ตอนที่ 1243 นายนี่ร้ายขึ้นทุกวันเลยนะ

เมื่อมู่เหลียงกลับมาถึงตำหนัก มิโนและคนอื่นๆ ก็ตื่นกันหมดแล้ว

เขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน ก็พบกับใบหน้าที่เหมือนกับหยู่ฉินอี๋ราวกับแกะ

หยู่ฉินหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขา นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามพลางเอ่ยถาม

"อ่านหนังสือทั้งคืนเลย?"

มู่เหลียงทิ้งโน้ตไว้ในห้องหนังสือ เมื่อเช้าเธอเข้ามาเห็นก็เลยรู้ว่าเขาไปที่พระราชวังมา

มู่เหลียงพยักหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อื้ม ไปเจอพี่สาวฉินหลานมาด้วย"

"เจอพี่สาว?"

ดวงตาคู่สวยของหยู่ฉินหลานฉายแววประหลาดใจ

"ใช่ เธอก็อยู่ในหอตำราเหมือนกัน..."

มู่เหลียงอุ้มหยู่ฉินหลานขึ้นอย่างง่ายดาย แล้วหมุนตัวกลับไปนั่งลง โดยให้เธอนั่งอยู่บนตักของเขา

เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."

หยู่ฉินหลานเอนกายพิงอกมู่เหลียง

เธอคาดเดา

"พี่สาวคงกำลังตรวจสอบสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของทวีปอยู่แน่ๆ"

"อืม"

มู่เหลียงหลุบตาลงตอบรับในลำคอ

"ไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่ง่วงเหรอคะ?"

หยู่ฉินหลานเงยหน้าถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ง่วงหรอก ไม่นอนสักหลายวันก็ยังไหว"

มู่เหลียงตอบเรียบๆ

ร่างกายของเขาตอนนี้มีค่าสถานะทั้งสี่ด้านเหนือกว่าคนทั่วไปนับพันเท่า ต่อให้อดนอนหลายวันก็ไม่ส่งผลกระทบอะไร

"ฉันไม่ไหวหรอก ขืนไม่นอนผิวเสียหมด"

หยู่ฉินหลานพูดกลั้วหัวเราะ

มู่เหลียงยิ้ม คิดว่าเธอก็แค่ล้อเล่น

ด้วยความแข็งแกร่งของหยู่ฉินหลานในตอนนี้ บวกกับการดื่มชาประกายแสงทุกวัน ต่อให้เธออดนอนหลายวันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน

"ยิ้มอะไร"

หยู่ฉินหลานค้อนใส่มู่เหลียง

"เปล่า น่าจะได้เวลาอาหารเช้าแล้ว เราไปกันเถอะ"

มู่เหลียงพูดพลางลุกขึ้นยืน

"ว้าย!!"

หยู่ฉินหลานร้องเสียงหลง รีบยกมือโอบรอบคอมู่เหลียงไว้เพราะกลัวตก

"ฮ่าๆๆ..."

แววตาของมู่เหลียงฉายแววขบขัน ก่อนจะค่อยๆ วางเธอลง

"นายนี่ร้ายขึ้นทุกวันเลยนะ"

หยู่ฉินหลานบ่นอุบอิบด้วยความขัดเขิน

มู่เหลียงยิ้มกว้าง โบราณว่าไว้ ผู้ชายไม่ร้าย ผู้หญิงไม่รักไม่ใช่เหรอ?

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องอาหาร มิโนและคนอื่นๆ ก็นั่งประจำที่กันแล้ว และที่หายากก็คือโหย่วเฟ่ยก็อยู่ที่นี่ด้วย

"วันนี้ไม่กินมื้อเช้าในห้องวิจัยเหรอ?"

มู่เหลียงเอ่ยแซว

"มู่เหลียง"

โหย่วเฟ่ยทักทายอย่างว่าง่าย

เธอหน้าแดงระเรื่อพลางตอบ

"พี่ฉินหลานบอกว่า ถ้าฉันขลุกอยู่ในห้องวิจัยอีก จะทำโทษห้ามฉันทำการทดลองสิบวัน"

"ฉันพูดจริงทำจริงนะ"

หยู่ฉินหลานทำหน้าจริงจัง

"ดีมาก ควรจะเป็นอย่างนั้นแหละ"

มู่เหลียงพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมรอยยิ้ม

"แต่ฉันไม่เหนื่อยนี่นา"

โหย่วเฟ่ยเถียงเสียงอ่อย

มู่เหลียงปลอบโยน

"ทำงานบ้างพักผ่อนบ้างสิ ตอนนี้มีอีเสอช่วยแล้ว เธอพักผ่อนให้เยอะขึ้นหน่อยก็ได้"

"ยัยนั่นซุ่มซ่าม... มือไม้ไม่ค่อยดี แถมหางก็เกะกะ"

โหย่วเฟ่ยส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ

"ทำไม ไม่พอใจเธอเหรอ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วแปลกใจ

โหย่วเฟ่ยส่ายหน้า ตอบเสียงใส

"เปล่าหรอก... แค่ยังต้องสอนงานอีกเยอะ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"อื้ม ยังไงเธอก็เป็นคนของทวีปใหม่ ไม่เข้าใจวิธีการปรุงยาของเธอก็เป็นเรื่องปกติ ปรับกันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง"

"ค่ะ"

โหย่วเฟ่ยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

"วันนี้ก็พักผ่อนซะเถอะ ให้ลี่ลี่พาเธอไปเดินเล่นที่เมืองซาลุนเอ๋อสิ"

หยู่ฉินหลานเสนอ

วันนี้เป็นวันหยุดของลี่ลี่พอดี เธอกำลังวางแผนจะไปเที่ยวเมืองซาลุนเอ๋อเพื่อชมบรรยากาศต่างแดน

"งั้นก็ไปพร้อมกันหมดนี่แหละ"

จู่ๆ มู่เหลียงก็พูดขึ้น

หยู่ฉินหลานหันมาถามด้วยความแปลกใจ

"เอ๊ะ คุณก็จะไปเมืองซาลุนเอ๋อด้วยหรอ?"

"อืม อยากไปเดินดูให้ทั่วหน่อย จะได้รู้ว่าทวีปใหม่ขาดแคลนอะไร อะไรขายดี จะได้รู้ว่าควรทำธุรกิจอะไรในทวีปใหม่"

มู่เหลียงตอบเสียงนุ่ม

ถ้าเขาอยากจะหาผลึกอสูรในทวีปใหม่อย่างต่อเนื่อง ก็จำเป็นต้องเข้าใจตลาดของที่นี่เสียก่อน

"นั่นสินะคะ งั้นก็ไปเถอะ"

หยู่ฉินหลานพยักหน้าอย่างเข้าใจ

โหย่วเฟ่ยที่ได้ยินดังนั้นก็กลืนคำปฏิเสธลงคอทันที ในเมื่อมู่เหลียงไปด้วย เธอก็ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

ฮู่เตียนถามยิ้มๆ

"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?"

มู่เหลียงยิ้มตอบ

"เธอสวยเกินไป ขืนตามฉันไปจะกลายเป็นจุดสนใจเปล่าๆ การออกไปข้างนอกครั้งนี้ต้องทำตัวให้กลมกลืน"

"ถึงจะถูกปฏิเสธ แต่ฉันก็ดีใจนะเนี่ย"

ฮู่เตียนตายิ้มหยีเมื่อได้ยินคำชมของมู่เหลียง

ลี่เยว่พูดเบาๆ

"งั้นเดี๋ยวฉันถอดเกราะภูติผีออก แล้วใส่ผ้าคลุมหน้าแทนค่ะ"

เธอต้องคอยติดตามอารักขามู่เหลียง ขืนใส่เกราะภูติผีไปจะสะดุดตาเกินไป ใครเห็นก็คงเดาตัวตนออกได้ทันที

"ฉันจะแอบตามไปเงียบๆ ค่ะ"

หยางปิงขอคำสั่ง

"ตกลง"

มู่เหลียงพยักหน้า

อาหารเช้าจบลงในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา

ลี่ลี่และลี่เยว่แยกย้ายไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้แต่โหย่วเฟ่ยก็เปลี่ยนมาใส่กระโปรงสั้นระดับเข่าสีเหลืองอ่อน

มู่เหลียงให้สาวใช้ตัวน้อยช่วยเปลี่ยนชุด เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมสีขาวเรียบไม่มีลวดลาย ดูไม่มีพิษมีภัยราวกับคุณชายเจ้าสำราญผู้สูงศักดิ์

"ท่านมู่เหลียงไม่ว่าจะใส่อะไรก็ดูดีไปหมดเลยค่ะ"

ป๋าฟูเอ่ยชม

"ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก ชมตัวเองอย่างหน้าไม่อาย

เขาสะบัดชายเสื้อ หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ

ลี่เยว่และคนอื่นๆ เปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว และกำลังรอเขาอยู่ที่ห้องโถงใหญ่

ลี่เยว่อยู่ในชุดกระโปรงยาวสีขาวเช่นกัน ใบหน้าคลุมด้วยผ้าไหมโปร่งสีขาว เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีเงินงดงามคู่หนึ่ง

ส่วนลี่ลี่สวมชุดกระโปรงยาวสีแดงสดสะดุดตา เข้ากับผมสีชมพู ดูร้อนแรงและน่ารักสดใส

สาวๆ ยังฉีดน้ำหอมกลิ่นต่างกัน แต่ล้วนเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ หอมแต่ไม่ฉุน

มู่เหลียงพิจารณาสาวๆ แล้วก็ต้องยอมรับว่ารสนิยมการแต่งตัวของพวกเธอดีมาก ไม่มีใครใส่ชุดที่ดูแปลกประหลาดขัดตาเลย

"พร้อมกันหรือยัง?"

เขาถามเสียงนุ่ม

"อื้มๆ"

สาวๆ ตอบรับพร้อมกัน

"งั้นก็ไปกันเถอะ"

มู่เหลียงก้าวเดินนำออกไป

หยางปิงเดินตามไปเงียบๆ โดยไม่พูดจา เกราะภูติผีบนร่างของเธอเปล่งแสงวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างกายจะเลือนหายไปจากจุดเดิม

ด้วยความช่วยเหลือของมู่เหลียง ทุกคนเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังเมืองซาลุนเอ๋อ

การจะเดินทางแบบไม่ให้เป็นจุดสนใจ ย่อมไม่สามารถนั่งรถเทียมอสูรหมาป่าจันทราไปได้ ไม่งั้นคงเด่นเกินไป

มู่เหลียงใช้วิชาปกปิดร่องรอยของทุกคน ลอบเข้าสู่เมืองซาลุนเอ๋ออย่างเงียบเชียบ และมาโผล่ที่ตรอกร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง

ทุกคนปรากฏกายขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย

"ไปกันเถอะ ไปเดินเที่ยวกัน"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ กลิ่นกายหอมกลิ่นไม้อ่อนๆ

"อื้ม"

ลี่เยว่ควงแขนมู่เหลียงอย่างเป็นธรรมชาติ ให้ความรู้สึกเหมือนภรรยาตัวน้อยผู้อ่อนหวาน

โหย่วเฟ่ยชำเลืองมองลี่เยว่ แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าไปควงแขนอีกข้างของมู่เหลียง

"ไปกันเถอะ วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่"

ลี่ลี่กระพริบตาสีชมพู ยิ้มร่าแล้วเข้าไปควงแขนสาวน้อยผมทองผมแกละ

"อื้ม"

โหย่วเฟ่ยหลบสายตาด้วยความเขินอาย

ทุกคนเดินออกจากตรอก มุ่งหน้าไปยังถนนสายหลักที่อยู่ไม่ไกล

ถนนหนทางของเมืองซาลุนเอ๋อแม้จะไม่แคบ แต่กลับสกปรกและรกรุงรัง แถมยังมีกลิ่นเหม็นโชยมา

"โชคดีนะที่ฉีดน้ำหอมมา"

โหย่วเฟ่ยขมวดคิ้วบ่นอุบอิบ

"เราจะไปไหนกันคะ?"

ลี่ลี่เอียงคอถาม

"ไปตลาดการค้า"

มู่เหลียงตอบเสียงนุ่ม

เขาให้สาวน้อยผมเงินมาสืบดูลาดเลาล่วงหน้าแล้ว ที่เมืองซาลุนเอ๋อมีตลาดการค้าอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้ามากมาย ทั้งยุทธภัณฑ์วิญญาณ สัตว์อสูร หนังสือ ของมีค่า และอื่นๆ

"งั้นต้องเดินไปข้างหน้า"

ลี่เยว่บอกทาง

"เร็ว เข้า รีบไปกันเถอะ"

ลี่ลี่กระตือรือร้นสุดขีด

เธอไม่ได้หยุดพักมาหลายวันแล้ว วันนี้ได้ออกมาเที่ยวกับมู่เหลียงทั้งที จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง