ตอนที่ 1205 ควักลูกตาเปิดร้านขายเลยไหม?

โฮก โฮก...

อสูรแปดเขี้ยวลากรถม้าวิ่งตะบึงไปตามถนนสายหลักของเมืองซาลุนเอ๋อ

ภายในรถม้า หยู่ฉินอี๋และฮู่เตียนนั่งหันหน้าเข้าหากัน

"ราบรื่นกว่าที่คิดไว้นะ"

ฮู่เตียนยกมือขึ้นทัดผมที่ข้างหู

หยู่ฉินอี๋กล่าวเสียงเบา

"มีไป๋สวงอยู่ด้วย กษัตริย์ไม่ทำอะไรพวกเธอหรอก"

"ระวังไว้ก่อนไม่เสียหาย"

แววตาของฮู่เตียนฉายความเหยียดหยามเล็กน้อย เธอนั่งไขว่ห้าง หางจิ้งจอกปุกปุยพาดอยู่บนต้นขา

ต่อให้พวกเขามีเจตนาไม่ดีจริงๆ ต่อหน้าพลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ทุกอย่างก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

หยู่ฉินอี๋เอ่ยเตือนขึ้นทันที

"เธอต้องระวังตัวด้วยนะ สายตาที่หัวหน้าอัศวินคนนั้นมองเธอ มันดูไม่ชอบมาพากล"

"ก็แค่พวกบ้ากาม"

ฮู่เตียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

คนประเภทนี้เธอเจอมาเยอะแล้ว ถ้าต้องไปใส่ใจทุกคน ป่านนี้คงควักลูกตาพวกเขาเอามาเปิดร้านขายได้แล้วกระมัง

"ฝีมือของเขาเก่งกาจมากนะ เธอต้องระวังให้ดี"

หยู่ฉินอี๋กล่าวย้ำเสียงเครียด

ฮู่เตียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ถามด้วยความสนใจ

"เก่งแค่ไหนเชียว?"

"เมื่อสามเดือนก่อน เขาเพิ่งทะลวงผ่านระดับเก้า ตอนนี้เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรไห่ถิง"

หยู่ฉินอี๋ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ระดับเก้า….ขั้นเก้างั้นเหรอ ก็เก่งกว่าฉันนิดหน่อย"

ฮู่เตียนพยักหน้าช้าๆ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

หยู่ฉินอี๋อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอนึกถึงมู่เหลียงและขุมกำลังโดยรวมของเมืองเต่าทมิฬ สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบไป

ถ้าหัวหน้าอัศวินกล้ามีความคิดชั่วร้ายกับฮู่เตียน เกรงว่ามู่เหลียงคงจะจับเขาบิดหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ

ฮู่เตียนมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นว่าใกล้จะถึงท่าเรือแล้ว

เธอหันกลับมาส่งยิ้มหวาน

"เอาล่ะ ใกล้จะถึงท่าเรือแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ"

"ไม่รีบหรอก รอส่งเธอกลับไปก่อนแล้วฉันค่อยไป"

หยู่ฉินอี๋ตอบกลับสบายๆ

ฮู่เตียนไม่ได้เซ้าซี้ต่อ รถมาแล่นพ้นเขตเมืองซาลุนเอ๋อ มองเห็นหัวหน้าอัศวินที่ถูกล้อมรอบด้วยเหล่าอัศวินยืนรออยู่ที่ท่าเรือ

"ท่านฮู่เตียน..."

เหยาเอ๋อหันกลับมา เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป

"จอดตรงนี้"

ฮู่เตียนสั่งเสียงเรียบ

"ค่ะ"

เหยาเอ๋อรับคำพร้อมดึงบังเหียนในมือ

อสูรแปดเขี้ยวชะลอความเร็วลง ประตูรถม้าเปิดออก หยู่ฉินอี๋ก้าวลงจากรถ

"เจอกันตอนเย็นนะ"

เธอหันกลับมาโบกมือลาหญิงสาวหางจิ้งจอกในรถ

"เจอกันตอนเย็น"

ฮู่เตียนพยักหน้าตอบ

ตึก ตึก ตึก...

หัวหน้าอัศวินสาวเท้าเดินเข้ามาเร็วๆ แล้วถามขึ้น

"ตอนเย็นพวกท่านจะมาอีกหรือ?"

หยู่ฉินอี๋ก้าวออกมาขวางหน้าหัวหน้าอัศวินไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ฝ่าบาทจะทรงจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ เพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติจากเมืองเต่าทมิฬ"

"อย่างนี้นี่เอง"

ดวงตาของหัวหน้าอัศวินวาวโรจน์ ในใจกำลังวางแผนการบางอย่าง

"เหยาเอ๋อ กลับเมืองเต่าทมิฬ"

เสียงใสแต่เย็นชาของฮู่เตียนดังขึ้น

"ค่ะ"

เหยาเอ๋อพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย กระตุกบังเหียน

โฮก โฮก โฮก...

อสูรแปดเขี้ยวคำรามต่ำ ลากรถม้าทะยานขึ้นสู่ถนนสายหมอก

หัวหน้าอัศวินก้าวเท้าไปข้างหน้า ทำท่าจะเข้าไปขวางรถม้าเอาไว้

"หัวหน้าอัศวิน ท่านจะทำอะไร?"

หยู่ฉินอี๋ถามเสียงเข้ม

"ท่านจอมเวท ท่านยุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปแล้วนะ"

หัวหน้าอัศวินชะงักฝีเท้า หันมามองจอมเวทสาวด้วยสายตาเย็นชา

หยู่ฉินอี๋แค่นยิ้มเย็น

"นางเป็นแขกคนสำคัญของฝ่าบาท ข้าขอเตือนว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า"

"เหอะ!"

หัวหน้าอัศวินสีหน้าบิดเบี้ยว

สุดท้ายหลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เขาก็ไม่ได้ลงมือ ปล่อยให้อสูรแปดเขี้ยวลากรถม้าวิ่งขึ้นไปบนถนนสายหมอก หน้าต่างรถม้าเปิดออก สายตาเย็นเยียบของฮู่เตียนจับจ้องมาที่หัวหน้าอัศวิน ราวกับกำลังมองดูคนตาย

"น่าสนุกดีนี่"

หัวหน้าอัศวินยกยิ้มมุมปาก ความปรารถนาในตัวฮู่เตียนยิ่งลุกโชนขึ้นในใจ

พลังระดับเก้าทำให้เขาเกิดความฮึกเหิมลำพองใจ คิดว่าตนเองจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

หยู่ฉินอี๋มองหัวหน้าอัศวินด้วยสายตาเย็นชา รู้สึกว่าเขากำลังเล่นกับไฟ หากทำให้มู่เหลียงโกรธ เกรงว่าแม้แต่วิธีตายเขาก็คงเลือกเองไม่ได้

เธอทิ้งเสียงแค่นฮึดฮัดไว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากท่าเรือไป

บนถนนสายหมอก อสูรแปดเขี้ยวลากรถม้าวิ่งตะบึงไปข้างหน้า

ภายในรถม้า ฮูซินคลายสถานะล่องหน ปรากฏตัวออกมา

"พี่ฮู่เตียน ไอ้หัวหน้าอัศวินนั่นน่ารังเกียจชะมัด จ้องพี่ตาไม่กะพริบเลย"

ฮูซินบ่นอย่างหัวเสีย

"คิดซะว่ามันเป็นคางคกก็สิ้นเรื่อง ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

ฮู่เตียนหาวหวอด โบกมืออย่างไม่ยี่หระ

ฮูซินเอียงคอ พึมพำเสียงเบา

"คางคกเหรอ... ถูกคางคกหมายตา ก็ดูไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะ"

"หยุดพูดไปเลย"

ฮู่เตียนกระตุกมุมปาก กลอกตามองบนใส่อย่างหมั่นไส้

"ฮิฮิ... พี่ฮู่เตียน ให้ท่านเจ้าเมืองตบมันให้ตายๆ ไปเลยดีไหม?"

ฮูซินหัวเราะคิกคัก

"ตอนนี้ยังไม่ได้ เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนความสัมพันธ์ทางการทูต"

ฮู่เตียนหรี่ตาลง แววตาเป็นประกายวูบวาบราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง

"ก็ได้"

ฮูซินส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ

ไม่นานนัก อสูรแปดเขี้ยวก็ลากรถม้ากลับมาถึงป้อมซานไห่ แล้วค่อยๆ หยุดลง

"ท่านมู่เหลียง พวกเรากลับมาแล้วค่ะ"

เสียงใสของเหยาเอ๋อตะโกนบอก

ที่หน้าป้อมซานไห่ มู่เหลียง หยู่ฉินหลาน และต้าอ้าน กำลังรออยู่

ประตูรถม้าเปิดออก ฮู่เตียนและฮูซินเดินลงมา

"กลับมาแล้วค่ะ"

ฮู่เตียนยิ้มหวานให้มู่เหลียง

มู่เหลียงเดินเข้าไปหา ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"คนของอาณาจักรไห่ถิงสร้างความลำบากใจให้เธอหรือเปล่า?"

"ใครจะมาทำอะไรฉันได้ล่ะ?"

ฮู่เตียนหัวเราะเสียงใส

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

มู่เหลียงยิ้มขำ ยื่นมือไปดีดหูจิ้งจอกของเธอเบาๆ

"กษัตริย์ไห่ถิงว่ายังไงบ้าง?"

หยู่ฉินหลานถามเสียงเบา

"กษัตริย์ไห่ถิงจะจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ เชิญมู่เหลียงไปร่วมงาน เรื่องการค้าขายค่อยคุยรายละเอียดกันในงาน"

ฮู่เตียนตอบเสียงหวาน

"ดีมาก"

ดวงตาสีดำขลับของมู่เหลียงเป็นประกาย

หยู่ฉินหลานคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นลง กล่าวอย่างสง่างาม

"ดูเหมือนว่าทางนั้นก็สนใจที่จะทำการค้ากับเราอยู่เหมือนกัน"

"เดี๋ยวค่อยคุยรายละเอียดกันคืนนี้"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

เขาหันไปกำชับ

"กลับไปเตรียมของให้พร้อม คืนนี้ต้องปิดข้อตกลงเรื่องการค้าให้ได้"

"ค่ะ"

หยู่ฉินหลานรับคำเสียงหวาน

ของที่ต้องเตรียมมีอยู่หลายอย่าง ล้วนเป็นสินค้าสำหรับทำการค้า ต้องดึงดูดความสนใจของกษัตริย์ไห่ถิงให้ได้ ถึงจะกอบโกยผลึกสัตว์อสูรได้เป็นกอบเป็นกำ

"กลับกันเถอะ"

มู่เหลียงหันไปบอกหญิงสาวหางจิ้งจอก

"ค่ะ"

ฮู่เตียนยิ้มกว้างพยักหน้า แล้วเดินตามมู่เหลียงขึ้นรถม้าเทียมหมาป่าจันทรา

ระหว่างทางกลับสู่เขตพื้นที่สูงในเมืองชั้นใน ฮู่เตียนเล่าสถานการณ์ในพระราชวังให้ฟัง

"ฟังจากที่เธอเล่า ตำหนักของเราดูดีกว่าเยอะเลยใช่ไหม?"

หยู่ฉินหลานถามด้วยรอยยิ้มในดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล

ฮู่เตียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย หัวเราะคิกคัก

"แน่นอน เมืองเต่าทมิฬของเราไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว"

สองสาวสบตากัน แล้วหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ฮู่เตียนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปถาม

"มู่เหลียง คืนนี้จะพาใครไปร่วมงานเลี้ยงบ้าง?"

มู่เหลียงมองหยู่ฉินหลานแวบหนึ่ง ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบฮู่เตียน

"มีหยู่ฉินอี๋อยู่ที่นั่น ฉินหลานคงไม่เหมาะที่จะไปปรากฏตัว ให้ลี่เยว่แล้วก็คนอื่นๆ ไปกับฉันก็แล้วกัน"

"อืม ฉันออกหน้าไม่ได้จริงๆ"

หยู่ฉินหลานพยักหน้าเห็นด้วย

ก่อนที่พี่สาวจะกลับไป ได้บอกไว้ว่ายังมีธุระต้องสะสางในอาณาจักรไห่ถิง จะให้กษัตริย์รู้ไม่ได้ว่านางมาจากอีกฝั่งของทะเลหมอก และไป๋สวงเองก่อนจะกลับไปก็รับปากว่าจะไม่แพร่งพรายฐานะที่แท้จริงของหยู่ฉินอี๋

"ก็จริงแฮะ"

ฮู่เตียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ถ้าให้กษัตริย์ไห่ถิงรู้ว่าหยู่ฉินอี๋มาจากอีกทวีปหนึ่ง แถมยังเป็นพี่น้องท้องเดียวกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของเมืองเต่าทมิฬ เธออาจตกอยู่ในอันตรายได้

"พวกเธอไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันอยู่ดูแลเมืองเต่าทมิฬให้เอง"

หยู่ฉินหลานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

มู่เหลียงตบหลังมือหยู่ฉินหลานเบาๆ ความเข้าใจสื่อถึงกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด