ตอนที่ 1155 เรือผี

ซ่า... ซ่า...

สายลมทะเลพัดเอื่อยๆ ที่ด้านนอกทะเลหมอก มีเรือใหญ่สองลำจอดลอยลำอยู่ ปลายยอดเสากระโดงเรือแขวนธงสีดำสนิท ประทับตราหัวกะโหลกสีขาวเด่นหรา

นี่คือเรือโจรสลัดสองลำแห่งกลุ่มโจรสลัดเรด

เรด คือหัวหน้ากลุ่มโจรสลัด มีพลังเทียบได้ในขั้นเจ็ด

กลุ่มโจรสลัดเรดมีสมาชิกทั้งหมดหกสิบห้าคน เป็นกลุ่มที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นหลังจากยุคตื่นทองแห่งการเดินเรือเฟื่องฟู

ภายในห้องโดยสารของเรือหลัก ลูกสมุนคนหนึ่งหันไปถามเรดที่นั่งอยู่

"ลูกพี่ พวกไอ้เฟิงต้ามันไม่ตามมาแล้ว เราจะไปกันเมื่อไหร่ดี?"

"ฮ่าๆ... พวกกลุ่มโจรสลัดเฟิงต้าคงกลัวหัวหด ไม่กล้ามาแหย่พวกเราหรอก"

อีกคนพูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีโอ้อวด

เรดลืมตาขึ้น แววตาเหนื่อยล้ายังคงฉายชัด

เขามีร่างกายที่กำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูน่าเกรงขาม ราวกับหมัดเดียวก็สามารถเจาะทะลุหินผาได้

"หึ... ที่นี่มันใกล้ทะเลหมอก พวกมันไม่กล้าตามมาก็เป็นเรื่องปกติ"

ใครบางคนเบ้ปาก ทำหน้าเหมือนจะบอกว่า อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย

"หุบปาก"

เรดทำหน้าดุ น้ำเสียงไม่ดังมากแต่ก็ทำให้เสียงโต้เถียงของลูกน้องเงียบลงได้

เขาเองก็หงุดหงิดและคับแค้นใจไม่แพ้กัน

กลุ่มโจรสลัดเรดพ่ายแพ้ในการแย่งชิงเหยื่อกับกลุ่มโจรสลัดเฟิงต้า แถมยังถูกไล่ล่าติดต่อกันถึงสองวันเต็มๆ จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาถึงชายขอบทะเลหมอกแบบนี้ ถึงจะสลัดพวกมันหลุด

กลุ่มโจรสลัดเฟิงต้านั้นแข็งแกร่งมาก มีเรือโจรสลัดถึงสามลำ สมาชิกกว่าร้อยห้าสิบคน แถมหัวหน้าอย่างเฟิงต้ายังเป็นยอดฝีมือขั้นแปด โดยรวมแล้วเหนือกว่ากลุ่มโจรสลัดเรดอยู่หลายขุม

เย่ฟู่ขมวดคิ้ว

"ลูกพี่ จะไม่ไปจริงๆ เหรอ?"

เขาคือมันสมองของกลุ่ม เป็นคนที่ได้รับการยอมรับว่าฉลาดที่สุดบนเรือ

ความคิดที่จะหนีการไล่ล่าของกลุ่มโจรสลัดเฟิงต้ามาซ่อนตัวที่ทะเลหมอก ก็เป็นความคิดของเขานั่นแหละ

เรดถามเสียงเครียด

"นายคิดว่าตอนนี้เหมาะที่จะออกไปแล้วเหรอ?"

"ไม่ครับ ผมคิดว่าทางที่ดีควรซ่อนตัวต่ออีกสักสองวัน"

เย่ฟู่ทำหน้าจริงจัง

"เพื่อ?"

เรดเคาะนิ้วลงบนที่วางแขนเก้าอี้ไม้เป็นจังหวะ

เย่ฟู่อธิบาย

"ผมสงสัยว่ากองเรือของเฟิงต้าน่าจะยังดักซุ่มอยู่ข้างนอก ถ้าออกไปตอนนี้มีหวังโดนไล่ทันง่ายๆ"

ในฐานะกุนซือและมันสมองของกลุ่ม ความฉลาดของเขาแลกมาด้วยความรักตัวกลัวตายจึงยึดคติ ปลอดภัยไว้ก่อน เสมอ

เรดพยักหน้าช้าๆ กล่าวเสียงแหบพร่า

"งั้นก็รออีกสองวัน"

เหล่าโจรสลัดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าแย้ง

ในสายตาพวกเขา ลูกพี่เรดเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต ใครกล้าขัดคำสั่ง อาจต้องเจอกับจุดจบที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามา คนดูต้นทางวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโดยสาร ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด

เขาตะโกนเสียงตะกุกตะกัก

"ลูกพี่! ลูกพี่!!"

"มีอะไร?"

เรดทำหน้าไม่สบอารมณ์

"พวกเฟิงต้าตามมาทันแล้วเหรอ?"

เย่ฟู่หน้าตื่น

คนดูต้นทางชี้มือไปข้างหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"มะ... ไม่ใช่ครับ... มีเรือออกมาจากทะเลหมอกครับ"

"เป็นไปไม่ได้!!"

เย่ฟู่ลุกพรวดขึ้นยืน

เรดกล่าวอย่างมั่นใจ

"ไม่มีใครเข้าไปในทะเลหมอกแล้วรอดกลับออกมาได้หรอก"

คนดูต้นทางหน้าแดงก่ำ เถียงเสียงสั่น

"ลูกพี่ ผมเห็นกับตาจริงๆ เรือสามลำนั่นยังอยู่ในพายุ อีกเดี๋ยวก็จะออกมาแล้วครับ"

"นายตาฝาดไปเองรึเปล่า"

เย่ฟู่ทำสายตาดูแคลน

คนดูต้นทางหน้าดำหน้าแดง รีบพูด

"เป็นไปไม่ได้ บนดาดฟ้าก็มีคนเห็นตั้งเยอะ ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว"

"จริงเหรอ?"

เรดค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"ออกไปดูตอนนี้ก็เห็นครับ"

คนดูต้นทางรีบยืนยัน

"ออกไปดูหน่อยซิ"

เรดก้าวยาวๆ ออกจากห้องโดยสารขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ

ทางท้ายเรือคือทะเลหมอก พายุยังคงโหมกระหน่ำ สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง

ท่ามกลางลมฝนที่ซัดสาด เรือใหญ่สามลำโคลงเคลงฝ่าคลื่นลม ทุกครั้งที่ดูเหมือนจะพลิกคว่ำ ก็กลับทรงตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

ตึก ตึก ตึก...

เรด เย่ฟู่ และคนอื่นๆ ตามคนดูต้นทางมาที่ท้ายเรือ ต่างก็มองเห็นเรือใหญ่สามลำท่ามกลางพายุเหมือนกันหมด

"ออกมาจากทะเลหมอกจริงๆ เหรอเนี่ย?"

เรดขมวดคิ้ว หันไปถามลูกน้องที่อยู่บนดาดฟ้าก่อนหน้านี้

ลูกน้องพยักหน้ารัวๆ

"ใช่ครับลูกพี่ ผมเห็นเรือพวกนี้แล่นฝ่าหมอกออกมาเลย"

เย่ฟู่อ้าปากค้าง พึมพำเสียงเบา

"เราซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาสามวัน ไม่เห็นมีเรือลำไหนเข้าไปเลยนะ..."

ลูกน้องอีกคนพูดด้วยความสยดสยอง

"มีเรือออกมาจากทะเลหมอก... นี่มัน... คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้"

"แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วนี่หว่า"

เรดแสยะยิ้ม แววตาฉายแววดุร้าย

โจรสลัดคนหนึ่งเสนอไอเดีย

"ลูกพี่ จะปล้นพวกมันไหม?"

"ไม่ได้นะ ต้องระวังตัวไว้ก่อน"

เย่ฟู่รีบคัดค้านแทบจะทันที

เรดหันมองเย่ฟู่ รอฟังคำอธิบาย

"ลูกพี่ เรือพวกนี้ออกมาจากทะเลหมอกได้ แสดงว่าต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นคงตายห่าไปตั้งแต่ในทะเลหมอกแล้ว"

เย่ฟู่ทำหน้าเคร่งเครียด

เขาสูดหายใจลึก แล้วพูดต่อ

"กลัวว่าพวกมันจะเป็นเฟิงตากลุ่มที่สอง เราตอแยด้วยไม่ไหวหรอกครับ"

"..."

เรดหน้ามืดลงเล็กน้อย เหมือนโดนจี้ใจดำ

เขาหันไปถลึงตาใส่เย่ฟู่ แต่ปากก็เออออไปด้วย

"มีเหตุผล"

เย่ฟู่นึกอะไรขึ้นได้ กระซิบเสียงเบา

"หรือบางที... เรือสามลำนี้อาจจะเป็นเรือผี บนเรือไม่มีคนเป็นอยู่แล้วก็ได้"

"เรือผี!!"

ทุกคนอุทานเสียงหลง ฮือฮากันยกใหญ่

เย่ฟู่ยักไหล่

"นี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐานของผมเฉยๆ"

คนดูต้นทางทำท่าครุ่นคิด

"ผมว่าน่าจะเป็นเรือผีนะ แบบนั้นถึงจะสมเหตุสมผล เพราะไม่มีใครรอดชีวิตออกมาจากทะเลหมอกได้หรอก"

เย่ฟู่แค่นเสียง ฮึ พูดเสียงเย็น

"อย่าเพิ่งมั่ว รอมันออกมาเดี๋ยวก็รู้เอง"

"ได้"

ทุกคนต่างชะเง้อคอรอดู

ท่ามกลางพายุ บนเรือลำหน้าสุด เค่อตั๋วล่าสังเกตเห็นเรือใหญ่สองลำนอกเขตพายุแล้ว ธงโจรสลัดสีดำที่เด่นหราทำเอาเขาหน้าเปลี่ยนสี

เขาก้มลงตะโกนบอกข้างล่าง

"หัวหน้า นอกพายุมีเรือโจรสลัดครับ!!"

"ว่าไงนะ!!"

หมิวต้ะหน้าถอดสี

เพิ่งจะพ้นจากทะเลหมอกมาได้หมาดๆ ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ต้องมาเจอข่าวร้ายแบบนี้

"ทำไมมันซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้วะ!!"

ต้าฉีกัดฟันกรอด

"เอาไงดีครับ?"

เค่อตั๋วล่าหน้าซีดเผือด ตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน

ซูจีแอบฟังความเคลื่อนไหวอยู่ พอลอบได้ยินคำว่าโจรสลัดก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

เกิดอะไรขึ้น?

เธอล่องหนออกจากห้องโดยสาร แอบฟังสถานการณ์ภายนอกอย่างเงียบเชียบ

"สู้ตายไปเลย!!"

ต้าฉีกัดฟันพูด

หมิวต้ะส่ายหน้า หน้าดำคร่ำเครียด

"ไม่ได้ สินค้าบนเรือมีตั้งเยอะ ถ้าพังไปเราก็หมดตัวกันพอดี"

พวกเขาเอาเงินเก็บทั้งหมดไปทุ่มซื้อสินค้าจากเมืองเต่าทมิฬมาจนหมดแล้ว

ต้าฉีถามอย่างหัวเสีย

"งั้นจะทำยังไง อ้อมไปเหรอ?"

"อยู่ในพายุแบบนี้ จะอ้อมยังไงไหว?"

เค่อตั๋วล่าบ่นอุบ

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว สายฟ้าแลบแปลบปลาบส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวของทุกคน

ต้าฉีเสนอไอเดียสิ้นคิดอีกอย่าง

"งั้นกลับเข้าไปในทะเลหมอก?"

"ไม่ เราจะออกไป แต่ห้ามแสดงท่าทีหวาดกลัวเด็ดขาด"

จู่ๆ หมิวต้ะก็พูดขึ้น

"ทำเพื่ออะไรครับ?"

เค่อตั๋วล่าทำหน้างง

"ถ้าอีกฝ่ายมีคนฉลาดอยู่... ก็อาจจะขู่พวกมันได้พอดี"

แววตาของหมิวต้ะเป็นประกาย

เขาอธิบาย

"เราออกมาจากทะเลหมอก ถ้าอีกฝ่ายไม่มั่นใจเต็มร้อยคงไม่กล้าลงมือกับเราแน่ๆ แต่ถ้าพวกมันไม่คิดหน้าคิดหลัง เราก็คงจบเห่"

การสร้างภาพข่มขวัญเป็นเพียงทางเลือกสุดท้ายที่จำใจต้องทำ