ตอนที่ 1237 ฝึกสัตว์อสูร

ณ เนินสูง ภายในห้องหนังสือของพระราชวัง

มู่เหลียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ ในใจกำลังคำนวณวางแผนบางอย่าง พร้อมกับรอข่าวจากพวกลี่เยว่ไปด้วย

ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกเบาๆ

หยู่ฉินหลานก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่วงท่าสง่างาม

"เห็นคิ้วขมวดแบบนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่กำลังคิดว่า... จะไปเยือนพระราชวังดูสักหน่อยดีไหม"

มู่เหลียงกล่าวพลางนัยน์ตาเป็นประกาย

"ไปพระราชวัง? พระราชวังของอาณาจักรไห่ถิงน่ะเหรอ?"

หยู่ฉินหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มู่เหลียงพยักหน้าตอบ

"อื้ม ที่นั่นน่าจะมีหนังสืออยู่ไม่น้อย ซึ่งจะช่วยให้ฉันทำความเข้าใจทวีปใหม่แห่งนี้ได้เร็วที่สุด"

"งั้นก็ไปเถอะ ด้วยฝีมือของมู่เหลียง สามารถไปได้โดยไร้ร่องรอย ไม่ให้ใครจับได้อยู่แล้ว"

หยู่ฉินหลานกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

"ไปน่ะต้องไปแน่ แต่ฉันกำลังคิดว่าควรจะแจ้งกษัตริย์ไห่ถิงให้รู้ตัวสักหน่อยดีไหม"

มู่เหลียงยื่นมือไปลูบไล้เส้นผมสีฟ้าน้ำทะเลของหยู่ฉินหลานเบาๆ

หยู่ฉินหลานยักไหล่ ตอบกลับอย่างงดงาม

"เขาอาจจะไม่ตอบตกลงก็ได้ สู้ไม่บอกเขาเลยจะดีกว่า"

"นั่นสินะ"

มู่เหลียงยิ้มขำ

"แล้วปัญหาคลี่คลายแล้วเหรอ?"

หยู่ฉินหลานยื่นมือออกไปนวดคลึงหน้าผากของมู่เหลียงเบาๆ

"เรียบร้อยแล้ว"

มู่เหลียงโอบเอวคอดกิ่วของหยู่ฉินหลานไว้

เขาสูดดมกลิ่นหอมจากกายหญิงสาว แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"ทางด้านอีเสอเป็นยังไงบ้าง?"

หยู่ฉินหลานตอบอย่างนุ่มนวล

"เธอตามโหย่วเฟ่ยไปที่ห้องแล็บแล้วค่ะ กำลังปรับตัวให้คุ้นเคยกับสถานที่ โหย่วเฟ่ยชมว่าพรสวรรค์ของเธอดีมากเลยทีเดียว"

"อืม งั้นก็ดีแล้ว"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

เขาวางแผนที่จะปั้นนักปรุงยา เมืองเต่าทมิฬจำเป็นต้องมีนักปรุงยาเป็นของตัวเอง ถึงจะช่วยส่งเสริมการพัฒนาเมืองในระยะยาวได้

หยู่ฉินหลานเอนกายพิงมู่เหลียง มือทาบอยู่ที่หน้าอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นชัดเจนราวกับเสียงกลอง

มู่เหลียงหันหน้าไปกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ฉินหลาน พรุ่งนี้เริ่มประกาศรับสมัครนักปรุงยา ช่างฝีมือ และจอมเวทได้เลยนะ"

"จะรับสักกี่คนคะ?"

หยู่ฉินหลานลุกขึ้นนั่ง หยิบสมุดบันทึกออกมาเตรียมจด

มู่เหลียงตอบเสียงนุ่ม

"มีเท่าไหร่รับหมด แต่ต้องตรวจสอบนิสัย ภูมิหลัง และบุคลิกของคนที่รับมาให้ชัดเจนด้วย"

"ตกลง เข้าใจแล้ว"

หยู่ฉินหลานพยักหน้ารับอย่างสง่างาม

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส

"ส่งคนไปสืบดูก่อนว่าสถานะและค่าตอบแทนของนักปรุงยากับช่างฝืมือในทวีปใหม่นี้เป็นยังไง แล้วเธอค่อยกำหนดค่าตอบแทนที่ดึงดูดใจพวกเขาได้"

"รับทราบ"

หยู่ฉินหลานขานรับ

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้องหนังสือ

"น่าจะเป็นพวกลี่เยว่กลับมาแล้วล่ะ"

มู่เหลียงเงยหน้ามองพร้อมคาดเดา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

"มู่เหลียง พวกเรากลับมาแล้ว"

เสียงเคาะประตูห้องหนังสือดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงของเด็กสาวผมเงิน

"เข้ามาสิ"

มู่เหลียงเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

แอ๊ด...

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ลี่เยว่และหยางปิงเดินเข้ามาในห้องหนังสือ

"ท่านมู่เหลียง ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วค่ะ"

หยางปิงยกมือขึ้นทำวันทยหัตถ์

"อืม สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ราบรื่นดีไหม?"

มู่เหลียงถามไถ่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หยางปิงตอบเสียงเบา

"เกิดปัญหาเล็กน้อยค่ะ แต่โดยรวมถือว่าราบรื่นดี"

"เล่ามาซิ"

มู่เหลียงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

"มีจอมเวทคนหนึ่งถูกฉันจัดการไปแล้ว..."

หยางปิงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง

"อืม นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก ทำดีแล้ว"

มู่เหลียงเห็นด้วยกับวิธีแก้ปัญหาของหยางปิง

คนอย่างจอมเวทพวกนั้น รับกลับมาเมืองเต่าทมิฬก็มีแต่จะสร้างปัญหา สู้กำจัดทิ้งไปเลยดีกว่า แถมยังช่วยเตือนสติทาสคนอื่นๆ ให้สงบเสงี่ยมขึ้นได้ด้วย

"ค่ะ"

แววตาของหยางปิงอ่อนลง

ลี่เยว่พูดขึ้นเสียงเบา

"มู่เหลียง พวกทาสที่ฉันต้องขู่ถึงจะยอมตามมา ฉันกะว่าจะส่งพวกเขาไปขุดแร่ ให้ขุดสักครึ่งปีค่อยจัดสรรงานอื่นให้"

"อืม เธอจัดการตามเห็นสมควรได้เลย"

มู่เหลียงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

"อืม"

ลี่เยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

มู่เหลียงถามต่อ

"แล้วลี่ลี่ล่ะ?"

"เธอไปช่วยจัดที่พักให้พวกทาสอยู่ค่ะ"

หยางปิงตอบ

ลี่เยว่กระพริบตาสีเงินเป็นประกาย แล้วถามว่า

"มู่เหลียง ในบรรดาทาสพวกนี้มีตัวตนพิเศษอยู่ไม่กี่คน นายอยากจะเจอหน่อยไหม?"

"พิเศษยังไง?"

มู่เหลียงหันไปมองเด็กสาวด้วยความสนใจ

ลี่เยว่ตอบเสียงใส

"มีไซเรน เผ่าสมิง อัศวิน แล้วก็เอลฟ์"

"เอลฟ์?"

นิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะของมู่เหลียงชะงักไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

"นอนไม่หลับพอดี ให้พวกเขาไปที่ห้องรับแขกเถอะ"

"รับทราบค่ะ"

หยางปิงรับคำ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจัดการ

ลี่เยว่พูดด้วยรอยยิ้ม

"มู่เหลียง ชาหลี่ไปเจอสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ร้านขายทาส นายก็น่าจะสนใจเหมือนกันนะ"

"อยู่ไหนล่ะ?"

นัยน์ตาสีดำของมู่เหลียงเป็นประกายขึ้นมา

ถ้าสาวน้อยผมเงินบอกว่าสัตว์อสูรตัวนี้พิเศษ มันต้องมีอะไรแปลกประหลาด หรือไม่ก็เหมาะแก่การให้เขาฝึกฝนแน่ๆ

"อยู่หน้าตำหนัก เดี๋ยวฉันไปเอาเข้ามาให้นะ"

ลี่เยว่บอกเสียงนุ่ม

มู่เหลียงลุกขึ้นยืน

"ไม่ต้องหรอก ออกไปดูด้วยกันเถอะ"

หยู่ฉินหลานลุกตาม ทั้งสามคนเดินออกจากห้องหนังสือมายังลานหน้าตำหนัก..

ที่ลานกว้างหน้าพระราชวัง ซูซูกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้ากรงเหล็ก จ้องมองสัตว์อสูรในกรงด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

มันคือสัตว์อสูรโปร่งใส ตัวขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ รูปร่างเหมือนปลาหมึกยักษ์ขาสั้น

ขาของมันสั้นมาก ยาวเท่ากับนิ้วมือคนเท่านั้น แต่มีถึงแปดขา ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มหยุ่นๆ

สัตว์อสูรโปร่งใสมีดวงตาเพียงข้างเดียว ขนาดใหญ่เท่าไข่ไก่ และดวงตานั้นก็โปร่งใสเช่นเดียวกัน

"แปลกจัง ไม่มีอวัยวะภายใน แต่ขยับได้..."

ซูซูพึมพำเสียงเบา

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าดังขึ้น ซูซูเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นมู่เหลียงและคนอื่นๆ ก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพทันที

ซูซูเอ่ยทักทายเสียงหวาน

"ท่านมู่เหลียง ท่านฉินหลาน ท่านลี่เยว่"

"เข้าเวรดึก เริ่มชินรึยัง?"

มู่เหลียงถามด้วยความเอ็นดู

ซูซูพยักหน้าหงึกๆ ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"อื้อๆ ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ"

"ดีแล้ว"

มู่เหลียงยิ้ม ก่อนจะเบนความสนใจไปที่สัตว์อสูรในกรง

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของสัตว์อสูร เขาก็เผยสีหน้าประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสิ่งมีชีวิตที่โปร่งใสโดยสมบูรณ์แบบนี้

"นี่คือสัตว์อสูรตัวอะไร?"

มู่เหลียงร้องทักด้วยความสงสัย

ลี่เยว่ส่ายหน้า

"ไม่รู้เหมือนกัน ทาสพวกนั้นก็ไม่มีใครรู้จักเลย"

"งั้นเหรอ..."

มู่เหลียงยื่นมือออกไป ลองแหย่เข้าไปในกรงเพื่อหยั่งเชิง

"มู่เหลียง ระวังด้วยนะคะ"

หยู่ฉินหลานรีบเตือน

"ไม่เป็นไรหรอก"

มู่เหลียงตอบอย่างใจเย็น

ผิวหนังของเขาแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ามานานแล้ว กระดูกยิ่งแข็งยิ่งกว่าเหล็กเสียอีก

ทันใดนั้น สัตว์อสูรโปร่งใสก็ขยับตัว มันยกขาสั้นป้อมขึ้นมา แล้วห่อหุ้มฝ่ามือของมู่เหลียงเข้าไปในตัวของมัน

"อ๊ะ มู่เหลียง ระวัง!!"

ลี่เยว่ตกใจ ตะโกนเตือนเสียงหลง

"ไม่เป็นไร"

มู่เหลียงหันกลับมายิ้ม ปลอบโยนให้ลี่เยว่คลายกังวล

ลี่เยว่ยังมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ได้วางใจลงแม้แต่น้อย

มู่เหลียงอดทนไม่ตอบโต้ เฝ้ามองการกระทำของสัตว์อสูรโปร่งใสอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเขา

-ติ๊ง! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถฝึกฝนได้ ต้องการฝึกฝนหรือไม่?-

มู่เหลียงยังไม่ตอบรับ เขาอยากรอดูว่าเจ้าสัตว์อสูรโปร่งใสจะทำอะไรต่อ

ซูซูพูดพึมพำเสียงเบาหวิว

"ดูเหมือนน้ำมูกเลย ไม่เห็นน่ารักสักนิด"

"..."

คิ้วของมู่เหลียงกระตุก คำเปรียบเปรยของสาวใช้ตัวน้อยนี่ช่างเห็นภาพจริงๆ