ตอนที่ 1253 จอมเวทดำ
ตอนที่ 1253 จอมเวทดำ
ตึก ตึก ตึก...
ณ เมืองซาลุนเอ๋อ ภายในลานบ้านที่เมืองเต่าทมิฬได้กว้านซื้อเอาไว้
หยางปิง หนี่จี่ชา ฮูซิน ชาหลี่ และซูจี ทั้งห้าคนยืนล้อมกันเป็นวงกลม กำลังตรวจสอบข้อมูลข่าวกรอง
"ภารกิจในครั้งนี้ คือการจัดการองค์กรที่ชื่อว่า จิน สมาชิกขององค์กรทั้งหมดให้สังหารทิ้งทันที และช่วยเหลือเด็กๆ เหล่านั้นออกมา"
หยางปิงกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง เธอคือผู้รับผิดชอบหลักในปฏิบัติการครั้งนี้ ส่วนหนี่จี่ชาเป็นรองผู้รับผิดชอบ
"รับทราบ"
หนี่จี่ชา ฮูซิน และคนอื่นๆ ขานรับอย่างพร้อมเพรียง
หยางปิงกดเสียงต่ำลง ใช้นิ้ววาดแผนที่เส้นทางการเคลื่อนพลบนพื้น ระบุตำแหน่งกระโจมที่พักขององค์กร จิน
หญิงสาวทั้งหลายมุงดูด้วยกัน จดจำข้อมูลข่าวกรองทั้งหมดขององค์กร จิน ไว้ในสมอง
หยางปิงเหลือบมองท้องฟ้า ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
"เข้าเร็ว จบเร็ว ทำให้เสร็จก่อนฟ้ามืด"
"ค่ะ!"
ฮูซินและคนอื่นๆ ขานรับพร้อมกันอีกครั้ง
"ออกเดินทาง"
หยางปิงโบกมือ ร่างกายของเธอก็เข้าสู่สถานะล่องหน
หนี่จี่ชา ฮูซิน และคนอื่นๆ ต่างทยอยเข้าสู่สถานะล่องหน ไร้สุ้มเสียงขณะกระโดดข้ามกำแพงออกจากลานบ้านไป
...
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา
หยางปิงมองเห็นลีออดภายในสลัม
เป็นไปตามที่เธอคาดการณ์ไว้ เด็กหนุ่มวัย 14 ปีกลับมามือเปล่าในช่วงบ่าย เวลานี้เขากำลังเดินไปยังกระโจมที่อยู่ไม่ไกลด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
ร่างกายของลีออดสั่นเทา ริมฝีปากขยับพึมพำอะไรบางอย่างโดยไร้เสียง
"ผมควรทำยังไงดี?"
ดวงตาของเขาเหม่อลอย ราวกับสูญเสียโลกทั้งใบไปแล้ว
ตึก ตึก ตึก...
ลีออดยืนอยู่หน้ากระโจม มองดูประตูไม้ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ยกมือที่แข็งทื่อขึ้นมา แต่กลับไม่มีความกล้าพอที่จะเคาะลงไป
"หรงเอ๋อ..."
เขาสะอื้นไห้ น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตา ไม่ว่าจะทำอย่างไรมือก็เคาะไม่ลง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
แต่ทว่าในวินาทีถัดมา ประตูไม้ตรงหน้ากลับถูกเคาะโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า จังหวะการเคาะคือ ยาวสาม สั้นสอง ยาวหนึ่ง
ร่างกายของลีออดแข็งทื่อ เขาไม่ได้ขยับตัวเลยชัดๆ แล้วประตูมีเสียงดังขึ้นมาได้อย่างไร?
แอ๊ด...
ประตูไม้ถูกเปิดออกดจากด้านใน เอินฉีโผล่หัวออกมา ร่างกายซ่อนอยู่ในกระโจมที่มืดสลัว
เขาเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังยืนเหม่อลอย ก็แสยะยิ้มกว้างแล้วถามว่า
"เจ้าหนู กลับมาแล้วเรอะ ได้ของมาไหม?"
"ผม..."
ลำคอของลีออดขยับขึ้นลง ใบหน้าซีดขาวลงเรื่อยๆ
"ไม่มีสินะ?"
เอินฉียกมือกอดอก มองออกทันทีจากสีหน้าของเด็กหนุ่ม
ลีออดกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า
"ผมอยากเจอหรงเอ๋อ"
"เหอะๆ กลับมามือเปล่า ยังกล้าจะขอเจอน้องสาวอีกเหรอ?"
เอินฉีหัวเราะเยาะ
เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา แล้วกล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า
"รอให้แกได้เจอหล่อนอีกที ก็คงเป็นศพไปแล้วล่ะ"
"ไม่ ไม่ได้นะ!!"
ลีออดตาแทบถลนด้วยความโกรธแค้น
เอินฉียกมือกอดอก แสยะยิ้มเย็นชา
"อยากช่วยน้องสาวแกงั้นสิ?"
"อยาก!!"
ลีออดพยักหน้าอย่างแรง
เอินฉีทำเสียงแหบพร่ายั่วยวน
"งั้นแกยังมีอีกหนึ่งโอกาส ขายวิญญาณให้กับจอมเวทดำสิ เขาจะให้เหรียญทองแกมากพอที่จะไถ่ตัวน้องสาวออกไปได้"
ลีออดเบิกตากว้าง กล่าวด้วยความหวาดกลัวว่า
"ขายวิญญาณให้จอมเวทดำ แบบนั้นก็ตายน่ะสิ!!"
"แน่นอน นี่คือการใช้ชีวิตของแก แลกกับชีวิตน้องสาวแกยังไงล่ะ"
เอินฉียกมือขึ้นแคะเล็บ
เขาชำเลืองมองเด็กหนุ่มแล้วพูดเหน็บแนมว่า
"ทำไม ไม่กล้าเสียสละหรือไง?"
"ไม่ ผมยอม ตราบใดที่ทำให้หรงเอ๋อออกไปจากที่นี่ได้ ให้ทำอะไรผมก็ยอม"
ลีออดส่ายหน้าอย่างแรงแล้วตอบกลับ
"ดีมาก จอมเวทดำชอบคนแบบแกที่สุด วิญญาณที่สมัครใจมอบให้ ถือเป็นยาบำรุงชั้นยอดสำหรับพวกเขาเชียวล่ะ เขาจะให้เหรียญทองแกเยอะเลย"
เอินฉีฉีกยิ้มกว้าง
ลีออดกัดฟันถาม
"ผมต้องทำยังไง?"
"กินยานี่เข้าไป แล้วข้าจะบอกแก"
เอินฉีล้วงเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
ยาเม็ดนั้นมีขนาดเท่าผลลำไย สีดำสนิทเหมือนน้ำหมึก ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ออกมา
ลีออดขมวดคิ้ว กลิ่นของยาเม็ดนั้นเหม็นเหมือนคูน้ำครำ
จังหวะที่เขากำลังจะยื่นมือไปรับ เสียงรอบข้างพลันเงียบหายไป แม้แต่เสียงหัวใจเต้นและเสียงลมหายใจก็อันตรธานไปสิ้น
ร่างกายของลีออดสั่นสะท้าน ยังไม่ทันจะได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คอเสื้อด้านหลังก็ถูกบางอย่างดึงกระชาก ร่างกายหงายหลังล้มลงไป
รูม่านตาของเอินฉีหดเกร็งอย่างรุนแรง วินาทีถัดมาหลังจากเสียงเงียบหายไป เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
แกรก...
ไกปืนถูกเหนี่ยวอย่างเงียบเชียบ กระสุนนัดหนึ่งเจาะทะลุหน้าผากของเอินฉีอย่างแม่นยำ
เขาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ประกายในดวงตากำลังเลือนหาย ชีวิตกำลังดับสูญ สติสัมปชัญญะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
จนวาระสุดท้ายเอินฉีก็ยังคิดไม่ตกว่า ตนเองตายได้อย่างไร และตายด้วยน้ำมือของใคร
ร่างกายของเขาหงายหลังล้มลง กระแทกพื้นโดยไม่ส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียว มีเพียงฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายและเลือดสดๆ ที่ไหลนอง
ลีออดตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ฟู่ ฟู่ ฟู่...
รูม่านตาของเขาขยายกว้าง เสียงต่างๆ เริ่มกลับคืนมา เสียงลมหายใจของตนเองดังราวกับกลองที่แตก
"นายรออยู่ที่นี่ อย่าวิ่งเพ่นพ่าน"
เสียงเย็นชาดังขึ้นที่ข้างหูของเขา
"ใคร?"
ลีออดตะโกนถามด้วยความตกใจ
หยางปิงพูดเสียงเย็น
"หุบปาก ขืนส่งเสียงอีกฉันจะยิงแกทิ้งซะ"
"..."
ลีออดหุบปากทันที ความหวาดกลัวบนใบหน้าไม่ได้ลดน้อยลงเลย
"รออยู่นี่ ฉันจะไปช่วยน้องสาวนาย"
น้ำเสียงของหยางปิงอ่อนลง แต่ก็ยังไม่ยอมเผยร่างออกมาให้เห็น
"จริงเหรอครับ?"
ลีออดรู้สึกมีหวังขึ้นมาทันที
"ทำตัวดีๆ รอไป"
หยางปิงไม่ตอบอะไรอีก เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปในกระโจม
ตึก ตึก ตึก...
หนี่จี่ชา ฮูซิน และคนอื่นๆ เดินตามเข้าไป แล้วผ่านเข้าสู่พื้นที่ชั้นใต้ดินได้อย่างราบรื่น
หยางปิงเปิดใช้งานอุปกรณ์เก็บเสียง เดินไปตามทางเดินที่ลึกและยาว โดยไม่มีเสียงฝีเท้าเล็ดลอดออกมาเลย
เมื่อปิดอุปกรณ์เก็บเสียง กลุ่มหญิงสาวก็ได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากด้านหน้า
"วันนี้กลับมากันกี่คนแล้ว?"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เป็นเสียงของจินซื่อฉี
"ลูกพี่ ตอนนี้เพิ่งกลับมาแค่สองคน คนอื่นๆ ยังไม่กลับมาเลยครับ"
เสียงของอีกคนดังขึ้นด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ
จินซื่อฉีแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ
"ฮึ ยี่สิบสามคน กลับมาแค่สองคน คนที่เหลือคงขโมยของไม่ได้กันหมดล่ะสิ!!"
"ลูกพี่ใจเย็นก่อนครับ ขโมยของไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เอาวิญญาณพวกมันไปขายให้จอมเวทดำทั้งหมด เรายิ่งกำไรมากกว่าอีก"
เสียงประจบสอพลอนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของจินซื่อฉีดูผ่อนคลายลง ก่อนจะหัวเราะลั่น
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ก็จริง ไม่ว่าจะขโมยได้หรือไม่ ก็ต้องเอาไปขายให้จอมเวทดำอยู่ดี"
"ใช่ๆๆ อย่าโมโหไปเลยครับ"
เสียงผู้ชายที่ดูตุ้งติ้งดังขึ้นอีกครั้ง
ภายในทางเดิน หยางปิงใช้นิ้วเขียนอักษรบนผนัง ออกคำสั่งโจมตี
หนี่จี่ชาและคนอื่นๆ มองปราดเดียว ก็รักษาสถานะล่องหน ก้าวเท้าออกจากทางเดิน มุ่งหน้าไปยังห้องที่เป็นต้นตอของเสียง
ปืนสไนเปอร์ในมือของสาวๆ ขึ้นลำเรียบร้อย นิ้วคาอยู่ที่ไกปืน เริ่มต้นปฏิบัติการกวาดล้าง
หยางปิงเปิดใช้งานอุปกรณ์เก็บเสียง ยื่นมือผลักประตูห้องแรกออกไป
ด้านในมีชายฉกรรจ์สองคนนั่งอยู่ ตอนนี้พวกเขากำลังเปลือยท่อนบนดวลเหล้ากัน แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่มองจากรูปปากก็รู้ว่าพวกเขากำลังพูดจาหยาบคายลามก
ประตูถูกผลักเปิดอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงที่หายวับไปในชั่วพริบตา ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองตั้งตัวไม่ทันชั่วขณะ
ทว่า หยางปิงได้เหนี่ยวไกไปแล้ว กระสุนพุ่งทะลุรังเพลิง เจาะเข้าที่หัวของหนึ่งในนั้น
ชายฉกรรจ์อีกคนได้สติ กำลังจะลุกขึ้นยืน
"ตายซะ"
หยางปิงเอ่ยปากอย่างไร้เสียง ดาบยาวที่เอวถูกชักออกมา ฟันฉับเดียวศีรษะครึ่งซีกของชายร่างยักษ์ก็กระเด็นหลุดออกไป