ตอนที่ 1161 แขวนศพประจาน

เต่าทมิฬน้อยหยุดการเคลื่อนไหวแล้ว

เล่ยเต๋อออกคำสั่งให้เรือใหญ่แล่นวนรอบตัวเต่าทมิฬน้อยเพื่อหาทางขึ้นไป

เย่ฟู่ถามด้วยน้ำเสียงฝืดคอ

"ลูกพี่ คนคนนั้นบอกว่าให้ขึ้นไปทาง ป้อมเฉือนคง แต่ไอ้ป้อมเฉือนคงนั่นมันอยู่ตรงไหนครับ?"

ก่อนที่มู่เหลียงจะจากไป เขาบอกพวกโจรสลัดว่าให้ขึ้นไปยังเมืองเต่าทมิฬผ่านทางป้อมเฉือนคง และจะมีคนคอยต้อนรับอยู่ที่นั่น

"แกมาถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร?"

เล่ยเต๋อกลอกตามองบน

"......"

เย่ฟู่หัวเราะแห้งๆ

เล่ยเต๋อหน้าบึ้งตึง ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายเหนียวเหนอะหนะบนใบหน้าด้วยความรังเกียจ

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ใครกันที่สามารถอาศัยอยู่บนตัวอสูรทะเลที่ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ได้? และทำไมมันถึงออกมาจากทะเลหมอก? เขาคิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลไม่ได้

เรือใหญ่แล่นวนรอบเต่าทมิฬน้อย เหล่าโจรสลัดบนเรือต่างแหงนหน้ามองกำแพงเมืองสูงตระหง่าน ขาแข้งสั่นพั่บๆ

"อสูรตัวนี้มันจะใหญ่เกินไปแล้วมั้ง..."

เหล่าโจรสลัดพึมพำด้วยความหวาดกลัว

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเต่าทมิฬน้อยทำให้พวกโจรสลัดใจเต้นระรัวขวัญผวา

"ลูกพี่ เจอแล้วครับ! ผมเห็นที่ที่เขียนว่าป้อมเฉือนคงแล้ว!!"

พลตระเวนบนเสากระโดงเรือตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้น

เล่ยเต๋อหันขวับไปมอง ก็เห็นป้อมเฉือนคงอันโอ่อ่าอยู่ไกลๆ ในระดับความสูงเหนือผิวน้ำสิบกว่าเมตร

บนป้อมปราการสูงตระหง่าน มีตัวอักษรสามคำที่เขียนด้วยลายพู่กันจีนอย่างวิจิตรบรรจงและทรงพลังว่า... ป้อมเฉือนคง!

"เทียบเรือเข้าไป ระวังตัวด้วย"

เล่ยเต๋อสั่งการ

"ครับ!"

เหล่าโจรสลัดขานรับ บังคับทิศทางเรือให้ค่อยๆ เข้าไปเทียบท่า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เล่ยเต๋อ เย่ฟู่ และเหล่าลูกสมุนโจรสลัดก็ลงจากเรือ พวกเขายืนเหม่อมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ป้อมเฉือนคง

"ที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย?"

เล่ยเต๋อพึมพำกับตัวเอง

"ลูกพี่ จะขึ้นไปไหมครับ?"

เย่ฟู่เอียงคอขอความเห็น

"ก็ต้องขึ้นสิวะ"

เล่ยเต๋อกัดฟันตอบ

เขาอยากรู้ว่าอสูรตรงหน้านี้มันคืออะไรกันแน่ และอยากรู้ด้วยว่าข้างในทะเลหมอกนั้นมีอะไรอยู่

เขาก้าวเท้าเดินขึ้นไป สายตากวาดมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมตลอดเวลา

"ลูกพี่ ที่นี่ดูไม่ธรรมดาเลยนะครับ..."

เย่ฟู่กระซิบเสียงเบา

เล่ยเต๋อชะงักฝีเท้า หันกลับมากำชับลูกน้อง

"ระวังตัวกันหน่อย อย่าไปก่อเรื่องเชียว"

"ครับ!!"

เหล่าโจรสลัดพยักหน้ารัวๆ

ไม่ต้องรอให้เล่ยเต๋อเตือน พวกเขาก็รู้ดีว่าห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด ก็หลังจากได้เห็นความน่าเกรงขามของเต่าทมิฬน้อยไปแล้ว ใครจะยังกล้าซ่าอีก?

เมื่อทุกคนขึ้นมาถึงหน้าป้อมเฉือนคง หยู่ฉินหลาน ต้าอ้าน และซานหยาน ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

หยู่ฉินหลานก้าวออกมาทักทายด้วยท่วงท่าสง่างาม

"สวัสดีค่ะ"

"อะ...สวัสดี"

เล่ยเต๋อกระตุกมุมปากยิ้มตอบ ไม่ค่อยคุ้นชินกับการทักทายแบบผู้ดีสักเท่าไหร่

"ต้องขออภัยด้วยนะคะ นิสัยของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ค่อนข้างจะแปรปรวนนิดหน่อย เลยทำพวกคุณเลอะเทอะไปหมด"

หยู่ฉินหลานกล่าวขอโทษแบบขอไปที โดยไม่มีความจริงใจแม้แต่น้อย

และไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่จะช่วยทำความสะอาดเรือให้เลยสักนิด

"มะ...ไม่เป็นไร..."

เล่ยเต๋อส่ายหน้าตอบเสียงแห้ง

เขาไม่ได้รู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นคนที่จะไปตอแยด้วยได้ง่ายๆ จำได้ว่าเธอก็ยืนอยู่บนหัวเต่าทมิฬน้อยด้วยเหมือนกัน ฐานะคงไม่ธรรมดาแน่

หยู่ฉินหลานผายมือไปทางป้อมเฉือนคงด้านหลัง กล่าวอย่างสง่างาม

"เชิญพวกคุณเข้าไปพักผ่อนในเมืองได้ค่ะ"

"โอเค"

เล่ยเต๋อรับคำ สายตาถูกดึงดูดด้วยความงามของหยู่ฉินหลาน

"ตามฉันมาค่ะ"

หยู่ฉินหลานหมุนตัว เดินนำไปยังป้อมเฉือนคงด้วยท่วงท่าเยื้องย่างงดงาม

ต้าอ้านจ้องมองพวกโจรสลัดด้วยสายตาเคร่งขรึม ระแวดระวังไม่ให้พวกมันทำอะไรนอกลู่นอกทาง

"อ้อ จริงสิ การจะเข้าไปในถนนการค้า จำเป็นต้องลงทะเบียนข้อมูล และต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมืองด้วยนะคะ คนละหนึ่งผลึกอสูรระดับสาม"

หยู่ฉินหลานหันกลับมาพูดด้วยรอยยิ้มการค้า

เล่ยเต๋อและพรรคพวกชะงักกึก จะเข้าไปข้างในยังต้องเสียผลึกอสูรอีกเหรอ?

ยังไม่ทันที่พวกโจรสลัดจะได้โวยวาย

หยู่ฉินหลานก็พูดต่อ

"แต่เนื่องจากพวกเราเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกคุณมีสภาพแบบนี้ ดังนั้นครั้งนี้จะยกเว้นค่าธรรมเนียมให้ค่ะ แค่ลงทะเบียนข้อมูลก็เข้าไปได้แล้ว"

เล่ยเต๋อกระตุกมุมปาก กลืนคำด่าลงคอไปจนหมดสิ้น

"ครั้งนี้ยกเว้นให้ แต่ครั้งหน้าถ้าจะเข้าเมือง ก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมตามปกติ"

ต้าอ้านพูดเตือนเสียงเรียบ

"เข้าใจแล้ว"

เล่ยเต๋อพยักหน้าแก้เก้อ

ความสนใจของเขาตกไปอยู่ที่ตัวต้าอ้าน และต้องตกตะลึงกับชุดเกราะที่เธอสวมใส่อยู่

"อุปกรณ์ระดับสูง!!"

เหล่าโจรสลัดต่างหันไปมอง เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นระงม ใบหน้าของพวกเขาฉายแววอิจฉาตาร้อน

"อย่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลยค่ะ"

หยู่ฉินหลานหันมายิ้มหวาน

"อ่อ... ได้!"

เล่ยเต๋อใจเต้นตึกตัก รีบเดินตามไป

ตอนลงทะเบียนข้อมูล พวกโจรสลัดให้ความร่วมมือดีอย่างน่าประหลาด ไม่มีใครบ่นสักคำ

ในมุมมองของเล่ยเต๋อ การที่ต้องลงทะเบียนก่อนเข้าเมือง ยิ่งตอกย้ำความลึกลับและพิเศษของเมืองเต่าทมิฬ แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่ใครที่ไหนจะเข้าไปได้ง่ายๆ

ทว่า... เขาลืมไปสนิทเลยว่า ตัวเองมีสถานะเป็นโจรสลัด

เหล่าโจรสลัดเดินตามหยู่ฉินหลานผ่านบันไดยาวเหยียด จนมาถึงหน้าป้อมซานไห่

"ยังมีประตูเมืองอีกชั้น!!"

เล่ยเต๋ออุทานเสียงเบา

เหล่าโจรสลัดเงยหน้ามองทหารป้องกันเมืองบนกำแพงสูง ต่างพากันหดคอด้วยความหวาดหวั่น

จมูกของเล่ยเต๋อขยับฟุดฟิด รูม่านตาหดเกร็ง

"กลิ่นเลือดเข้มข้นมาก"

หยู่ฉินหลานเหลือบมองเล่ยเต๋อด้วยความแปลกใจ การที่ได้กลิ่นและรู้ว่าป้อมซานไห่ผ่านการนองเลือดมาอย่างโชกโชน แสดงว่าหมอนี่ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง

"ไปกันเถอะ"

หยู่ฉินหลานโบกมือ

เล่ยเต๋อเริ่มลังเล ยิ่งรู้สึกว่าเมืองเต่าทมิฬแห่งนี้ไม่ธรรมดาเข้าไปทุกที

เขากัดฟัน แล้วเดินตามหยู่ฉินหลานเข้าไปอย่างแข็งใจ

เมื่อมีหยู่ฉินหลานนำทาง พวกโจรสลัดจึงผ่านป้อมซานไห่เข้ามาได้อย่างราบรื่น เข้าสู่ถนนการค้าที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบ

"ถึงแล้วค่ะ ที่นี่คือถนนการค้า"

หยู่ฉินหลานหยุดเดิน หันกลับมามองพวกโจรสลัด

"ที่นี่สะอาดมาก"

เหล่าโจรสลัดร้องอุทานด้วยความทึ่ง

"นี่มันกลิ่นอะไร? หอมมาก!!"

"หิวจนท้องร้องแล้วเนี่ย..."

เหล่าโจรสลัดกลืนน้ำลาย มองหาต้นตอของกลิ่นหอม

"ทุกท่านคะ เชิญพวกคุณไปทำความสะอาดร่างกายกันก่อนเถอะ"

หยู่ฉินหลานปรบมือเรียกสติ แล้วนำทุกคนเดินไปยังหอสามดวงดาว

ในสายตาของเธอ คนพวกนี้คือหมูในอวยดีๆ นี่เอง ก่อนที่พวกเขาจะออกจากถนนการค้าไป เธอต้องรีดไถผลึกอสูรจากกระเป๋าพวกเขาให้เกลี้ยง

ตึก ตึก ตึก...

เล่ยเต๋อเดินไปก็หันหลังกลับไปมองร้านขายของกินอร่อยๆ ตาละห้อย แต่ด้วยความเกรงใจจึงไม่กล้าหยุดดู ได้แต่เดินตามหยู่ฉินหลานต่อไป

"ลูกพี่ หอมชะมัดเลย"

ลูกสมุนโจรสลัดตะโกนบอก

หยู่ฉินหลานพูดอย่างสง่างาม

"ตรงนั้นเป็นร้านบะหมี่ค่ะ พวกคุณสามารถเดินเที่ยวได้อิสระ อยากกินอะไรก็ไปซื้อทานได้เลย"

"อย่างนี้นี่เอง..."

เล่ยเต๋อพยักหน้าช้าๆ

หยู่ฉินหลานกวาดตามองเล่ยเต๋อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อ้อ จริงสิ ถนนการค้ามีกฎเหล็กอยู่นะคะ ห้ามกระทำการผิดกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น เช่น ลักขโมย ปล้น หลอกลวง ตบตีวิวาท และอื่นๆ"

"แล้วถ้าฝ่าฝืนจะเป็นยังไงเหรอ?"

เย่ฟู่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

"เบาหน่อยก็โดนปรับ ขังคุกตลอดชีวิต แต่ถ้าโทษหนัก..."

หยู่ฉินหลานเว้นจังหวะ น้ำเสียงเย็นชาลง

"...ก็แขวนศพประจานค่ะ"

"!!"

เล่ยเต๋อและพรรคพวกถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แขวนศพประจาน... นั่นมันก็หมายความว่าต้องตายไม่ใช่เรอะ?

"ตราบใดที่ไม่ฝ่าฝืนกฎ พวกคุณจะใช้ชีวิตในถนนการค้าได้อย่างมีความสุขค่ะ"

หยู่ฉินหลานกลับมายิ้มหวานอย่างสง่างามอีกครั้ง

"ทะ...ทราบแล้วครับ"

เล่ยเต๋อรับคำเสียงแห้ง