ตอนที่ 1173 หนูมีแม่นะ
ตอนที่ 1173 หนูมีแม่นะ
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
หยู่เฟ่ยหยานและซิไป๋ฉีร่อนลงจากท้องฟ้า กลับมาถึงชั้น 8 ของเนินสูง
ดวงตาสีเลือดของซิไป๋ฉีกลับกลายเป็นสีทอง ปีกค้างคาวด้านหลังหุบลงและเลือนหายไป
เธอลูบท้องตัวเอง พลางบ่นพึมพำเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ
"หิวจังเลย ตอนนี้น่าจะมื้อเย็นได้แล้วมั้ง"
หยู่เฟ่ยหยานพูดเสียงใสอย่างน่าเอ็นดู
"ยังหัวค่ำอยู่เลย ตอนนี้กี่โมงเอง อีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น"
"ต้องรออีกนานขนาดนั้นเลยเหรอ..."
ซิไป๋ฉีแลบลิ้นเลียเขี้ยวของตัวเอง
"ถ้าหิว ก็ไปหาอะไรกินรองท้องในครัวก่อนสิ"
หยู่เฟ่ยหยานแนะนำ
ดวงตาสีทองของซิไป๋ฉีเป็นประกายขึ้นมาทันที
"ใช่ ฉันจะไปห้องครัว"
ทั้งสองเดินกลับเข้าไปในตำหนัก แล้วรีบจ้ำอ้าวตรงไปที่ห้องครัวทันที
ภายในห้องครัว มินโฮ เว่ยหยูหลัน และเสี่ยวจื่อ กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเย็น
"เอ๊ะ วันนี้มินโฮลงครัวเองเลยเหรอ?"
หยู่เฟ่ยหยานร้องทักด้วยความแปลกใจ
ตั้งแต่สาวน้อยหูต่ายไปเป็นครูสอนดนตรีที่โรงเรียน เธอก็เข้าครัวน้อยลงเรื่อยๆ
เพราะกว่าเธอจะเลิกงานกลับมาถึงตำหนัก ก็เกือบจะถึงเวลาทานข้าวแล้ว
มินโฮหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงน่ารัก
"วันนี้มีแขก ฉันเลยมาช่วยน่ะ"
"แขก? ใครเหรอ?"
หยู่เฟ่ยหยานกระพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย
มินโฮยิ้มอย่างมีเลศนัย พูดเสียงใสว่า
"คิกคิก เธอไปดูที่ห้องทำงานเองเดี๋ยวก็รู้"
"ทำตัวลึกลับจังนะ"
หยู่เฟ่ยหยานท้าวสะเอว พูดจาแก่แดดเกินวัย
"เธอเรียนรู้นิสัยเสียๆ มาจากมู่เหลียงแน่ๆ มีอะไรก็ไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ"
มินโฮไม่ถือสา เอ่ยเร่งเร้า
"รีบไปดูเถอะน่า ไปเร็ว"
"ใช่ค่ะ มีเรื่องประหลาดใจด้วยนะ"
เสี่ยวจื่อหัวเราะผสมโรง
"ประหลาดใจเหรอ?"
ดวงตาสีทองของซิไป๋ฉีลุกวาว สีหน้าเต็มไปด้วยความสนใจ
เธอคว้ามือสาวน้อยผมแดง ลากถูไปอย่างตื่นเต้น
"ไปกันเถอะ ไปดูกัน"
"ไหนบอกว่าหิวไง?"
หยู่เฟ่ยหยานถูกดันหลังให้ออกไปจากห้องครัว
ซิไป๋ฉีพูดเสียงใส
"ขอดูก่อน ค่อยว่ากัน"
"จริงๆ เลยนะเธอนี่"
ปากก็บ่นไปงั้น แต่ในใจของหยู่เฟ่ยหยานก็อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้ประหลาดใจที่สาวน้อยหูต่ายพูดถึงคืออะไรกันแน่?
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน ได้ยินเสียงพูดคุยดังลอดออกมา เสียงของมู่เหลียงและหยู่ฉินหลานนั้นคุ้นหูดี แต่ยังมีเสียงของผู้หญิงแปลกหน้าอีกคนหนึ่งแทรกอยู่ด้วย
"แขกเป็นผู้หญิง!"
ซิไป๋ฉีทำหน้าขึงขังวิเคราะห์
"......เรื่องนั้นคนบ้าก็ฟังออกย่ะ"
หยู่เฟ่ยหยานค้อนวงใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู
เสียงสนทนาภายในห้องเงียบลง ตามมาด้วยเสียงอนุญาตของมู่เหลียง
"เข้ามา"
แอ๊ด...
หยู่เฟ่ยหยานผลักประตูเดินเข้าไป โดยมีซิไป๋ฉีเบียดตามเข้ามาติดๆ
"มาพอดีเลย มีคนอยากเจอเธอแน่ะ"
มุมปากของมู่เหลียงยกยิ้ม เขามองดูแวมไพร์สาวและสาวน้อยผมแดงด้วยสายตาเรียบสงบ
หยู่ฉินหลานและหยู่ฉินอี๋ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน คนหนึ่งยังคงสง่างามดั่งเดิม ส่วนอีกคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบกำลังใช้สายตาสำรวจตรวจตรา
หยู่ฉินอี๋เบิกตากว้าง มองสำรวจหยู่เฟ่ยหยานตั้งแต่หัวจรดเท้าไปมาหลายรอบ ราวกับจะใช้สายตามองให้ทะลุปรุโปร่ง
ซิไป๋ฉีมองหยู่ฉินหลานสลับกับมองหยู่ฉินอี๋ ก่อนจะร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึง
"เอ๊ะ เอ๊ะ... พี่ฉินหลานมีสองคน!?"
หยู่เฟ่ยหยานยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไปโดยสัญชาตญาณ
"แม่ ซูจีกลับมาแล้วหรอ?"
ในความคิดของเธอ มีเพียงซูจีเท่านั้นที่สามารถแปลงกายเป็นแม่ของเธอได้เหมือนขนาดนี้
"พูดจาเลอะเทอะน่า นี่ก็คือ... แม่ของลูกเหมือนกัน"
หยู่ฉินหลานลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดจบประโยค
"หมายความว่าไงคะ หนูไม่เข้าใจ?"
หยู่เฟ่ยหยานเอียงคอสงสัย
หยู่ฉินหลานพูดอย่างนุ่มนวล
"ก็ที่เคยเล่าให้ฟังไง ว่าแม่มีพี่สาวฝาแฝดชื่อหยู่ฉินอี๋... ก็คือคนนี้นี่แหละ"
หยู่เฟ่ยหยานร้องอ๋อทันที พูดด้วยความตื่นเต้น
"เอ้... เจอแล้วหรอคะ!?"
"จ้ะ เจอแล้ว"
หยู่ฉินหลานรับคำ
หยู่ฉินอี๋กวักมือเรียก พลางเร่งเร้าด้วยสายตาเป็นประกาย
"รีบมาให้ป้าดูใกล้ๆ หน่อย ไม่เจอกันตั้งหลายปี โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย"
หยู่เฟ่ยหยานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาหยู่ฉินอี๋
เธอเงยหน้ามองหยู่ฉินอี๋ที่มีใบหน้าเหมือนแม่ราวกับแกะ รู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
หยู่ฉินอี๋ยื่นมือไปบีบแก้มของหยู่เฟ่ยหยาน พึมพำด้วยความชื่นชม
"หน้าตาสะสวยจริงๆ"
หยู่เฟ่ยหยานพองแก้มป่อง ปล่อยให้หยู่ฉินอี๋ลวนลามจับนู่นจับนี่ด้วยสีหน้าปลงตก
"ยังไม่รีบเรียกแม่อีก"
หยู่ฉินหลานเอ่ยเตือน
"หา? หนูต้องเรียกเขาว่าแม่ด้วยเหรอคะ?"
หยู่เฟ่ยหยานทำหน้าเหรอหรา
หยู่ฉินอี๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"จะเรียกหรือไม่เรียกก็ได้ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"
มู่เหลียงมองดูเธอ ก็เห็นว่าแววตาของผู้หญิงคนนี้ซ่อนความผิดหวังเอาไว้ไม่มิด
"เฟ่ยหยาน แม่มีเรื่องจะบอกลูก อย่าเพิ่งตกใจนะ"
จู่ๆ หยู่ฉินหลานก็พูดขึ้น
"เรื่องอะไรคะ?"
หยู่เฟ่ยหยานหันกลับมามองผู้เป็นแม่ สีหน้าเริ่มฉายแววกังวล
หยู่ฉินหลานหันไปสบตากับมู่เหลียง ฝ่ายชายพยักหน้าให้เงียบๆ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วมองไปที่สาวน้อยผมแดง
"ลูกไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่นะ"
หยู่เฟ่ยหยานชะงักไปอีกครั้ง ดวงตาสีแดงกลอกไปมา ก่อนจะพูดเสียงเบา
"หนูรู้อยู่แล้วค่ะ... รู้มาตลอดนั่นแหละ"
"ว่าแล้วเชียว..."
หยู่ฉินหลานถอนหายใจ
หยู่ฉินอี๋ยกมือขึ้นขยี้หัวสาวน้อยผมแดง ถามด้วยความสงสัย
“รู้ได้ยังไง?”
"ก็เดาได้จากอายุไงคะ แล้วเมื่อก่อนพวกผู้เฒ่าในเผ่าก็ชอบพูดกันว่า พลังผู้ตื่นของหนูมันแปลกๆ ไม่เหมือนของคุณแม่เลย"
หยู่เฟ่ยหยานตอบอย่างตรงไปตรงมา
"แถมหนูไม่เคยได้ยินใครพูดถึงพ่อ แล้วก็ไม่เคยได้ยินว่าคุณแม่แต่งงานตอนไหน... เดาแค่นี้ก็รู้แล้วค่ะว่าแม่ไม่ได้คลอดหนูออกมา"
"ฉันบอกแล้วไง ยัยเด็กนี่ฉลาดกว่าที่เธอคิดเยอะ"
หยู่ฉินอี๋ถอนหายใจโล่งอก ตบไหล่น้องสาวเบาๆ
จากนั้นเธอก็หันไปหาสาวน้อยผมแดง อธิบายต่อ
"ป้าเป็นคนเก็บหนูมาจากข้างนอกเองแหละ"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง!!"
หยู่เฟ่ยหยานมองหยู่ฉินอี๋ด้วยความตกตะลึง
หยู่ฉินอี๋พยักหน้าแล้วเล่าต่อ
"ป้าเลี้ยงหนูได้แค่ไม่กี่เดือน ก็มีธุระต้องออกเดินทาง แม่ของหนูถึงได้รับช่วงต่อเลี้ยงดูจนโตป่านนี้"
หยู่เฟ่ยหยานกัดริมฝีปากล่าง ขอบตาเริ่มแดงก่ำ ทำให้ดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นดูแดงยิ่งกว่าเดิม
เธอลั่งเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไป
"แล้วรู้ไหมคะว่าพ่อแม่แท้ๆ ของหนูคือใคร?"
หยู่ฉินอี๋ส่ายหน้า
"ไม่รู้หรอก ป้าไปเจอหนูในชนเผ่าที่เพิ่งถูกทิ้งร้าง ตอนที่ไปถึงก็ไม่มีใครอยู่แล้ว"
"งั้นเหรอคะ..."
หยู่เฟ่ยหยานเหม่อลอยไปวูบหนึ่ง... นี่เราถูกทิ้งไว้ที่นั่นงั้นเหรอ?
"มีอะไรอยากรู้อีกไหม?"
หยู่ฉินอี๋ใช้นิ้วมือลูบไล้ขวัญบนศีรษะของสาวน้อยผมแดงเบาๆ
"ไม่มีแล้วค่ะ ตอนนี้หนูก็มีความสุขดี"
หยู่เฟ่ยหยานฝืนยิ้มออกมา
หยู่ฉินหลานเดินเข้าไปดึงร่างของสาวน้อยผมแดงมากอดไว้แนบอก ถามเสียงแผ่วเบา
"ลูกคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"
หยู่เฟ่ยหยานตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อื้ม หนูมีแม่แล้วนิ แม่คนนั้นก็คือแม่ไง"
"ป้าก็เหมือนกันนะ"
หยู่ฉินอี๋พูดติดตลก
"คิกคิก ก็เป็นทั้งคู่เลย"
หยู่เฟ่ยหยานยิ้มร่าออกมา
"จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง"
มู่เหลียงผ่อนคลายลง สาวน้อยผมแดงมองโลกในแง่ดีและเข้าใจอะไรได้ง่ายกว่าที่คิดไว้มาก
จ๊อก ก ก...
ทันใดนั้น เสียงประท้วงจากกระเพาะอาหารก็ดังลั่นห้องหนังสือ
ทุกคนหันขวับไปมอง แวมไพร์สาวกำลังเอามือกุมท้อง ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยความอาย
"เอ่อ... คือฉันหิวน่ะ"
ซิไป๋ฉีพูดแก้เก้อ
"ฮ่าๆๆๆ..."
ทุกคนสบตากัน แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน