋ไปหยิบโค้กแช่เย็นออกมาจากตู้เย็นสองกระป๋อง ทั้งสองคนเริ่มการกินดื่มอย่างมีความสุข

"เอิ๊ก"

"สบายตัว!"

ซูไป๋ดื่มโค้กหมด ก็เรอออกมาอย่างมีความสุข แล้วลูบท้องเอนตัวลงนอนแผ่

ซูไป๋เป็นคนธรรมดาสามัญ เขาคิดว่าชั่วชีวิตของคนเรา สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการกินดื่ม!

เขานับถือเหล่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่อุทิศชีวิตอันจำกัดเพื่อรับใช้ประชาชนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเหล่านั้นมาก

อย่างเช่นนักวิทยาศาสตร์และนักวิชาการในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูงของประเทศเราเหล่านั้น

อย่างเช่นคุณปู่หยวนหลงผิงที่ทำให้คนจีนทุกคนได้กินอิ่มท้อง

อย่างเช่นวีรชนปฏิวัติเหล่านั้นที่ต่อสู้เพื่อสร้างยุคทองอันงดงามให้แก่พวกเรา

ตัวเขาเองทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พูดตามตรง เขาเป็นแค่คนธรรมดา หวังแค่ให้ตัวเองกินดีอยู่ดี และช่วยเหลือคนอื่นเท่าที่กำลังจะทำได้ก็ดีมากแล้ว

ชาติที่แล้วที่เขาสละชีวิตช่วยคน จริงๆ แล้วก็เพราะตอนนั้นเขาไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรจะต้องเสีย

ถ้าเปลี่ยนเป็นตอนนี้ เขาจะยังทำแบบนั้นอีกไหมก็พูดยากจริงๆ

น่าจะมีความลังเลอยู่บ้างแหละ

ตอนนี้ทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน ดังนั้นซูไป๋จึงรู้สึกหวงแหนเป็นพิเศษ เขาจะกินทุกอย่างที่เขาอยากกิน ทำทุกเรื่องที่เขาอยากทำ!

วันนี้ก็เป็นวันที่สวี่ฉี่โหรวกินได้สะใจที่สุดครั้งหนึ่งเช่นกัน แม้แต่ตอนอยู่ที่บ้านเห็ดก่อนหน้านี้เธอก็ยังมีการยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง

แต่วันนี้เมื่ออยู่ที่บ้านซูไป๋ อย่างแรกคือยาเม็ดคงความงามของซูไป๋ทำให้เธอวางใจได้มาก อย่างที่สองคือไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ดังนั้นเธอจึงปล่อยตัวตามสบายอย่างเต็มที่ กินจนพุงน้อยๆ ป่องออกมานิดๆ

"งั้นเราไปเดินเล่นในสวนกันหน่อยไหม? ย่อยอาหารสักหน่อย?" ซูไป๋เสนอ

"เอาสิ จุกจริงๆ ด้วย ต้องเดินสักหน่อยแล้ว" สวี่ฉี่โหรวเห็นด้วยทันที

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินทอดน่องช้าๆ ในสวน สวนของบ้านเดี่ยวหลังนี้ของซูไป๋มีขนาดใหญ่มาก การออกแบบสวนโดยรวมก็สวยงามอยู่แล้ว บวกกับการปรับปรุงสองครั้งของระบบและซูไป๋ มันจึงสวยงามมากจริงๆ

สวี่ฉี่โหรวรู้สึกว่าตั้งแต่คุณตาจากไป ไม่มีวันไหนเลยที่จะมีความสุขเท่าวันนี้!

ได้กินอาหารอร่อยๆ ที่อยากกินอย่างเต็มคราบ ได้เดินเล่นหลังอาหารกับผู้ชายที่ตัวเองรู้สึกดีด้วยเหมือนคู่รักทั่วไป พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย

แม้แต่ตอนที่ไม่พูดอะไร ก็ยังรู้สึกมั่นคงและผ่อนคลายมาก

"นี่ ยัยตะกละ เธอเล่นเกมเป็นไหม?" ซูไป๋หันไปถามสวี่ฉี่โหรว

'ยัยตะกละ' คือชื่อเล่นที่เขาตั้งให้สวี่ฉี่โหรวก่อนหน้านี้ เพราะการที่ราชินีเพลงผู้เย่อหยิ่งเย็นชาพอเห็นของอร่อยแล้วตาลุกวาว ความแตกต่างที่เหมือนแมวน้อยตะกละแบบนั้นมันช่างโมเอะเหลือเกิน

แม้ว่าจะถูกสวี่ฉี่โหรวคัดค้านอย่างหนัก แต่ซูไป๋ก็ยังคงเรียกชื่อนี้ต่อไปอย่างไม่กลัวตาย

"เล่น ROV เป็นนิดหน่อย ทำไมเหรอ?"

"มาเล่นกันสักกี่ตาไหม? ฉันเล่นป่าโคตรเทพนะ!"

"ได้สิ แต่นายห้ามบ่นว่าฉันไก่นะ!"

"วางใจได้ พี่จะพาบินเอง!" ซูไป๋ตบหน้าอกตัวเอง

"งั้นไปกันเลย!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"ยัยตะกละ เธอบ้ารึเปล่า นั่นมันเลนปะทะ! มาเลนพัฒนาสิ เลนพัฒนา!"

"ไม่ใช่ พวกเขามี 5 คน เรามี 3 คน เธอยังจะบวกเข้าไปอีกเรอะ?!"

"เจ๊ สิงร่างฉันสิ สิงร่างฉัน! เธอทำอะไรอยู่น่ะ!"

"เธอเป็นซัพพอร์ตจะไปฟาร์มป่าหาพระแสงอะไร! เธอไปคุ้มกันแครี่สิ อีกฝั่งสองคนจะกดป้อมเขาแตกอยู่แล้วเนี่ย!"

"Defeat" (พ่ายแพ้)

หลังจากพ่ายแพ้ในแมตช์ที่ 8 ทั้งสองคนก็โยนโทรศัพท์ไปด้านข้างอย่างสิ้นหวัง...

"ไหนบอกว่าจะพาฉันบินไง?" สวี่ฉี่โหรวมองซูไป๋อย่างแค้นเคือง

"ฉันไร้เดียงสาเกินไปเอง ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะแยกแยะเลนพัฒนากับเลนปะทะไม่ออกด้วยซ้ำ..."

ซูไป๋เอามือกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ฮึ! เห็นชัดๆ ว่านายนั่นแหละที่ไม่เก่งพอ!... ว้าย!"

สวี่ฉี่โหรวมองดูโทรศัพท์แล้วจู่ๆ ก็ร้องลั่นออกมา ทำเอาซูไป๋สะดุ้งโหยง

"เป็นอะไร เป็นอะไร?!"

"จะตี 1 แล้ว!"

"แล้วไง?"

"ฉันจะกลับบ้านยังไงล่ะ! คนขับรถพักผ่อนกันหมดแล้ว! เจ้าโต้วโตวบ้า ก็ไม่เตือนฉันเลย!" สวี่ฉี่โหรอบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ลืมไปสนิทเลยว่าเป็นตัวเองนั่นแหละที่ให้คนเขาไป "เยี่ยมแม่"

"โธ่ จะลำบากไปทำไม นอนที่บ้านฉันนี่ก็จบแล้ว ชั้นสองชั้นสามมีห้องนอนตั้งเยอะแยะ เธอเลือกเอาสักห้องก็สิ้นเรื่อง"

ซูไป๋ทำหน้าไม่ใส่ใจ

"ตะ...แต่ว่าฉันจะมาบ้านนายครั้งแรกแล้ว...แล้ว...แล้วค้างคืนได้ยังไงกันล่ะ!"

สวี่ฉี่โหรวบีบนวดมือเล็กๆ ของตัวเองไปมา รู้สึกสับสนลังเลมาก

"ไม่ได้นอนห้องเดียวกับฉันสักหน่อย! แค่ระบบกันเสียงของบ้านฉันเนี่ย เธอเปิดเพลงแดนซ์อยู่ชั้นบน ฉันอยู่ชั้นล่างยังไม่ได้ยินเลย..."

"ตะ...แต่ว่า..."

"เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก เธอไปนอนชั้นสาม ฉันนอนชั้นสอง ฉันไม่ขึ้นไปหรอก! ของใช้ส่วนตัวมีครบ ชุดนอนก็มีของใหม่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะทำจ๋าเจี้ยงเมี่ยนให้เธอกิน!"

"ตกลง!"

ดวงตาคู่โตของสวี่ฉี่โหรวเป็นประกายวิบวับ!

ฉันรักคาร์โบไฮเดรต!

(จบแล้ว)