ตอนที่ 1235 สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย

ลี่เยว่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเย็นชาลงทันที

ไซเรนสาวยังคงขยับริมฝีปากเอ่ยคำแบบไร้เสียงต่อ

"เมื่อตอนกลางวันฉันเห็นคุณ มีอะไรให้ช่วยไหม?" นี่คือความหมายที่เธอสื่อออกมา

ลี่เยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง อีกฝ่ายมองเห็นเธอได้อย่างนั้นหรือ?

ไซเรนสาวดูเหมือนจะรู้ถึงความสงสัยของเด็กสาวผมเงิน จึงขยับปากบอกอีกครั้ง

"พวกเราเผ่าไซเรนสามารถปล่อยคลื่นที่มองไม่เห็นออกมา เพื่อใช้ตรวจสอบวัตถุที่มองไม่เห็นได้ อย่างเช่นตัวคุณ"

ลี่เยว่ถึงกับบางอ้อ ที่แท้อีกฝ่ายไม่ได้มองเห็นด้วยตา แต่ใช้คลื่นเสียงในการตรวจสอบตำแหน่งของเธอ

ไซเรนสาวถามต่อ "คุณกำลังหาอะไรอยู่เหรอ?"

ลี่เยว่ขมวดคิ้ว เธอตอบกลับไม่ได้ และไม่อยากให้คนอื่นรู้ตัว

เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสาม คราวนี้มองเห็นชายฉกรรจ์สองคนกำลังนอนหลับสนิท น่าจะเป็นคนที่อยู่เฝ้าร้านค้าทาสในตอนกลางคืน

ขณะที่เธอกำลังจะขึ้นไปชั้นสาม ไซเรนสาวกลับทำเสียงดังขึ้นมา

ซ่า ซ่า...

น้ำในอ่างกระเพื่อมไหว ดึงดูดความสนใจของลี่เยว่

ลี่เยว่ชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วหันกลับมามองไซเรนสาว

ไซเรนสาวขยับปากอีกครั้ง "ชั้นสามมียามเฝ้าอยู่สองคน แต่ที่ชั้นหนึ่งยังมีอยู่อีกคนหนึ่ง เจ้านั่นเก่งที่สุด"

รูม่านตาของลี่เยว่หดเกร็ง ชั้นหนึ่งยังมีอีกคน?

เธอเลิกคิดเรื่องขึ้นชั้นสาม หันหลังเดินกลับลงไปที่ชั้นหนึ่งเพื่อตรวจสอบทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียดอีกครั้ง

ในที่สุด ลี่เยว่ก็พบชายคนหนึ่งนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ที่มุมใต้บันได

เขาไม่ได้อยู่ในกรงเหล็ก ทั้งมือและเท้าก็ไม่มีโซ่ตรวนพันธนาการ สิ่งเหล่านี้ยืนยันได้ว่าเขาไม่ใช่ทาส แต่เป็นยามเฝ้าการณ์

ลี่เยว่เดินลงบันได ย่องเบาเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้ายามคนนั้น เธอหยิบขวดแก้วใบเล็กออกมา เทละอองเกสรดอกหมอก ที่บรรจุอยู่ด้านใน แล้วโปรยเบาๆ ที่ปลายจมูกของชายคนนั้น

เมื่อเขาสูดหายใจ ละอองเกสรหมอกก็ถูกสูดเข้าไปในร่างกาย ทำให้เขาหลับลึกไปโดยสมบูรณ์

ลี่เยว่ลองยื่นมือไปหยิกแขนเขาแรงๆ อีกฝ่ายนิ่งสนิทราวกับตายไปแล้ว ไม่มีการตอบสนองใดๆ

เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วหันหลังกลับขึ้นไปข้างบน ใช้วิธีเดียวกันจัดการยามเฝ้าการณ์สองคนที่ชั้นสามจนสลบไสลไม่ได้สติ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ลี่เยว่กลับมาที่ชั้นสอง ไซเรนสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใช้สายตาเรียบเฉยมองมาที่เธอ

ลี่เยว่คลายสถานะล่องหน เผยร่างจริงออกมามองหน้าอีกฝ่ายเช่นกัน

"ทำไมถึงช่วยฉัน?"

เธอเอ่ยถามเสียงเบา เพื่อไม่ให้ทาสคนอื่นตื่น

"ฉันอยากออกไปจากที่นี่ คุณช่วยฉันได้ไหม?"

ไซเรนสาวยื่นเงื่อนไขของตัวเอง

ลี่เยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา

"ได้ แต่เธอต้องไปเมืองเต่าทมิฬกับฉัน"

"ตกลง ขอแค่ได้ออกไปจากที่นี่ก็พอ"

ไซเรนสาวพยักหน้าเร็วจี๋ แววตามีประกายแห่งความยินดี

หยางปิงเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เห็นลี่เยว่เผยตัวออกมา ก็เข้าใจทันทีว่าอันตรายในร้านค้าทาสถูกกำจัดหมดแล้ว เธอจึงคลายสถานะล่องหนเช่นกัน มองลี่เยว่กับไซเรนสาวด้วยความสงสัย

ลี่เยว่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังด้วยความรู้สึกหวาดเสียว ซึ่งทำให้หยางปิงใจหายวาบ รีบลงไปตรวจสอบที่ชั้นล่างอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

เมื่อเห็นชายนอนสลบเหมือดอยู่ที่มุมบันได เธอก็รู้สึกโล่งใจ โชคดีที่อีกฝ่ายหลับสนิทจึงไม่ตื่นขึ้นมาเสียก่อน

ตอนที่หยางปิงกลับขึ้นมาบนชั้นสอง ลี่เยว่หากุญแจเจอแล้ว และกำลังไขตรวนพันธนาการให้ไซเรนสาว

"ขอบคุณนะ"

ไซเรนสาวกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

ลี่เยว่กระซิบเสียงต่ำ

"อย่าเพิ่งพูด ยังต้องพาคนอื่นไปด้วยอีก"

ไซเรนสาวรีบหุบปาก พยักหน้าอย่างรู้งาน

"เธอดูแลทางนี้ เดี๋ยวฉันไปชั้นหนึ่งเอง"

หยางปิงทำมือส่งสัญญาณ

"ตกลง"

ลี่เยว่พยักหน้า

หยางปิงเหลือบมองไซเรนสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินลงไปชั้นล่าง

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าจอมเวท แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันรู้ว่านายยังไม่หลับ มาคุยกันหน่อยไหม?"

คำพูดของหยางปิงทำให้จอมเวทที่หลับตาอยู่ลืมตาโพลง เมื่อเห็นหยางปิง แววตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจ

"เธอเป็นใคร?"

จอมเวทถามเสียงแหบแห้ง

"ตอนนี้ยังไม่ต้องรู้หรอก"

หยางปิงตอบหน้านิ่ง

"เธอเป็นคนของเมืองเต่าทมิฬสินะ มีธุระอะไร?"

จอมเวทพินิจดูชุดเกราะบนตัวหยางปิง มันเหมือนกับชุดที่ลี่เยว่ใส่เมื่อตอนกลางวัน เขาจึงจำได้

หยางปิงถามเสียงเรียบ

"อยากออกไปจากที่นี่ไหม?"

จอมเวทเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถาม

"เธอจะช่วยพาฉันหนี?"

หยางปิงตอบเสียงใส

"ช่วยพาหนีได้ แต่นายต้องกลับไปเมืองเต่าทมิฬกับฉัน ทำงานให้ครบห้าปีแล้วจะคืนอิสระให้"

"ทำงานห้าปีน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ประเด็นสำคัญคือเธอจะทำให้ฉันรอดตายได้หรือเปล่า"

จอมเวทแค่นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง

เขาถูกร้านค้าทาสบังคับให้กินยาวิเศษที่เป็นพิษร้ายแรง ต้องกินยาแก้พิษทุกสามวัน ไม่อย่างนั้นต้องตายสถานเดียว

ถ้าเขาหนีออกไป แล้วภายในสามวันไม่มียาแก้พิษ ก็มีแต่ทางตายเท่านั้น

"ฉันมีวิธีแก้พิษในตัวนาย อยากจะลองดูไหม"

หยางปิงเอียงคอถาม

"จริงเหรอ?"

จอมเวทเบิกตากว้าง ลมหายใจเริ่มติดขัด

"แน่นอน"

หยางปิงหยิบขวดแก้วออกมาสองใบจากข้างเอว

ขวดหนึ่งบรรจุน้ำชาประกายแสง อีกขวดบรรจุน้ำตานางฟ้าอยู่ไม่กี่หยด

เธอเขย่าขวดแก้วในมือไปมาแล้วถามว่า

"จะลองไหม?"

"เอาสิ"

จอมเวทรับคำโดยไม่ลังเล

หยางปิงเลิกคิ้ว ถามย้อนกลับไป

"ไม่กลัวว่าเป็นยาพิษเหรอ?"

จอมเวทฉีกยิ้ม เย้ยหยันว่า

"เธออยากให้ฉันทำงานให้ จะวางยาให้ฉันตายทำไม?"

หยางปิงเบ้ปาก ตอบเสียงเย็น

"นายเข้าใจผิดแล้ว ที่ต้องทำงานให้น่ะ คือทำงานให้ท่านเจ้าเมืองของเราต่างหาก"

"ได้ๆ รีบให้ฉันลองเร็วเข้า"

จอมเวทเร่งเร้า

หยางปิงเปิดขวดแก้วที่ใส่น้ำชาประกายแสง แล้วส่งลอดช่องกรงให้จอมเวท

ดวงตาของจอมเวทเป็นประกาย เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาจากน้ำชาประกายแสง

"ดื่มซะ อย่าเสียเวลา"

หยางปิงเร่ง

จอมเวทลังเลเล็กน้อย ก่อนจะรับไปแล้วกระดกชาประกายแสงในขวดลงคอ

อึก อึก...

น้ำชาไหลลงคอเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความเจ็บปวดเสียดแทงขึ้นที่หน้าท้อง

"อึก!"

จอมเวทส่งเสียงร้องในลำคอ ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้าน

สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หยางปิง

"เกิดอะไรขึ้น?"

หยางปิงขมวดคิ้ว

วินาทีถัดมา ร่างกายของจอมเวทก็กระตุกเกร็งอีกครั้ง แล้วกระอักเลือดสีดำคำโตออกมา

จอมเวทไอโขลกๆ แต่ลมหายใจกลับแข็งแรงขึ้นมาก สภาพจิตใจก็ดูดีขึ้นถนัดตา

"ได้ผลแฮะ"

บนใบหน้าของเขาเริ่มมีรอยยิ้ม สายตามองหยางปิงด้วยความเร่าร้อน

"งั้นก็กลับไปกับฉัน"

หยางปิงเก็บขวดแก้วอีกใบลงไป

จอมเวทตะโกนขัดขึ้น

"เดี๋ยวสิ! ในตัวฉันยังมีพิษตกค้างอยู่ ขอยาวิเศษให้ฉันกินอีกหน่อย"

"ไว้ไปถึงเมืองเต่าทมิฬ แล้วจะให้ยาวิเศษชุดใหม่"

หยางปิงตอบเสียงเรียบ

"ไม่ได้ ต้องเอามาให้ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่กลับไปกับเธอแน่"

จอมเวทฉีกยิ้มกว้าง

"ถ้าอย่างนั้น ก็ตายซะเถอะ"

แววตาของหยางปิงเย็นยะเยือก

เธอชักปืนสไนเปอร์ออกจากเอว แล้วจ่อปากกระบอกปืนไปที่หน้าผากของจอมเวททันที

"..."

รอยยิ้มลำพองใจบนหน้าจอมเวทแข็งค้าง สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามา

"อย่านะ! ฉันแค่ล้อเล่น"

เขารีบร้องขอชีวิต

"เหรอ?"

สายตาของหยางปิงเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง นิ้วเรียวเกี่ยวอยู่ที่ไกปืนเตรียมพร้อมเหนี่ยวไก