ตอนที่ 1245 นี่กำลังดูถูกเหล้าของถูหลานงั้นเหรอ?

หลังจากที่อวี่ถูนั่งลง สายตาของเขาก็คอยจับจ้องไปที่ลี่เยว่และลี่ลี่อยู่ตลอดเวลา

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ประเดี๋ยวพอดื่มเหล้ากินอาหาร เขาไม่เชื่อหรอกว่าพวกเธอจะไม่ถอดผ้าคลุมหน้าออก

ตึก ตึก ตึก...

พนักงานร้านเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนำแก้วเหล้า ชาม และเหล้าหลานมาเสิร์ฟ

ชามเป็นชามดินเผา ส่วนแก้วเหล้ามีสีขาวขุ่น ดูเหมือนจะทำมาจากกระดูกสัตว์ชนิดหนึ่ง

เหล้าหลานก็ถูกบรรจุมาในขวดดินเผาเช่นกัน กะจากสายตาแล้วขวดเหล้านี้คงจุได้แค่ครึ่งชั่ง รูปร่างของมันดูคล้ายกับน้ำเต้า

"เอาล่ะ ลองชิมเหล้าหลานดูก่อนสิ"

อวี่ถูผายมือเชื้อเชิญ

พนักงานร้านเข้าใจความหมาย จึงหยิบเหล้าหลานขึ้นมารินจนเต็มแก้วหลายใบ ทำให้เหล้าในขวดพร่องไปกว่าครึ่ง

มู่เหลียงมองดูน้ำเหล้าสีเหลืองเข้มในแก้ว พลางสูดดมกลิ่นหอมจางๆ ของมัน

"ดูจากหน้าตาแล้วไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะ"

โหย่วเฟ่ยยื่นมือไปหยิบแก้วเหล้า เปิดมุมผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วกระดกเหล้าในแก้วจนหมดรวดเดียว

"จึ๊... จึ๊..."

เธอเดาะลิ้นชิมรส รสสัมผัสแรกของเหล้าหลานมีความฝาดเล็กน้อย จากนั้นกลิ่นหอมสดชื่นก็ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาในปาก

โหย่วเฟ่ยวางแก้วเหล้าลง แล้ววิจารณ์อย่างจริงจังว่า

"ก็พอได้นะ อย่างน้อยก็ไม่มีพิษ"

"ไหนฉันขอลองบ้าง"

ลี่ลี่ยกแก้วเหล้าขึ้นมา ลองดมกลิ่นผ่านผ้าคลุมหน้าดูก่อน

"กลิ่นหอมจางๆ แฮะ"

เธอเปิดมุมผ้าคลุมหน้าเช่นกัน สอดแก้วเหล้าเข้าไปด้านใน แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อดื่มเหล้าไปครึ่งแก้ว

"เป็นยังไงบ้าง?"

มู่เหลียงถามด้วยแววตาเปื้อนยิ้ม

"ธรรมดามากเลย สู้เหล้าผลไม้ของพวกเราก็ไม่ได้"

ลี่ลี่เบ้ปากกล่าว

"อืม ธรรมดาจริงๆ"

ลี่เยว่พยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นเพื่อชิมเหล้าหลานไปหนึ่งคำเช่นกัน

"พวกเธอ!!"

อวี่ถูเบิกตากว้าง ดื่มเหล้าก็ไม่ยอมถอดผ้าคลุมหน้า แถมยังรังเกียจว่าเหล้าหลานไม่อร่อยอีกงั้นรึ?

"อืม คำวิจารณ์สมเหตุสมผล"

มู่เหลียงจิบเหล้าหลานไปหนึ่งคำแล้ววางแก้วลง เหล้าในแก้วพร่องไปเพียงหนึ่งในสี่เท่านั้น

อวี่ถูหน้าดำคร่ำเครียด คิดว่าคนตรงหน้ากำลังปั่นหัวเขาเล่น

น้ำเสียงของเขาเย็นชาลง แค่นเสียงหึออกมาแล้วกล่าวว่า

"เหอะๆ พวกเธอเคยดื่มเหล้าที่อร่อยกว่าเหล้าหลานด้วยหรือไง?"

"แน่นอน เคยดื่มมาตั้งเยอะแยะ"

ลี่ลี่เชิดคางขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"เหอะๆ..."

อวี่ถูหัวเราะเยาะ บนใบหน้าเขียนคำว่าไม่เชื่อไว้อย่างชัดเจน

"บังเอิญจัง ฉันพกเหล้าติดตัวมาพอดี"

มู่เหลียงยกมือขึ้น ในมือของเขาปรากฏขวดเหล้าหลายขวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

โดยปกติเวลาออกไปข้างนอกเขามักจะพกเครื่องดื่มติดตัวไปด้วยเสมอ เพราะของข้างนอกย่อมสู้อาหารการกินที่บ้านไม่ได้

อวี่ถูชะงักไป เขาเบิกตามองสำรวจมู่เหลียง ดูไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายหยิบเหล้าออกมาจากตรงไหน

ตึก ตึก ตึก...

"อาหารของพวกคุณได้แล้วค่ะ"

ถูหลานเดินถือถาดขึ้นมาบนชั้นลอย

เธอกวาดสายตามองมู่เหลียงและคนอื่นๆ ก่อนจะวางจานอาหารทั้งห้าลงทีละจาน

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นขวดเหล้าหลายขวดในมือของมู่เหลียง คิ้วเรียวเลิกขึ้น ก่อนจะกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า

"มาที่ร้านเหล้าถูหลานของฉัน แต่ยังพกเหล้ามาเองอีกงั้นเหรอ?"

นี่กำลังดูถูกเหล้าของถูหลานงั้นเหรอ?

อวี่ถูหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า

"เหอะๆ พวกนี้บอกว่าเหล้าหลานของเธอรสชาติธรรมดา สู้เหล้าของเขาไม่ได้"

"จริงเหรอ?"

ถูหลานหรี่ดวงตาหงส์ลง ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก

ที่เธออุตส่าห์ยกอาหารมาส่งด้วยตัวเอง ก็เพราะหวังดีอยากจะเตือนมู่เหลียงและพรรคพวกให้ระวังอวี่ถูเอาไว้ เพราะหมอนั่นไม่ใช่คนดีอะไร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเหล้าหลานที่เธอหมักเองกับมือโดนรังเกียจเสียอย่างนั้น

"เรื่องจริงครับ"

มู่เหลียงพยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา

ถูหลานลากเก้าอี้มานั่งลง หน้าบึ้งตึงแล้วกล่าวว่า

"ฮึ ฉันล่ะอยากจะเห็นนักเชียวว่าเหล้าของคุณคือเหล้าอะไร ถึงได้ดีกว่าเหล้าหลานที่ฉันหมัก?"

เธอมองขวดเหล้าในมือมู่เหลียง ขวดเหล้านั้นดูดีกว่าขวดเหล้าหลานก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้พิสูจน์อะไร

"ลองชิมดูได้ครับ"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแต่อย่างใด

"เดี๋ยวฉันรินให้เอง"

ลี่เยว่ลุกขึ้นยืน รับขวดเหล้ามาจากมือของมู่เหลียง

เธอกระเทาะดินโคลนที่พอกปากขวดออกอย่างชำนาญ ใช้ผ้าเช็ดฝุ่นผงให้สะอาด แล้วดึงจุกไม้เล็กๆ ที่อุดปากขวดออก

วินาทีถัดมา กลิ่นหอมของเหล้าก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว!

เพียงไม่นาน กลิ่นหอมนั้นก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งชั้นสาม

ความดูแคลนบนใบหน้าของถูหลานแข็งค้างไปทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

เธอหมักเหล้ามานานนับสิบปี แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าเหล้านี้ดีหรือแย่

"หอมมาก"

อวี่ถูก็อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

ป๊อก ป๊อก ป๊อก...

ลี่เยว่ทำอย่างคล่องแคล่ว เปิดขวดเหล้าที่เหลือทั้งหมด กลิ่นเหล้ายิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

แขกโต๊ะอื่นๆ บนชั้นสามต่างก็ส่งเสียงฮือฮา

"หอมจัง นี่มันกลิ่นอะไรน่ะ?"

"เหมือนจะเป็นกลิ่นเหล้านะ เกิดมาเพิ่งเคยได้กลิ่นเหล้าที่หอมขนาดนี้เป็นครั้งแรก..."

"ร้านเหล้าถูหลานมีเหล้าหอมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

มุมปากของมู่เหลียงยกขึ้นเล็กน้อย เขาได้ยินเสียงแขกเหล่านั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พวกเขากำลังสูดดมกลิ่นไอเหล้าในอากาศ

"นี่ต้องเป็นเหล้าชั้นดีแน่ๆ!"

ถูหลานสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าฉายแววเคลิบเคลิ้ม ความโกรธและความไม่พอใจในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น

สีหน้าของอวี่ถูเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นี่เขากำลังจะหน้าแตกงั้นเหรอ?

ลี่เยว่รินเหล้า น้ำเหล้าใสกระจ่างไหลลงสู่แก้ว กลิ่นหอมยิ่งรุนแรงขึ้น

"ลองชิมดูสิ"

มู่เหลียงผายมือเชื้อเชิญ

ถูหลานกลืนน้ำลายลงคอ ยอมหน้าหนายกแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วกล่าวว่า

"งั้นฉันไม่เกรงใจละนะ"

เริ่มแรกเธอจิบเพียงเล็กน้อย รสสัมผัสที่ร้อนแรงทำให้เธอรู้สึกตื่นตัว จนอดไม่ได้ที่จะกระดกเหล้าที่เหลือจนหมดแก้วในรวดเดียว

"สุดยอด! เกิดมาเพิ่งเคยดื่มเหล้าที่รสเลิศขนาดนี้"

ถูหลานอุทานไม่หยุด ดวงตาหงส์คู่นั้นเบิกกว้างถึงขีดสุด

หางตาของอวี่ถุกระตุกยิกๆ เขาอดใจไม่ไหวจนต้องยกแก้วขึ้นมาชิมเหล้าขาวบ้าง

เพียงแค่เหล้าครึ่งแก้วไหลผ่านลำคอ เขาก็รู้ทันทีว่าตัวเองแพ้ราบคาบ ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอับอายหรือเพราะฤทธิ์เหล้าที่ร้อนแรงกันแน่

อึก อึก อึก...

ถูหลานดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า ใบหน้าที่อวบอูมเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

เธอเขย่าแก้วเหล้าไปมา เอ่ยปากชมอย่างไม่หวงคำชมว่า

"อร่อย! อร่อยไร้เทียมทานเลย"

"แล้วถ้าเทียบกับเหล้าหลานของเธอล่ะ อันไหนดีกว่า?"

ลี่ลี่ถามด้วยน้ำเสียงถือดี

ถูหลานส่ายหน้าไปมา โบกไม้โบกมือแล้วตอบว่า

"แพ้แล้ว เหล้าหลานแพ้ราบคาบ เหล้านี้ดีกว่าเยอะ"

"แน่นอน ใครได้ดื่มก็ต้องบอกว่าดีทั้งนั้น"

ลี่ลี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ถูหลานถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"พวกนี้เรียกว่าเหล้าอะไรเหรอ?"

"เหล้าขาว กับเหล้าผลไม้ แค่ระดับความเข้มข้นต่างกัน"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เหล้าขาว... เหล้าผลไม้... ชื่อดูธรรมดา แต่อร่อยมาก"

ถูหลานยังคงชื่นชมไม่หยุด

"ฮึ"

อวี่ถูเบ้ปาก เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"เหล้าดีขนาดนี้ ซื้อมาจากที่ไหนเหรอ?"

ถูหลานมองไปที่มู่เหลียงด้วยสายตาเร่าร้อน

"หมักเองครับ"

มู่เหลียงตอบเสียงเรียบ

"คุณหมักเองเหรอ?"

ถูหลานเบิกตากว้าง บนใบหน้ากลมป้อมเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อืม"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก

สูตรการหมักเหล้าเป็นสิ่งที่เขาถ่ายทอดลงไป เมืองเต่าทมิฬก็เป็นของเขา จะบอกว่าเขาเป็นคนหมักก็คงไม่ผิดนัก

ถูหลานลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ร้องขอว่า

"สอนฉันบ้างได้ไหม?"

ดวงตาของอวี่ถูเป็นประกายวูบวาบ หากเขาสามารถหมักเหล้ารสเลิศแบบนี้ได้ จะต้องกอบโกยความมั่งคั่งได้มหาศาลชนิดที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดแน่

ความคิดชั่วร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว เขาหันไปมองมู่เหลียงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

"เป็นสูตรลับไม่ถ่ายทอดให้คนนอกครับ"

มู่เหลียงปฏิเสธทันควัน

ถูหลานพูดด้วยความตื่นเต้น

"ฉันขอซื้อก็ได้ ต้องใช้เหรียญทองเท่าไหร่?"

"ไม่ขายครับ"

มู่เหลียงส่ายหน้าอีกครั้ง

"เอ๋ ทำไมล่ะ?"

ถูหลานหน้าแดงก่ำ ไม่มีความคิดที่จะยอมแพ้

มู่เหลียงยิ้มแล้วถามกลับไปว่า

"ตราบใดที่ฉันกุมสูตรการหมักเอาไว้ แล้วผลิตเหล้าออกมาขายเรื่อยๆ มันก็จะสร้างความมั่งคั่งให้ฉันได้อย่างไม่จบไม่สิ้น แล้วทำไมฉันต้องขายสูตรให้คนอื่นด้วยล่ะ?"