ตอนที่ 1223 รู้สึกว่าถูกเทียบรัศมี

"ไป๋สวง!?"

เมยเท่อตะโกนเรียก เมื่อเห็นน้องสาวเดินตามมู่เหลียงไปข้างหน้า

"พี่รอง พี่ช่วยทางนี้ไปก่อนนะ ฉันจะตามมู่เหลียงไปตลาดค้าทาส"

ไป๋สวงหันกลับมาโบกมือให้

"..."

เมยเท่อมุมปากกระตุก

เขาเอ่ยเตือนด้วยความจนใจ

"ตลาดค้าทาสมันวุ่นวายนะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

"มีมู่เหลียงอยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอกน่า"

ไป๋สวงยิ้มหวานราวดอกไม้บาน ก่อนจะหันหลังเดินตามมู่เหลียงขึ้นรถม้าไป

หมาป่าจันทราคำรามต่ำๆ ก่อนจะลากรถเคลื่อนตัวออกจากเขตสลัม

"ตลาดค้าทาสไปทางนี้"

ไป๋สวงช่วยบอกทาง

เหยาเอ๋อควบคุมบังคับทิศทาง ให้หมาป่าจันทรากลับตัว มุ่งหน้าไปยังตลาดค้าทาส

ตลาดค้าทาสอยู่คนละทิศกับสลัม จึงต้องเดินทางผ่ากลางเมืองซาลุนเอ๋อไป

ภายในห้องโดยสาร มู่เหลียงหันมาถาม

"จากบ้านไปตั้งนานเพิ่งจะได้กลับมา ไม่อยู่กับท่านพ่อท่านแม่หน่อยเหรอ?"

ไป๋สวงส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"เอาไว้ตอนเย็นก็ได้ค่ะ ตอนกลางวันพวกท่านยุ่งจะตาย คลื่นอสูรเพิ่งจะผ่านพ้นไป มีเรื่องให้จัดการเยอะแยะเลย"

เมืองซาลุนเอ๋อยังอยู่ในช่วงฟื้นฟูบูรณะ ภารกิจจึงรัดตัว

"อย่างนี้นี่เอง..."

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

ไป๋สวงถามด้วยความสงสัย

"มู่เหลียง นายจะซื้อทาสไปทำไมเหรอ?"

"เอาไปทำนา"

มู่เหลียงตอบสั้นๆ

ถ้าเขาจะซื้อทาส ก็ย่อมตั้งใจจะเอาไปใช้แรงงานง่ายๆ เช่น การเพาะปลูก หรือทำงานในโรงงานระบบสายพาน

ไป๋สวงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอุทาน

"เอ๊ะ ซื้อทาสไปทำนาเนี่ยนะ?"

"ใช่"

มู่เหลียงพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

ไป๋สวงทำท่าครุ่นคิด

"งั้นก็ต้องซื้อพวกที่ร่างกายกำยำแข็งแรงหน่อยสิคะ แต่ทาสพวกนี้ราคาถูกมาก ใช้เหรียญทองไม่กี่เหรียญก็ซื้อได้ตั้งเยอะแล้ว"

"อืม เดี๋ยวค่อยไปดูกัน"

มู่เหลียงพยักหน้า

ลี่เยว่เหลือบมองไป๋สวง แววตาที่อีกฝ่ายมองมู่เหลียงดูแปลกๆ คล้ายกับสายตาที่โหย่วเฟ่ยและซิไป๋ฉีมองมู่เหลียงไม่มีผิด

"พี่ลี่เยว่คะ มีอะไรหรือเปล่า?"

ไป๋สวงเอียงคอมองเด็กสาวผมเงิน

"ไม่มีอะไร"

ลี่เยว่ส่ายหน้า สีหน้ายังคงราบเรียบ

ไป๋สวงถามเสียงใส

"พี่ลี่เยว่ ฉันอยากถามมาตลอดเลยว่าเกราะที่พี่ใส่อยู่ใครเป็นคนสร้างเหรอคะ มันสวยมากเลย"

"มู่เหลียงเป็นคนสร้าง"

ลี่เยว่ตอบเสียงเบา

"เอ๊ะ จริงเหรอ?"

ไป๋สวงเบิกตากว้าง

"อืม"

มู่เหลียงขานรับในลำคอ

ไป๋สวงกลอกตาไปมา พูดอ้อนๆ ว่า

"มู่เหลียง ฉันอยากได้เกราะแบบนี้บ้างจัง ต้องใช้ผลึกอสูรกี่ก้อน?"

มู่เหลียงส่ายหน้า ตอบเสียงเรียบ

"โทษทีนะ วัตถุดิบสำหรับสร้างเกราะภูติผีหมดแล้วน่ะ"

มุมปากของลี่เยว่ยกขึ้นเล็กน้อย รู้ดีว่ามู่เหลียงกำลังปฏิเสธไป๋สวงทางอ้อม

เกราะภูติผีเป็นอุปกรณ์เฉพาะของหน่วยลอบสังหารภูติผี จะยกให้คนนอกง่ายๆ ได้อย่างไร

"งั้นเหรอคะ..."

ไป๋สวงทำหน้าเสียดาย

แต่เธอยังไม่ถอดใจ ถามต่อว่า

"งั้นถ้าฉันหาวัตถุดิบที่คล้ายๆ กันมาได้ นายช่วยสร้างเกราะแบบนี้ให้ฉันสักชุดได้ไหม?"

มู่เหลียงตอบเรียบๆ

"ได้ แต่ค่าหลอมสร้างคือผลึกอสูรระดับ 8 หนึ่งก้อนนะ"

"ตกลง!"

ไป๋สวงรับปากทันทีโดยไม่ต้องคิด

เธอนึกถึงคำกำชับของบิดาขึ้นมาได้ จึงหันไปถาม

"มู่เหลียง เมืองเต่าทมิฬจะอยู่ที่อาณาจักรไห่ถิงนานแค่ไหนเหรอ?"

"อย่างเร็วก็หนึ่งเดือน อย่างช้าก็ครึ่งปี"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมากในอาณาจักรไห่ถิง ตอนนี้เขายังไม่คุ้นเคยกับทวีปใหม่แห่งนี้ การพักอยู่ที่นี่สักพักจะช่วยให้มีเวลาสืบหาข่าวสาร ทำความเข้าใจทวีปใหม่ และขยายธุรกิจออกไปพร้อมๆ กัน

อาณาจักรไห่ถิงเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ที่นี่มีโอกาสในการหาผลึกอสูรมากมาย อยู่ให้นานหน่อยย่อมดีกว่า

"ค่ะ"

ไป๋สวงกะพริบตาสีม่วงทองปริบๆ เท่านี้ก็กลับไปรายงานท่านพ่อได้แล้ว

ในใจเธอกลับภาวนาให้มู่เหลียงอยู่อาณาจักรไห่ถิงให้นานที่สุด จะได้เจอเขาบ่อยๆ

ภายในห้องโดยสารเงียบไปครู่หนึ่ง ไป๋สวงก็หาเรื่องใหม่มาชวนมู่เหลียงคุยเล่นต่อ

มู่เหลียงนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปถาม

"จริงสิคุณหนูไป๋สวง ศิลามนตราสามารถหาซื้อได้ที่ไหนบ้าง?"

เขาเคยฟังไป๋สวงเล่าว่า การที่คนคนหนึ่งจะเป็นจอมเวทได้ ต้องมีแก่นจิตวิญญาณในตัวก่อน

แก่นจิตวิญญาณเปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์แห่งพลังเหนือธรรมชาติ และเป็นตัวกำหนดว่าคนคนนั้นจะเรียนรู้และใช้ออกด้วยเวทมนตร์ประเภทใด

และการตรวจสอบว่าใครมีแก่นจิตวิญญาณหรือไม่ สามารถทำได้โดยใช้แร่ธรรมชาติชนิดหนึ่ง ซึ่งแร่ชนิดนี้ถูกเรียกว่าศิลามนตรา

"ศิลามนตราหายากมากเลยค่ะ ฉันรู้แค่ว่าในพระราชวังมี แล้วก็ที่สมาคมจอมเวทก็น่าจะมี นอกเหนือจากนั้นฉันก็ไม่รู้แล้วค่ะ"

ไป๋สวงส่ายหน้า

มู่เหลียงทำหน้าสงสัย

"สมาคมจอมเวท?"

ไป๋สวงอธิบาย

"เป็นขุมอำนาจที่ก่อตั้งโดยเหล่าจอมเวทล้วนๆ ค่ะ คอยดูแลจัดการจอมเวทนับแสนคนทั่วทั้งทวีป"

"เข้าใจแล้ว"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

ในใจเริ่มวางแผนว่าจะหาศิลามนตรามาสักก้อนได้อย่างไร เพื่อที่จะนำมาใช้สร้างจอมเวทของตัวเอง

"มู่เหลียง นายอยากได้ศิลามนตราเหรอ?"

ไป๋สวงถามเสียงใส

"ใช่"

มู่เหลียงพยักหน้า

ไป๋สวงทำท่าครุ่นคิด

"เดี๋ยวฉันกลับไปถามท่านพ่อให้นะคะ เผื่อว่าจะมีศิลามนตราเหลืออยู่บ้าง"

"ขอบใจนะ"

ดวงตาสีดำของมู่เหลียงเป็นประกายขึ้นมา

มู่เหลียงถามต่อ

"แล้วที่เมืองซาลุนเอ๋อมีร้านขายหนังสือไหม?"

เขาอยากซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับเวทมนตร์ และหนังสือประวัติศาสตร์ของทวีปนี้มาศึกษาดูบ้าง

"ร้านขายหนังสือเหรอ..."

ไป๋สวงเอียงคอใช้ความคิด

เธอส่ายหน้า พร้อมรับปากว่า

"อันนี้ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ เดี๋ยวกลับไปฉันจะให้คนไปตรวจสอบให้ แล้วจะมาบอกอีกที"

"ได้"

มู่เหลียงไม่ได้ปฏิเสธความหวังดี

เขาหันไปมองเด็กสาวผมเงิน เธอก็พยักหน้ารับรู้ เข้าใจความหมายของมู่เหลียงดีว่าตั้งใจจะให้คนไปสืบหาแหล่งขายหนังสือในเมืองซาลุนเอ๋อหลังจากกลับไป

มู่เหลียงนึกอะไรขึ้นได้อีก หันกลับไปมองไป๋สวง แววตาไหวระริกเล็กน้อย

เขาคิดว่า ในพระราชวังน่าจะมีหนังสืออยู่ไม่น้อย ลองไปดูดีไหมนะ?

"มีอะไรเหรอคะ?"

ไป๋สวงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไร"

มู่เหลียงหลุบตาลง

ไป๋สวงหาหัวข้อสนทนาใหม่ หันมาพูดว่า

"มู่เหลียง ยังมีอีกเรื่องที่ฉันลืมถามนายไปเลย"

"ว่ามาสิ"

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นเป็นเชิงอนุญาต

ไป๋สวงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหน้าหนาถามออกไป

"ท่านพ่อฝากมาถามน่ะค่ะว่า ชุดที่นายใส่เมื่อคืน ท่านสามารถหาซื้อได้ที่ไหน?"

"ชุดนั้นเป็นชุดสั่งตัดพิเศษ ใช้เวลาทำเป็นเดือน ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ"

มู่เหลียงกล่าวเตือน

"แปลว่าหาซื้อได้ใช่ไหมคะ?"

ดวงตาของไป๋สวงเป็นประกาย

มู่เหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา

"แบบที่ใกล้เคียงกันก็พอมี ตัวละหนึ่งผลึกอสูรระดับ 6 ต้องใช้เวลาตัดเย็บหนึ่งเดือน"

เจตนาของเขาคือต้องการให้ไป๋สวงถอดใจ จะได้ไม่ต้องมาใส่ชุดเหมือนกัน

"ตกลงค่ะ ฉันเอาตัวนึง แต่ขอเป็นสีเหลืองนะ ได้ไหมคะ?"

ไป๋สวงถาม

"ก็ได้..."

มู่เหลียงแววตาฉายแววจนใจ แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ต้องตกปากรับคำ

ไป๋สวงยิ้มแก้มปริ

"ท่านพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ เลยค่ะ"

นับตั้งแต่ราชาแห่งไห่ถิงได้เห็นชุดคลุมอันหรูหราที่มู่เหลียงสวมใส่ เขาก็เก็บเอาไปคิดคะนึงหาตลอดทั้งคืน รู้สึกว่าตัวเองถูกเทียบรัศมีจนหมองไปเลย มู่เหลียงดูเหมือนราชาตัวจริง ส่วนเขาดูเหมือนเป็นแค่สามัญชนธรรมดาๆ เท่านั้นเอง