- หน้าแรก
- ผมล้มเหลวกับการอวดรวย เลยดังเปรี้ยงด้วยพรสวรรค์
- บทที่ 2 - ผมจะเป็นดารา!
บทที่ 2 - ผมจะเป็นดารา!
บทที่ 2 - ผมจะเป็นดารา!
บทที่ 2 - ผมจะเป็นดารา!
แม้ในใจจะสับสนไปหมด แต่ซูไป๋คือใคร?
เกิดมาสองชาติ ฉายาเจ้าชายนิ่งสงบสยบโลกา!
ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ซูไป๋หยิบผ้าสีดำมาคลุมนกพิราบผู้โชคร้ายตัวนั้นไว้อย่างเงียบๆ ถึงกับเอามือยื่นเข้าไปบีบมันทีหนึ่ง ก่อนจะพูดกับกล้องด้วยสีหน้ามั่นใจ “ใจเย็นๆ ทุกคน ความสามารถเล็กน้อย โชว์ให้ดูขำๆ ต่อไปนี้คือช่วงเวลาแห่งการเป็นสักขีพยานปาฏิหาริย์อีกครั้ง!”
พรึ่บ!
ผ้าสีดำถูกเปิดออก เผยให้เห็นนาฬิกา Patek Philippe 5924G-001 หน้าปัดลายซันเรย์สีเทาน้ำเงิน พร้อมสายหนังลูกวัวลายเกรนสีน้ำเงินเนวีบลู ปรากฏขึ้นในเลนส์กล้อง กลไกเข็มนาฬิกาที่ซับซ้อนภายใต้ฝาหลังคริสตัลแซฟไฟร์ สะท้อนความเก่าแก่และสูงส่งของแบรนด์นี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
【โห ไอ้หมาเศรษฐี นาฬิกาใหม่นี่มันหล่อจริง】 【ฉันยังไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือฝีมือไอ้หมาขาว ไม่ได้เปิดเอฟเฟกต์จริงๆ เหรอ?】 【เอาอีกๆ】 【เดี๋ยวนี้มาตรฐานการอวดรวยมันสูงขนาดนี้เลยเหรอ? ต้องเล่นมายากลเป็นด้วย?】 【ไอ้หมาขาว แกทำให้ฉันมองแกใหม่เลย】 【ไอ้หมาขาว 666】 【เอาอีกๆ เอาอีกๆ】
เมื่อเห็นเสียงเรียกร้องในห้องไลฟ์สด ซูไป๋ก็พยายามกดความปลื้มปีติในใจไว้ พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฝีมือเล็กน้อยแค่นี้ไม่นับประสาอะไรหรอก เฮ้อ ดูพวกนายทำหน้าเหมือนไม่เคยเห็นโลกภายนอก ไปๆ วันหลัง วันหลังจะโชว์ให้ดูอีก”
ขณะนั้น เฉินจื้อซินก็เดินกลับมาพอดี เห็นสีหน้าเก๊กหล่อของซูไป๋ ก็เบ้ปากอย่างหมั่นไส้ แล้วหันไปถามแฟนคลับในห้องไลฟ์สด “ไอ้หมานี่มันเริ่มอวดอีกแล้วเหรอ?”
【รอบนี้ไอ้หมาขาววางฟอร์มได้แข็งมาก】 【รอบนี้ทำฉันอึ้งไปเลย】 【ให้ไอ้หมาขาวโชว์อีกรอบ】 【+1】
เฉินจื้อซินเห็นข้อความก็งงเล็กน้อย เขารู้ว่าซูไป๋ชอบคุยโม้ อวดรวย และทำตัวกวนตีนกับแฟนคลับในห้องไลฟ์สดเป็นประจำ ทุกคนก็รู้สึกสนุกดี แต่ไม่เคยเห็นใครชมซูไป๋ขนาดนี้มาก่อน
“แกทำอะไรลงไป?”
“ก็แค่โชว์ความสามารถเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่”
“ฉันไม่เห็นรู้ว่าแกมีความสามารถอะไร? คบกับแกมาซาวกว่าปี ไม่เห็นแกจะทำอะไรเป็นนอกจากเล่นเปียโนงูๆ ปลาๆ”
“ใครคบกับแกซาวกว่าปี อย่าพูดให้มันกำกวมนักสิ ขนลุก”
ซูไป๋เห็นสีหน้าของเฉินจื้อซินที่อยากให้เขาโชว์อีกครั้ง ก็รีบลุกขึ้นทันที “ฉันมีธุระต้องไปทำแล้ว ไปก่อนนะ” พูดจบก็รีบเปิดประตูออกไป ทิ้งให้เฉินจื้อซินยืนงงอยู่ท่ามกลางข้อความที่ไหลไปมา
ซูไป๋ขับรถกลับมาที่บ้านของเขา ใช่ บ้านของเขาคนเดียว
ตอนงานฉลองบรรลุนิติภาวะอายุ 18 ปีของซูไป๋ ทั้งสองครอบครัวมาฉลองวันเกิดให้เขาอย่างอบอุ่น ปกติแล้วถ้าบ้านเขาหรือบ้านลุงเฉินมีใครจัดงานวันเกิดสำคัญๆ ก็จะมารวมตัวกันทั้งสองครอบครัว
หลังจากเป่าเทียนอธิษฐานเสร็จ ซูไป๋ที่กำลังซาบซึ้งกับความสุขความอบอุ่นของครอบครัว ก็เห็นพ่อซูแม่ซูยิ้มร่า ถือกระเป๋าเดินทางใบยักษ์เดินมาหาเขา
“โห! กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้ ของขวัญวันเกิดเหรอครับ?” ซูไป๋ถามด้วยความซึ้งใจและคาดหวัง
“แน่นอนจ้ะ วันนี้ลูกบรรลุนิติภาวะแล้วนะ ยินดีด้วย! พ่อกับแม่เตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ไว้ให้ลูกเลย!”
“รักพ่อกับแม่ที่สุดเลยครับ!” ซูไป๋รีบวิ่งเข้าไปรับกระเป๋าเดินทาง แล้วรูดซิปเปิดออกอย่างตื่นเต้น
ซิ...
เสียงรูดซิปดังขึ้น ของในกระเป๋าเดินทางก็ปรากฏแก่สายตา
เสื้อผ้าเยอะแยะ เสื้อผ้าพวกนี้คุ้นๆ จัง ทำไมมีกางเกงในด้วย????
เดี๋ยวนะ! นี่มันตัวที่ฉันเพิ่งเปลี่ยนเมื่อวานนี่หว่า???
ซูไป๋หน้าดำคร่ำเครียด บนใบหน้ามีความงุนงงสามส่วน ไม่เข้าใจสามส่วน สับสนสามส่วน และน้อยใจหนึ่งส่วน เงยหน้าขึ้นมองคู่สามีภรรยาสูงวัยที่ยังคงยิ้มร่า
“หมายความว่าไงครับ?”
“ลูกรัก แม่เตรียมบ้านสุดเจ๋งไว้ให้ลูกแล้วล่ะ เป็นเพนต์เฮาส์ขนาด 300 ตารางเมตร ตกแต่งสไตล์ที่วัยรุ่นชอบ ลูกต้องชอบแน่!” เฉินซูม่านควงแขนซูเทียนหัว พูดกับซูไป๋ด้วยรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว! ตอนนี้ลูกก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ไม่ต้องอยู่กับพ่อแม่แล้ว! ไปสนุกกับชีวิตอิสระของลูกเถอะ! ที่อยู่กับรหัสผ่านบ้านพ่อส่งเข้ามือถือลูกแล้วนะ ของใช้ในชีวิตประจำวันก็เตรียมไว้หมดแล้ว เดี๋ยวลูกก็ย้ายเข้าไปได้เลย! พ่อกับแม่หวังว่าลูกจะเติบโตและเป็นอิสระได้เร็วขึ้น ไม่ใช่ว่าอยากมีโลกส่วนตัวสองคนหรือรำคาญลูกแน่นอน” ซูเทียนหัวก็พูดเสริมด้วยสีหน้าใจดี
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
ซูไป๋มองบ้านสไตล์มินิมอลเรียบหรูที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับดูกว้างขวางและอ้างว้าง
เขาวางกระเป๋าลงเงียบๆ นั่งลงบนโซฟา แล้วจมดิ่งสู่ห้วงความคิด...
ซูไป๋ดึงตัวเองออกจากอดีต แล้วกลับมาคิดเรื่องในวันนี้ ทะลุมิติมาต้องมีตัวช่วยจริงๆ ด้วย แต่ตัวช่วยของเขานี่มีประโยชน์อะไรนะ? พูดตามตรง ไอ้พวกที่ทะลุมิติมาพร้อมตัวช่วยแล้วต้องพยายามดิ้นรนต่อสู้...
ก็เพื่อที่จะได้มีชีวิตน่าเบื่อแบบที่เขามีอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?
เขามีอยู่แล้วนี่!
ชาติก่อนซูไป๋เป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน ความคิดเดียวที่มีคือพยายามมีชีวิตรอดต่อไป ไม่ได้มีความทะเยอทะยานสูงส่งอะไร ทะลุมิติมาได้ 2 เดือนกว่า ในที่สุดก็ได้สัมผัสกับชีวิตที่เคยฝันถึงแต่ก็ไม่กล้าฝันมาก่อน เลยไม่มีความคิดอะไรเป็นพิเศษ แค่จมอยู่กับความเรียบง่ายที่หรูหรานี้ก็พอแล้ว
แต่การปรากฏตัวของระบบในวันนี้ และเสียงโห่ร้องของแฟนคลับในห้องไลฟ์สด ทำให้ซูไป๋เกิดความคิดเล็กๆ ขึ้นมา...
ความรู้สึกที่ถูกคนชื่นชมและบูชานั่น...
มันก็เคลิบเคลิ้มดีเหมือนกันนะ...
หรือว่า... ลองเป็นดาราสักหน่อยดีไหม?
ตีสี่ ค่ำคืนอันเงียบสงัด
ใบหน้าหล่อเหลาที่รอยยิ้มค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นโรคจิตเล็กน้อย สะท้อนอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์
หลังจากใช้เวลาศึกษาอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดซูไป๋ก็เข้าใจการทำงานของระบบนี้ เจ็ดวันแรกจะได้รับสิทธิ์สุ่มฟรีวันละครั้ง สามารถสุ่มรับทักษะหรือผลงานจากโลกได้ หลังจากนั้นจะได้รับสิทธิ์สุ่มสัปดาห์ละครั้ง
นอกจากนี้ หากซูไป๋เป็นที่รู้จัก เขาก็จะได้รับค่าความนิยม ซึ่งค่าความนิยมสามารถนำไปแลกสิทธิ์สุ่ม หรือใช้แลกผลงาน ทักษะ หรือสิ่งของที่ต้องการได้โดยตรง ราคาแต่ละอย่างก็ไม่เท่ากัน
ระบบสามารถอัปเกรดได้ แต่ต้องใช้ค่าความนิยมถึงจำนวนที่กำหนด
ปัจจุบัน ค่าความนิยมของซูไป๋อยู่ที่ [12899/100000] หมายความว่าน่าจะต้องมีค่าความนิยมถึง 100,000 ระบบถึงจะอัปเกรดหนึ่งครั้ง
สาเหตุที่มีค่าความนิยมหมื่นกว่าๆ แล้ว น่าจะมาจากการโชว์ของในห้องไลฟ์สดของเฉินจื้อซินในวันนี้
ซูไป๋ที่นั่งค้นหาข้อมูลหน้าคอมพิวเตอร์อยู่ครึ่งค่อนวัน ก็พบว่าอุตสาหกรรมบันเทิงในโลกคู่ขนานใบนี้ แตกต่างจากโลกพอสมควร พูดง่ายๆ คือ เพลงและผลงานภาพยนตร์ส่วนใหญ่ไม่มีอยู่ที่นี่
หลังจากเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว ซูไป๋ก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ
ก็ใครบ้างล่ะจะไม่มีความฝันอยากเป็นดารา ในทฤษฎีความต้องการของมาสโลว์ก็มีความต้องการที่จะได้รับการยอมรับ (Esteem needs) ซึ่งหมายถึงเราทุกคนต่างก็หวังว่าความสามารถของตัวเองจะเป็นที่ยอมรับจากภายนอก เพื่อที่จะได้มีสถานะทางสังคม
ซูไป๋ก็รู้จักตัวเองดี นอกจากความหล่อและตรงนั้นแล้ว ก็ไม่มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษ เรื่องธุรกิจนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่มีพรสวรรค์เหมือนพี่ชายเลยแม้แต่น้อย
แต่การเป็นศิลปิน... เรื่องนี้ พอจะเป็นไปได้
ก็ตอนนี้เขามีตัวช่วยแล้วนี่!
หลังจากกรอกใบสมัครอย่างมีความสุข พลางนึกถึงทักษะที่สุ่มได้ในวันนี้ ในที่สุดซูไป๋ก็เดินไปยังเตียงนุ่มๆ อย่างอารมณ์ดี
คอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างวาบอยู่ หยุดนิ่งอยู่ที่หน้าเว็บไซต์หนึ่ง ซึ่งมีข้อความเขียนไว้ว่า—
ใบสมัครเข้าร่วมรายการ 《ผมจะเป็นดาวเด่น》
[จบแล้ว]