ตอนที่ 1227 ความรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัว

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วกลับมาพิจารณาหญิงงามอสรพิษอย่างจริงจังอีกครั้ง

เขาเมินเฉยต่อดวงตาที่เย้ายวนและเต็มไปด้วยเสน่ห์คู่นั้น พยายามมองหาความเป็นนักปรุงยาในตัวเธอ แต่ก็มองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

"นายท่าน พาข้ากลับไปด้วยเถอะค่ะ"

หญิงงามอสรพิษยกมือขึ้นสางผมลอนสีแดงเพลิง ขนตายาวงอนสั่นไหวระริก

มู่เหลียงทำหูทวนลมกับคำพูดของเธอ หันไปถามมู่หรูเสียด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"หญิงงามอสรพิษราคาเท่าไหร่?"

มู่หรูเสียหรี่ตาลง มุมปากฉีกยิ้มกว้างพลางตอบว่า

"ถ้านายท่านอยากได้ สองร้อยเหรียญทองก็พาตัวไปได้เลยครับ"

"สองร้อยเหรียญ นั่นแพงเกินไปแล้ว"

ลี่เยว่ส่ายหน้า

มนุษย์ครึ่งอสูรราคาแค่สามเหรียญทอง แต่หญิงงามอสรพิษกลับมีราคาสูงถึงสองร้อยเหรียญทอง

"โฮะๆ... นายท่านลองไปสืบดูข้างนอกได้เลยครับ สองร้อยเหรียญทองสำหรับหญิงงามอสรพิษ ถือว่าถูกมากแล้วนะครับ"

มู่หรูเสียฉีกยิ้มกว้าง

"ใช่แล้ว"

มู่เจียวแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณปู่ถึงต้องเสนอราคาถูกขนาดนี้ให้มู่เหลียงด้วย

"ที่นี่มีมนุษย์ครึ่งอสูรไหม?"

มู่เหลียงถามเสียงเรียบ

มู่หรูเสียตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลน

"ไม่มีหรอกครับ มนุษย์ครึ่งอสูรมันธรรมดาเกินไป"

มู่เจียวเชิดหน้าพูดอย่างถือดี

"มนุษย์ครึ่งอสูรจะไปสู้หญิงงามอสรพิษได้ยังไง"

มู่เหลียงไม่ได้ตอบโต้คำพูดเหน็บแนมของเธอ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเดินขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อดูว่ายังมีทาสคนอื่นที่น่าสนใจอีกหรือไม่

ตึก ตึก ตึก...

ลี่เยว่และคนอื่นๆ เดินตามขึ้นไป

พื้นที่บนชั้นสองเล็กกว่าชั้นหนึ่งเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยกรงเหล็กวางเรียงราย ทาสในกรงเหล็กมีทั้งชายและหญิง สภาพจิตใจดูดีกว่าพวกที่อยู่ชั้นล่างมาก

มู่เหลียงกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วแสร้งถามขึ้นลอยๆ ว่า

"ตอนที่ฉันเข้ามา เห็นทาสสองคนอยู่ที่หน้าประตู ช่วยเล่าเรื่องของสองคนนั้นให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิครับ"

มู่หรูเสียพยักหน้า แล้วหันไปมองหลานสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย

"คนที่ผอมกว่าคือนักเวทธาตุไม้ระดับหก มาจากอาณาจักรทูฉีอันห่างไกล"

มู่เจียวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ส่วนอีกคนเคยเป็นอัศวินระดับห้า แต่พ่ายแพ้ในสงคราม ถูกศัตรูจับตัวได้แล้วขายมาที่นี่"

"อัศวินระดับห้า กับนักเวทธาตุไม้ระดับหก!!"

ไป๋สวงเผยสีหน้าตกใจ

มู่หรูเสียพยักหน้ากล่าวว่า

"ถูกต้องครับ ถ้าสนใจก็ซื้อกลับไปได้ เป็นตัวเลือกที่ดีในการเฝ้าบ้านเฝ้าเรือนเลยล่ะครับ"

มู่เหลียงแกล้งทำเป็นสงสัย

"ด้วยความแข็งแกร่งระดับนั้น การจะหนีไปน่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ ถ้าฉันซื้อกลับไป จะควบคุมพวกเขาได้ยังไง?"

"โฮะๆ พวกเขาได้กินยาวิเศษที่เป็นพิษร้ายแรงเข้าไปแล้ว ทุกสามวันต้องกินยาแก้พิษหนึ่งครั้ง ไม่อย่างนั้นพิษจะกำเริบจนตาย"

มู่หรูเสียหยิบขวดเซรามิกใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ

เขาเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า

"พิษชนิดนี้มีแค่ยาแก้พิษชนิดนี้เท่านั้นที่บรรเทาได้ และต้องกินไปตลอดชีวิต ไม่อย่างนั้นก็มีแต่ตายสถานเดียว"

มู่เหลียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ถามกลับไปว่า

"ถ้าฉันซื้อพวกเขาไป คุณจะให้สูตรปรุงยาแก้พิษมาด้วยหรือเปล่า?"

มู่หรูเสียส่ายหน้า

"แน่นอนว่าไม่ครับ ผมจะให้ยาแก้พิษสำหรับหนึ่งปีแก่ท่านก่อน หลังจากนั้นจะจัดหาให้ปีละครั้ง"

"ให้ปีละครั้ง?"

มู่เหลียงแค่นหัวเราะ

เขาหมุนตัวกลับมา มองมู่หรูเสียด้วยสายตาสงบนิ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"แล้วถ้าอีกหนึ่งปีให้หลัง พวกคุณหายตัวไป ฉันจะไปตามเอายาแก้พิษส่วนที่เหลือได้จากที่ไหน?"

"ไม่มีทางหรอกครับ ร้านนี้เป็นของท่านดยุค จะหายไปได้ยังไง"

มู่หรูเสียตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

"ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก"

มู่เหลียงเอียงคอเล็กน้อย พูดอย่างไม่ใส่ใจ

"อีกอย่าง ดยุคนี่ทรงอำนาจหรือแข็งแรงขนาดนั้นเลยหรอ?"

จะตายเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้เลย

"ท่านดยุคแน่นอนว่าต้องแข็งแรงและทรงอำนาจอยู่แล้ว ความแข็งแกร่งไม่แพ้หัวหน้าอัศวินหรอกย่ะ"

มู่เจียวถลึงตามองมู่เหลียง ใบหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

"เจียวเจียว หุบปาก"

มู่หรูเสียขมวดคิ้ว

"คุณปู่..."

มู่เจียวทำแก้มป่อง

มู่หรูเสียปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง พูดเสียงขรึมว่า

"อย่าพูดจาส่งเดช"

"ค่ะ"

มู่เจียวเบะปากทำหน้ามุ่ย

มู่หรูเสียหันกลับมามองมู่เหลียง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า

"ตกลงนายท่านอยากได้ทาสสองคนนั้นไหมครับ?"

"ไม่อยากได้แล้ว"

มู่เหลียงตอบกลับสั้นๆ

"......"

มุมปากของมู่หรูเสียกระตุกยิก เกิดความรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัวเล่น

มู่เหลียงเดินวนดูรอบชั้นสอง ไม่นานก็สะดุดตากับทาสอีกคนที่น่าสนใจ

นั่นคือทาสหญิงที่ถูกขังอยู่ในอ่างน้ำขนาดใหญ่ แขนขาของเธอมีเกล็ดละเอียดปกคลุม ใบหูมีลักษณะคล้ายครีบปลา

"เอ๊ะ ที่นี่มีไซเรนด้วยเหรอ!?"

ไป๋สวงร้องอุทานด้วยความแปลกใจ

"นี่คือไซเรนสินะ"

มู่เหลียงพิจารณาไซเรนในอ่างน้ำอย่างสนอกสนใจ

เขาเคยได้ยินไป๋สวงพูดถึงไซเรนมาก่อน เธอเคยเปรียบเทียบเสียงร้องเพลงของสาวน้อยหูกระต่ายกับไซเรน โดยบอกว่าไซเรนนั้นเหนือกว่า

ไซเรนตนนั้นนั่งคุดคู้อยู่ในอ่างน้ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองมู่เหลียงด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่ากระดาษ

มู่หรูเสียรีบโฆษณา

"ไซเรนตัวนี้เพิ่งได้มาเมื่อสามวันก่อนครับ รูปร่างหน้าตาเกรดพรีเมียม เสียงไพเราะยั่วยวน เป็นของเล่นที่หาได้ยากยิ่งเลยนะครับ"

"แค่เสียงเพราะอย่างเดียวเหรอ?"

มู่เหลียงถาม

"แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

มู่หรูเสียฉีกยิ้มกว้าง

"ไม่พอ"

มู่เหลียงส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป

ใบหน้าของมู่หรูเสียดำคล้ำลงอีกครั้ง แต่พอนึกถึงฐานะของอีกฝ่าย เขาก็จำต้องข่มอารมณ์เอาไว้ในใจ

แววตาของเขาฉายแววอำมหิต จ้องมองแผ่นหลังของมู่เหลียง พลางวางแผนในใจว่าจะเอาอุปกรณ์เวทระดับสูงเหล่านั้นมาครอบครองได้อย่างไร

มู่เหลียงไม่ได้ขึ้นไปชั้นสาม เขาเดินกลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง

เขามองหญิงงามอสรพิษในกรง แล้วส่งสัญญาณสั่ง

"ลี่เยว่ จ่ายผลึกอสูรให้เขา ฉันเอาหญิงงามอสรพิษคนนี้"

"ค่ะ"

ลี่เยว่ดวงตาเป็นประกาย หยิบถุงหนังสัตว์ออกมา นับผลึกอสูรให้มีมูลค่าเท่ากับจำนวนเหรียญทอง แล้วยื่นให้กับมู่เจียว

ภายในกรง ดวงตาคู่สวยของหญิงงามอสรพิษสว่างวาบขึ้น ร่างกายเกร็งจนโซ่ตรวนตึงเขม็ง

มู่หรูเสียถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"รับแค่หญิงงามอสรพิษเหรอครับ?"

"อืม"

มู่เหลียงพยักหน้า

"......"

มู่หรูเสียพูดไม่ออกอีกครั้ง เปลืองน้ำลายมาตั้งนาน สุดท้ายขายได้แค่หญิงงามอสรพิษคนเดียว แถมยังขายไปแค่สองร้อยเหรียญทอง การค้านี้ขาดทุนย่อยยับ อุตส่าห์เอาของดีมาล่อแต่กลับไม่ติดเบ็ด

"มีปัญหาอะไรไหม?"

มู่เหลียงมองชายชราด้วยสายตาสงบนิ่ง

"ไม่มีครับ"

มู่หรูเสียทำหน้าบอกบุญไม่รับ หันหลังไปไขกุญแจกรงเหล็ก แล้วปลดโซ่ตรวนที่ล่ามหญิงงามอสรพิษกับกรงออก

"นายท่าน ข้าจะปรนนิบัติท่านอย่างดีเลยค่ะ"

หญิงงามอสรพิษยิ้มอย่างมีความนัย พลางขยับตัวจะเข้ามาใกล้มู่เหลียง

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

ลี่เยว่ยกมือขึ้น ปลายลูกธนูจ่ออยู่ที่ลำคอของหญิงงามอสรพิษทันที

"......"

ร่างของหญิงงามอสรพิษแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก

"ไปกันเถอะ"

มู่เหลียงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกไป

เพราะหญิงงามอสรพิษเป็นนักปรุงยา เขาถึงอยากซื้อเธอไว้ ไม่อย่างนั้นเธอก็ไร้ค่าสำหรับเขา

เด็กสาวผมเงินเก็บลูกธนู แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางประตู

"ตามมา"

"ค่ะ"

หญิงงามอสรพิษพรูลมหายใจออกยาว บิดเอวใช้หางเลื้อยตามหลังมู่เหลียงไป

หน่วยพิทักษ์เนินสูงเข้ามาคุ้มกันมู่เหลียงไว้ตรงกลางอีกครั้ง แล้วพากันเดินออกจากร้านค้าทาสไป

มู่หรูเสียยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองกลุ่มของมู่เหลียงที่เดินจากไป แววตาเย็นชาจนน่ากลัว

มู่เจียวถามอย่างไม่เข้าใจ

"คุณปู่ การค้าครั้งนี้ขาดทุนนะคะ"

"ไม่ขาดทุนหรอก เดี๋ยวก็ได้คืนมา"

มู่หรูเสียแสยะยิ้ม ขอแค่ได้อุปกรณ์เวทระดับสูงพวกนั้นมา ทุกอย่างก็คุ้มค่า

"หนูไม่เข้าใจ"

มู่เจียวเบะปาก

มู่หรูเสียเตือนว่า

"เดี๋ยวเจ้าก็จะเข้าใจเอง คราวหน้าอย่าพูดถึงความแข็งแกร่งของท่านดยุคต่อหน้าคนนอกอีก เข้าใจไหม?"

"ทราบแล้วค่ะ"

มู่เจียวรับคำส่งๆ

"เจ้านี่นะ นิสัยใจร้อนเกินไปจริงๆ"

มู่หรูเสียถอนหายใจ

"เปล่าสักหน่อย"

มู่เจียวแค่นเสียงในลำคอ แล้วเดินหนีไป