ตอนที่ 1217 ชีวิตที่มืดมนก้าวเดินสู่แสงสว่าง

นอกเมืองซาลุนเอ๋อ บริเวณหน้าท่าเรือ

ซูจีอุ้มซูซูเผยตัวออกมาจากหลังกำแพง

ซูซูชะโงกหน้ามองกลับไปด้านหลัง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า

"พี่สาว ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้ตามมานะ"

"อื้ม น่าจะไม่เป็นไรแล้วล่ะ"

ซูจีถอนหายใจอย่างโล่งอก ฤทธิ์ของไข่มุกถ่ายพลังภายในร่างกายก็หมดลงพอดี

ซูซูได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองหน้าผากของซูจี แล้วร้องออกมาด้วยความดีใจ

"พี่สาว เคราะห์ร้ายของพี่หายไปแล้ว!"

"งั้นก็ดีเลย"

ซูจียิ้มกว้าง เธอเชื่อว่าเด็กสาวสามารถมองเห็นดวงชะตาของคนได้จริงๆ

ซูซูนั่งยองๆ กระพริบตากลมโตจ้องมองซูจี แล้วถามด้วยความกระตือรือร้น

"พี่สาว พี่เป็นจอมเวทสองธาตุเหรอ?"

"ไม่ใช่หรอก"

ซูจีตอบกลับไปส่งๆ

ซูซูชะงักไปเล็กน้อย เอียงคอถามด้วยความสงสัย

"เอ๊ะ ไม่ใช่จอมเวท แล้วเวทมนตร์ธาตุน้ำกับธาตุดินเมื่อกี้คืออะไรกัน?"

ซูจีพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะทำท่าทางลึกลับ

"นั่นเป็นความลับ แต่ฉันไม่ใช่จอมเวทจริงๆ นะ"

"ก็ได้..."

ซูซูเป็นเด็กที่รู้ความจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

"ไปกันเถอะ กลับเมืองเต่าทมิฬได้ก็ปลอดภัยแล้ว"

ซูจีลุกขึ้นยืน จูงมือเด็กสาวเดินออกไปด้านนอก

จังหวะนั้นเอง ซูซูเพิ่งจะมองเห็นเต่าตัวมหึมาที่อยู่ไกลออกไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน

ขณะที่กำลังจะกรีดร้อง ก็ถูกซูจีเอามือปิดปากไว้เสียก่อน เสียงกรี๊ดจึงจุกอยู่ที่ลำคอ

"ใจเย็นๆ"

ซูจียกมุมปากยิ้มพลางกล่าวเตือน

ขนตาเรียวงอนของซูซูกระพริบถี่ๆ แววตายังคงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอก็พยักหน้าอย่างแข็งทื่อ

ซูจีจึงยอมปล่อยมือ แล้วจูงเด็กสาวเดินมุ่งหน้าไปยังท่าเรือต่อ

เด็กสาวจ้องมองสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่อยู่ไกลลิบด้วยความตะลึงงัน หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"มันชื่อ เต่าทมิฬน้อย เมืองเต่าทมิฬตั้งอยู่บนหลังของมันนี่แหละ"

ซูจีแนะนำ

"โอ้โห..."

ซูซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาเรียวเล็กทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง

ซูจีหันกลับมาถาม

"กลัวเหรอ?"

"ไม่กลัว..."

ซูซูกัดริมฝีปากล่างพลางส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก ข้างบนนั้นมีแต่เรื่องสนุกนะ"

ซูจียิ้มตาหยี จูงมือเด็กสาวเดินขึ้นสู่ถนนสายหมอก

"อื้ม"

ซูซูเม้มปาก เดินย่ำไปบนถนนสายหมอกที่นุ่มหยุ่นตามแรงดึงของหญิงสาว

เบื้องหน้าของพวกเธอยังมีผู้คนอีกไม่น้อย ทุกคนล้วนกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองเต่าทมิฬ

"พี่สาว พวกเขาก็จะไปเมืองเต่าทมิฬเหมือนกันเหรอ?"

ซูซูถามเสียงอ่อย

"ใช่แล้ว เมืองเต่าทมิฬมีเขตการค้าที่เปิดให้คนภายนอกเข้าได้ ที่นั่นมีของดีๆ เยอะแยะเลย"

น้ำเสียงของซูจีเจือความภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย

ดวงตาของซูซูฉายแววถวิลหา ความหวาดกลัวในใจลดทอนลงไปมาก

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เสียงระฆังดังกังวานขึ้นข้างหูของทั้งสองคน

"นี่เสียงอะไรน่ะ?"

ซูซูตื่นตัวขึ้นมาทันที

"นั่นเสียงระฆังบอกเวลา"

ซูจีเงี่ยหูฟัง เสียงระฆังดังขึ้นหกครั้ง หมายความว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า

ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะเร่งเร้าว่า

"หกโมงแล้ว รีบเดินเร็วเข้า น่าจะยังกลับไปทันกินมื้อเช้าที่เนินสูง"

ซูซูยังไม่เข้าใจสถานการณ์นัก ได้แต่วิ่งตามซูจีไป

...

เธอหันมองท้องทะเลที่เป็นประกายระยิบระยับอยู่ไกลๆ แล้วหันกลับไปมองเมืองซาลุนเอ๋ออีกครั้ง หัวใจพลันสว่างไสวขึ้นมา ราวกับได้ก้าวเดินจากชีวิตที่มืดมนไปสู่แสงสว่าง

เด็กสาวรู้ดีว่า ชีวิตต่อจากนี้ไปจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เธอโหยหาชีวิตใหม่ แต่ในใจลึกๆ ก็ยังคงมีความกังวล

ยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ก้าวขึ้นมายืนอยู่บนลานกว้างหน้า ป้อมเฉือนคง

บริเวณหน้าป้อมเฉือนคง มีผู้คนกำลังเข้าแถวเพื่อรอเข้าเมืองอยู่แล้ว

ซูจีจูงมือเด็กสาว เดินตรงดิ่งไปยังช่องทางด่วนพิเศษ โดยไม่รอให้ทหารป้องกันเมืองเอ่ยปาก เธอหยิบป้ายหยกที่ทำจากผลึกแก้วออกมาจากเอว

ทหารรับไปตรวจสอบอย่างละเอียด เมื่อยืนยันว่าเป็นของจริง จึงปล่อยให้ซูจีและเด็กสาวผ่านป้อมเฉือนคงเข้าไป

ซูซูไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ตลอดทาง ได้แต่เดินตามซูจีต้อยๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นคอยสอดส่องไปทั่ว

ทั้งสองก้าวขึ้นบันไดอันยาวเหยียด มาจนถึงหน้า ป้อมซานไห่ และแสดงป้ายหยกอีกครั้ง ก่อนจะผ่านเข้าสู่เขตการค้าได้อย่างราบรื่น

"สะอาดจัง..."

ซูซูเผยอปากชม มองไปรอบๆ อย่างงุนงง

เธอใช้ชีวิตอยู่ในสลัม ความสกปรกและโสมมเป็นเรื่องปกติของที่นั่น แม้แต่ในเมืองซาลุนเอ๋อก็ยังไม่สะอาดเท่าที่นี่ ที่นี่แทบจะไม่ได้กลิ่นเหม็นแปลกปลอมใดๆ เลย

ซูจีจูงมือเด็กสาวเดินไปข้างหน้าพลางกล่าวเสียงใส

"ไปที่เนินสูงก่อนเถอะ ไว้ว่างเมื่อไหร่จะพามาเดินเที่ยวถนนการค้านะ"

"ได้ค่ะ"

ซูซูตอบรับอย่างว่าง่าย

ทั้งสองเดินทะลุเขตการค้า เข้าสู่ ป้อมเว่ยฉาย

ซูจีถอดชุดคลุมสีดำบนตัวออก เผยให้เห็นเกราะภูติผีสีสันสดใส

"ตามฉันมา"

ซูจีเดินออกจากป้อมเว่ยฉาย ข้างประตูเมืองมีรถม้าจอดอยู่ และยังมี ผึ้งงาน ระดับหกอีกสองตัว

เธอแสดงป้ายหยกอีกครั้ง แล้วกล่าวเสียงเรียบ

"ฉันต้องการใช้ผึ้งงาน"

ทหารยามที่เฝ้าผึ้งงานตรวจสอบป้ายหยก แล้วรีบถามด้วยความนอบน้อม

"ท่านจะไปที่ไหนครับ?"

"ไปเนินสูง"

ซูจีตอบเสียงเรียบ

"ได้ครับ"

ทหารยามได้ยินดังนั้นก็หันไปเตรียมผึ้งงาน พร้อมกับจดบันทึกการใช้งาน

ซูซูมองดูด้วยความสงสัย เธอยืนหลบอยู่ข้างกายซูจีอย่างกล้าๆ กลัวๆ พอจะเดาอะไรบางอย่างได้

ห้านาทีต่อมา ซูจีดึงเธอนั่งลงบนหลังของผึ้งงาน เด็กสาวยังคงตั้งสติไม่ได้...

"นั่งดีๆ นะ"

ซูจีหันกลับมาหยิกแก้มเนียนของเด็กสาวเบาๆ

"คะ? อ๋อ..."

ซูซูได้สติกลับมา ใบหน้าสวยเริ่มซีดเผือด

"ไม่เป็นไรหรอก กอดฉันไว้แน่นๆ"

ซูจีกำชับ

เธอดึงคันโยกบนอานที่นั่ง ผึ้งงานกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งทะยานขึ้นสูงกว่าร้อยเมตร แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเนินสูงด้วยความเร็วเต็มพิกัด

ซูซูกรีดร้องลั่น สองแขนกอดเอวของซูจีไว้แน่น

ซูจียิ้มร่าจนตาหยีพลางกล่าวว่า

"ฮ่าๆๆ สนุกจะตาย ไม่ต้องกลัวหรอก"

ซูซูไม่ไหวติง หลับตาปี๋ตลอดทาง จนกระทั่งซูจีเตือนว่าใกล้ถึงเนินสูงแล้ว เธอถึงได้ยอมหรี่ตาลืมขึ้นมามองเล็กน้อย

วื้ดดดด วื้ดดดด...

ผึ้งงานบินวนกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนจะร่อนลงจอดที่หน้าประตูใหญ่ของเนินสูง

ซูซูทำหน้าเอ๋อๆ ความสนใจถูกดึงดูดโดยพุ่มไม้ใบหนายักษ์เหนือศีรษะ

"นี่คือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของเมืองเต่าทมิฬ"

ซูจีแนะนำ

เธอกระโดดลงจากหลังผึ้งงาน แล้วอุ้มเด็กสาวที่กำลังเหม่อลอยลงมาด้วย

วื้ดดดด...

ผึ้งงานกระพือปีกบินขึ้น แล้วบินกลับไปยังทิศทางเดิมที่มา

ซูจีกระตุกมือเด็กสาว เร่งเร้าว่า

"อย่ามัวเหม่อสิ ไม่รีบเดินเดี๋ยวก็อดกินมื้อเช้าหรอก"

"อื้อ"

ซูซูได้สติ หลังผ่านการตรวจสอบจากหน่วยพิทักษ์เนินสูง เธอก็เดินตามซูจีเข้าไปในเขตเนินสูง

เมื่อกลับมาถึงพระราชวัง เหล่าสาวใช้กำลังยกมื้อเช้าเข้าไปในห้องอาหารพอดี

"ฉันกลับมาแล้วจ้า"

ซูจีตะโกนบอกเสียงดัง

"เอ๊ะ คุณซูจีกลับมาแล้ว!"

ป๋าฟูหันกลับมามอง ใบหน้าเล็กๆ ประดับด้วยรอยยิ้มดีใจทันที

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ"

เซียวมี่เดินออกมาจากห้องครัว ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ซูจีทักทายทุกคนกลับ ก่อนจะถามขึ้นว่า

"ท่านมู่เหลียงล่ะ?"

"ท่านมู่เหลียงยังอยู่ในห้องทำงานค่ะ"

ป๋าฟูตอบเสียงหวาน

เซียวมี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"คุณซูจีคะ เธอคือซูซูใช่ไหมคะ?"

"ใช่จ้ะ เธอสามารถมองเห็นเคราะห์ร้ายได้ ให้เธอช่วยดูให้พวกเธอสิ"

ซูจีพูดพลางยิ้มกริ่ม

"จริงเหรอคะ?"

ป๋าฟู เซียวมี่ และคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที มองไปที่เด็กสาวด้วยแววตาคาดหวัง

ซูซูพยักหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ พลางลอบมองเหล่าสาวใช้ด้วยความสงสัย

"พวกเธอทำอะไรกันอยู่หรือ?"

น้ำเสียงสง่างามดังขึ้น

หยู่ฉินหลานเดินนวยนาดเข้ามาในโถงหลักอย่างสง่างาม ด้านหลังมีบูเว่ยเอ๋อเดินตามมาด้วย